"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World

არნო ხიდირბეგიშვილი: აშშ, რომელმაც იცის, რომ დღეს საქართველოსა და კავკასიისთვის ბრძოლა

 წაგებული აქვს, 10-15 წლისშემდგომი რევანშისთვის ემზადება, როცა ინგლისური ენის მცოდნე

 თინეიჯერები წამოიზრდებიან, მაკდონალდსებიდან ქუჩაში გამოვლენ და თავიანთ სიტყვას

 იტყვიან.

17. 09. 2010                        

 

პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა უცხოეთიდან საქართველოში 10.000 ინგლისური ენის მასწავლებელი მოიწვია საჯარო სკოლებში ინგლისური ენის სასწავლებლად. მისი განცხადებით, 5-დან 16 წლამდე ასაკის ყველა ბავშვი ინტენსიურად შეისწავლის ინგლისურს, რათა 4 წელიწადში ამ პროგრამამ შედეგები გამოიღოს. რა შედეგებზეა საუბარი და რა შეიძლება ამას მოჰყვეს? სააკაშვილის დაპირებისამებრ, ეს ნაბიჯი ქართველი საზოგადოების განვითარებაში გაკეთებული ნახტომი და მოდერნიზაცია იქნება? მოიწონებს თუ არა მას თავად ქართველი საზოგადოება?
დავიწყებ ბოლოდან, ანუ ქართველი საზოგადოებიდან, რომელიც ძალზე დაქსაქსულია, ამიტომ ერთგვაროვან თვალსაზრისზე ლაპარაკიც ზედმეტია. ვიმეორებ: მცირერიცხოვანი ქართველი საზოგადოება ძალზე დაქსაქსულია და რამდენიმე, სავსებით განსხვავებული ინტერესებისა და პრიორიტეტების მქონე კატეგორიებად იყოფა:
ნაციონალური უმცირესობანი
(მოსახლეობის ერთი მეოთხედი ნაწილი): დედაქალაქში (თბილისში) - ავტოქტონურ, ქართველ მოსახლეობასთან ასიმილირებული, კომპაქტური ჩასახლების რაიონებში (სამცხე-ჯავახეთი, ქვემო ქართლი) განცალკევებით მცხოვრები თავის მონოეთნიკურ სამყაროში, ჩხუბის არმოსურნე და საქართველოში ნებისმიერი ხელისუფლების მუდამ მხარდამჭერი, ვერაფრის გადამწყვეტი, ხმის უფლების არმქონე და შორიახლო არსებული საზღვრის თავისი ისტორიული სამშობლოსკენ, სომხეთისა და აზერბაიჯანისკენ მომზირალი. ამის გამო გულგრილთა კატეგორიაში მყოფი;
ხელისუფალნი (მთავრობა, პარლამენტი, ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოები, ძალოვანი სტრუქტურები) - მმართველი კასტის - ნაცმოძრაობისა და პრეზიდენტ სააკაშვილის პოლიტიკის გამტარებლები. ამ კატეგორიის ადამიანებს სტაბილური შემოსავალი, მუდმივი ხელფასი და სხვადასხვა შეღავათი აქვთ (კომუნალური, სამედიცინო, სადაზღვევო). ამიტომაც ისინი კმაყოფილთა კატეგორიას განეკუთვნებიან.
იმავე კმაყოფილთა კატეგორიაშია ახალგაზრდობის, უდიდესი თუ არა, მნიშვნელოვანი ნაწილი - თინეიჯერები და სტუდენტები: სწორედ ისინი არიან მოქმედი ხელისუფლების მომავალი და ყველაზე ერთგული ელექტორატი, ამიტომ პრეზიდენტი სააკაშვილი მათთვის არ იშურებს ათასგვარ შოუსა და გასართობს, პატრიოტულ ბანაკებსა და დაპირებებს! მინისტრებად ნიშნავს სრულწლოვანების ასაკში ახალშებიჯებულ ქალიშვილებსა და ჭაბუკებს და დანარჩენებსაც ამგვარსავე პერსპექტივებს ჰპირდება ინგლისური ენის ცოდნის, საზღვარგარეთ სტაჟირებისა და მისი საგარეო პოლიტიკური კურსის ერთგულების პირობით!
კმაყოფილთა კატეგორიას უნდა მივაკუთვნოთ ხელისუფლებასთან დაახლოებული და მათი მატერიალური ინტერესების მომსახურე ბიზნესმენებიც, ასევე მოსამსახურეები, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით: პირადი მძღოლები, გუვერნანტი ქალები, მრეცხავები, დამლაგებლები, მოახლეები, მცველები, დარაჯები, ოფიციანტები და სერვისის სფეროში დასაქმებული მთელი პერსონალი.
და, რა თქმა უნდა, კმაყოფილთა კატეგორიას განეკუთვნებიან საკმაოდ მრავალრიცხოვანი და მაღალანაზღაურებადი ქართველთა ახალი ტიპი - ოფის-მენეჯერები (ბანკების, კომერციული ფირმების და არასამთავრობო ორგანიზაციათა ოფისების, რომლებიც სოროსის ფონდის, თავისუფლების ინსტიტუტის, ევრაზიის ინსტიტუტის, აშშ-ის საერთაშორისო რესპუბლიკური ინსტიტუტისა და სხვათა უცხოური გრანტების ინექციებით სულდგმულობენ);
უკმაყოფილოთა კატეგორიას შეადგენს საშუალო, ძირითადად, უმუშევარი თაობა, რომელიც პურის ფულს დროებითი, მძიმე, დაბალკვალიფიციური და დაბალანაზღაურებადი შრომით გამოიმუშავებს, მიუხედავად უმაღლესი განათლებისა (ზოგჯერ რამდენიმე უმაღლესი განათლების მქონე!) და მაღალი კვალიფიკაციისა - ინჟინრები, მეცნიერები, პედაგოგები, ექიმები, კულტურის მოღვაწენი, რომლებიც სამსახურიდან იმიტომ გაათავისუფლეს, რომ მეოთხე ათწლეულს გადააბიჯეს ანდა შემცირებაში მოჰყვნენ, რადგან მათი შეხედულებები არ ემთხვეოდა საქართველოს ამჟამინდელი ხელისუფლების იდეოლოგიას; მათ იცოდნენ ისტორიული სიმართლე და რუსეთთან, სადაც ნათესავები ჰყავთ და მათი ყოველთვიური მატერიალური დახმარებით სულდგმულობენ, მეგობრობა და მშვიდობა სურდათ.  
უკმაყოფილოთა კატეგორიას თამამად შეგვიძლია მივაკუთვნოთ პენსიონერები, ვეტერანები, ინვალიდები, ხელმოკლენი, ლტოლვილები, პატიმრები: თავიანთი უაღრესად მძიმე მდგომარეობის გამო, სულაც არაფერში არგიათ პოლიტიკური ოინები და ინგლისური ენა, ყოველდღიურად გაცილებით მწვავე საყოფაცხოვრებო პრობლემები აქვთ - რით იკვებონ, სად დაიძინონ, რით გადაიხადონ გაზის, წყლისა და ელექტროენერგიის საფასური, რით იმკურნალონ და შეიძინონ წამლები ანუ ელემენტარულად იარსებონ!
რაც შეეხება შედეგებს: პრეზიდენტი სააკაშვილი აქ სავსებით თანმიმდევრულია - მას უნდა აშშ და არ უნდა რუსეთის ფედერაცია. მისი ნება რომ იყოს, საქართველოს ამერიკის კონტინენტზე გადაიტანდა! აშშ კი, რომელმაც იცის, რომ დღეს საქართველოსა და კავკასიისთვის ბრძოლა წაგებული აქვს, 10-15 წლისშემდგომი რევანშისთვის ემზადება, როცა ინგლისური ენის მცოდნე თინეიჯერები წამოიზრდებიან, მაკდონალდსებიდან ქუჩაში გამოვლენ და თავიანთ სიტყვას იტყვიან.
ამ სტრატეგიის შესატყვისად მოქმედებს მიხეილ სააკაშვილი და თან წარმატებულადაც, განსაკუთრებით ზოგიერთი რუსი ჩინოვნიკის მხრიდან საქართველოში რუსული ენის პრობლემებისადმი სრული უყურადღებობის პირობებში. არადა, ამ ჩინოვნიკებს საშუალებაც აქვთ და სამსახურებრივადაც ევალებათ რუსული ენის მხარდაჭერა საქართველოში! უპატრონო ფარას ეშმაკები ეპატრონებიან, რუსული ენისგან გამოთავისუფლებულ სივრცეს აგრესიულად იკავებს ინგლისური ენა, ხოლო მის კვალდაკვალ - ჩვენთვის სავსებით უცხო მენტალიტეტი.
გლობალიზაცია, მისი მარტივი და იოლად ხელმისაწვდომი ღირებულებებით ზარ-ზეიმით შემოდის საქართველოში, თავის მშობლიურ (ინგლისურ) ენაზე აქეთ-იქით არიგებს ჰამბურგერებს, ჩიზბურგერებსა და იოლი ცხოვრების დაპირებებს, რითაც ქართველ ახალგაზრდობას ათასგვარ ილუზიას უქმნის ჩვენს ვითომდა ევროპულ წარმოშობაზე, ერთიან ევროპულ ოჯახში მალე გაწევრებაზე, ჩრდილოატლანტიკური კავშირის მიერ უზრუნველყოფილ უსაფრთხოებაზე, ორ წელიწადში ეკონომიკური სასწაულის მოხდენაზე, რის შედეგადაც საქართველო ახალ შვეიცარიად გადაიქცევა!
დიახ, სააკაშვილმა საქართველო უკვე თითქმის აქცია ერთ დიდ სასტუმროდ, მოსამსახურეთა ქვეყნად, სადაც დასასვენებლად ჩამოვლენ ტურისტები, ძირითადად, სომხეთიდან და თურქეთიდან, მაგრამ არ იქნება არც ერთი ქარხანა და ფაბრიკა, რათა მათ სუფთა ჰაერი ისუნთქონ! ჩვენ კი, ქართველები, კაცებიცა და ქალებიც, მათ მხოლოდ მოვემსახურებით, რადგან ამ სასტუმროში ცხოვრებას ჩვენი ჯიბე ვერ გასწვდება...
და ახლაც სწორედ იმიტომ ჩამოჰყავთ ინგლისური ენის 10.000 პედაგოგი, რომ მომავალ მოსამსახურეებს ელემენტარული ინგლისური ენა ასწავლონ! სულიერი პროდუქტის, მორალური, კულტურული ანდა მატერიალური ფასეულობების შექმნა ხომ მოსამსახურეთა ქვეყნის მოქალაქეებისგან არ მოითხოვება; მთავარია, პრეისკურანტის მიხედვით კლიენტის ყველა მოთხოვნა და ახირება დააკმაყოფილო და მერე იცხოვრე არხეინად, თავს ნურაფერზე აიტკიებ, ნუ იზრუნებ და პასუხს ნუ აგებ საქართველოსა და მის მომავალზე, დაე, სხვებმა იფიქრონ!

რა თქმა უნდა, არსებობს სხვა რისკებიც:
ამ 10.000 პედაგოგიდან რამდენია შიდსით ან სხვა სასიკვდილო სნეულებით დაავადებული? მსოფლიოში ხომ ათასგვარი ეპიდემია ბობოქრობს, ჩვენ კი ჩვენს შვილებთან უცხო ხალხი უნდა მივუშვათ, რომლებიც ამავე დროს ჩვენს ოჯახებში იცხოვრებენ?! სსრკ-ში ყველა პედაგოგი უმკაცრეს სამედიცინო შემოწმებას გადიოდა - ვინმემ შეამოწმა ეს უცხოელები საქართველოში ჩამოსვლამდე?
რა აზრი აქვს უცხოელი პედაგოგების მოწვევას, როცა ქვეყანაში ამდენი უმუშევარია - უცხო ენების ინსტიტუტის, ყოფილი პუშკინის სახელობის ინსტიტუტის, სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები - ლინგვისტები, მაღალკვალიფიციური პედაგოგები და მაღალი კლასის სპეციალისტები, რომლებიც არასაკმარისი . . საათების გამო გაათავისუფლეს? როგორ ფიქრობთ, მათ სხვა ქვეყნებიდან მასწავლებლების მოწვევა გაახარებთ? რამდენად გამართლებულია უცხოელი მისიონერების (რომელთა პროფესიული დონე აშკარად არცთუ მაღალია) ჩამოყვანაზე, აქ ცხოვრებასა და ხელფასზე სახელმწიფო ბიუჯეტიდან დიდი თანხების ხარჯვას, როცა ქვეყანაში ამდენი უმუშევარი კადრია?!
როგორ შეძლებენ უცხოელები, რომლებმაც ქართულის ინჩი-ბინჩი არ იციან, ჩვენს ბავშვებს ინგლისური ასწავლონ? რა ენაზე აუხსნიან - ჟესტებით?!
ვინ შეარჩია ეს მასწავლებლები? უცხოეთის სპეცსამსახურებმა ხომ არა, რომელთა შტატიანი თუ უშტატო თანამშრომელი ბევრი მათგანი თვითონაა?
სადაა გარანტია, რომ თავიანთი მისიის შესრულების შემდეგ ისინი საქართველოს დატოვებენ და აქ სამუდამოდ არ დარჩებიან, როგორც მაგალითად, ჩინელები, რომელთა რაოდენობაც დღითიდღე იზრდება?! ჩვენ კი იძულებული ვიქნებით, ისინი სამსახურითა და საცხოვრებლით დავაკმაყოფილოთ, თითქოს საკუთარი ლტოლვილები და უმუშევრები არ გვყოფნიდეს?!
რომელი რელიგიური აღმსარებლობისანი არიან ჩვენი სტუმრები? როგორ დამოძღვრავენ ისინი ჩვენს ბავშვებს? რომელმა მისიამ გამოაგზავნა ეს მისიონერები საქართველოში, რამდენია მათ შორის იეღოვას მოწმე ან სხვა სექტის წარმომადგენელი? რა არის ეს, თუ არა ჩვენს უკანასკნელ ბასტიონზე - მართლმადიდებლობაზე იერიშის მიტანა; ბასტიონზე, რომელმაც სპარსების, მონღოლებისა და არაბების შემოტევას გაუძლო?! იქნებ, სინამდვილეში მათ ამ ბასტიონის დანგრევა და მის ნანგრევებზე პენსილვანიის საგუშაგო კოშკის აშენება ევალებათ?!

 

http://geworld.net/politics/963.html