"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World

არნო ხიდირბეგიშვილი: რუსეთმა უნდა განსაზღვროს, რა სურს საქართველოში

14. 09.2010

 

 

ინტერვიუ პუბლიცისტ და პოლიტოლოგ არნო ხიდირბეგიშვილთან


- ბატონო არნო, თემა, რომელზეც დღეს თქვენთან საუბარი გვსურს, უშუალოდ უკავშირდება რუსული ენისა და მთლიანად რუსული სამყაროს მდგომარეობას საქართველოში. არავისთვის საიდუმლო არაა, რომ თქვენ, უკვე არაერთი წელია, მის გადასარჩენად იბრძვით.

-
აქვე შეგაწყვეტინებთ: ჩემი ბრძოლა, დაინტერესებული მხარის შესაბამისი მხარდაჭერის გარეშე, წმინდა წყლის დონკიხოტობაა! უფრო მეტიც, ყველა დონ კიხოტს ერთი სანჩო-პანსა მაინც უნდა ჰყავდეს, მე კი მარტო ვარ! ამ ბრძოლაში თანამოაზრები არ მყავს.
-
ვის გულისხმობთ დაინტერესებულ მხარეებსა და თანამოაზრეთა არყოფნაზე საუბრისას?
-
უპირველესად, ამით რუსეთი უნდა იყოს დაინტერესებული: რუსეთი, უბრალოდ, ვალდებულია, მეურვეობა გაუწიოს რუსულ სამყაროს - ენას, კულტურას, მედიას - მსოფლიოს ყველა ქვეყანაში. რუსული ენა რუსულ ტანკზე ძლიერია! მოღვაწეები, ვისაც რუსული სიტყვა ხალხამდე მიაქვთ, უფრო მეტს აკეთებენ, ვიდრე ერთად აღებული ყველა პოლიტიკოსი, ისინი რუსეთის სიყვარულს აიძულებენ! პრაქტიკულად, ისინი რუსეთის გავლენის აგენტები არიან მთელ მსოფლიოში, რომელთა წარმატებული მოღვაწეობა უმაქნისს ხდის კგბ-სა და გრუ- აგენტურის იქ ყოფნას.
-
უკაცრავად, ბატონო არნო, მაგრამ თქვენ უფრო მეტს ლაპარაკობთ საქართველოში რუსული ენისა და რუსულენოვანი მედიასივრცის მნიშვნელობაზე, ვიდრე რუსეთი, მისი თანამემამულეები საქართველოში და ნაციონალური უმცირესობანი, ერთად აღებული... რით აიხსნება ეს?

-
რუსეთის შესახებ უკვე ვთქვი და, სიტყვა რომ არ შეგეწყვეტინებინათ, აზრს დავასრულებდი: დაინტერესებული მხარეებიდან იმ შეუმდგარ თანამოაზრეებზე გადავიდოდი, რომლებიც წეღან თავად ახსენეთ. დიახ, მე გაცილებით მეტად ვღელავ რუსული ენის, რუსული სამყაროსა და რუს ხალხთან მეგობრობაზე, ვიდრე თქვენ მიერ ჩამოთვლილები. იმიტომ, რომ ქართველი ვარ და ეს მათზე მეტად მჭირდება! თანამემამულეებსა და ნაციონალურ უმცირესობებს ისტორიული სამშობლო აქვთ, რომელიც მათ დაეხმარება, დაიცავს და გულში ჩაიკრავს, მე კი მხოლოდ საქართველო მყავს, დანაწევრებული, დაქსაქსული, გაძარცული; და არავინ - არც ღმერთი, არც მეფე და არც გმირი - არ იზრუნებს მის მომავალზე, გარდა ჭეშმარიტი ქართველებისა!
ნაციონალური უმცირესობა, ნაციონალური უმრავლესობა... ეს ყველაფერი სისულელეა! მსოფლიოში მხოლოდ ორი ნაციაა - ჭკვიანთა და სულელთა. რომელ მათგანს განვეკუთვნებით ჩვენ, ქართველები, დაე, თითოეულმა ჩვენგანმა იფიქროს...

ხოლო რუსეთის ფედერაციის თანამემამულეები საერთოდ ნონსენსია: დიახ, იყო ქვეყანა სსრკ და იქ მცხოვრებ ხალხებს ერთი მამული ჰქონდათ, ამიტომაც ეწოდებოდათ თანამემამულეები; უბრალოდ - თანამემამულეები და არა სსრკ-ის თანამემამულეები! რას ნიშნავს რფ-ის თანამემამულეები საქართველოში?! იქნებ, ყველა არაქართველი რუსეთის თანამემამულეა?! ესეც სისულელეა: რუსეთში მილიონ-ნახევარი ქართველი ცხოვრობს, ამიტომ რუსეთის ფედერაციის თანამემამულეები საქართველოში, პირველ რიგში, თავად ქართველები არიან!
ჩემთვის არსებობენ მხოლოდ საქართველოს მოქალაქეები და რუსეთის მოქალაქეები, ყოველგვარი თანამემამულის ტიპის გარდამავალი რგოლების  გარეშე, რომელთაგან ბევრმა 2008 წლის აგვისტოში პროტესტის ნიშნად ნახმარი უნიტაზები მიათრია თბილისში ამჟამად დახურულ რუსეთის საელჩოსთან და რომლებიც, როგორც კი ის კვლავ გაიხსნება, ისევ ამოიდგამენ ენას და საელჩოსთან გრძელ რიგში ჩადგებიან, მუქთა ხიზილალიანი ბუტერბროდის დაგემოვნებისა და გამარჯვების აღსანიშნავად ჭიქა არყის შესასმელად! იმ გამარჯვებისა, რომელსაც თურმე, დაე, შეუმჩნევლად, მაგრამ შეძლებისდაგვარად აახლოებდნენ... იმდენად შეუმჩნევლად, რომ ვერავინ შენიშნა!
პასიურობისა და განკერძოებულობის გამო მათ მეხუთე კოლონასაც ვერასგზით უწოდებ. სავსებით მართალი ხართ: განა რომელიმე მათგანი ამ წლების განმავლობაში საჯაროდ ერთხელ მაინც გამოსულა საქართველოში რუსული ენის დასაცავად?! არა და აქ საქმე მარტოდენ კონფორმიზმთან, ლაჩრობასთან ან მატერიალურ დაინტერესებასთან როდი გვაქვს. ისინი ვერ გრძნობენ, უფრო სწორად, საშუალება არ მივეცით, თავი ოდესღაც ერთიანი ქართული სახელმწიფოს სრულუფლებიან მოქალაქეებად ეგრძნოთ! ისევე, როგორც აფხაზებსა და ოსებს, რომლებიც ფართოდ უნდა ყოფილიყვნენ წარმოდგენილი ცენტრალურ ხელისუფლებაში და ცხინვალსა და სოხუმში პატარა თავადებივით კი არ მსხდარიყვნენ, არამედ თანაბარუფლებიანი პატრონები ყოფილიყვნენ თბილისში! ქართველები და თბილისი მათთვის მშობლიურად ვერ იქცნენ, რადგან გულთან ბოლომდე არ მივუშვით და ყოველთვის ვუვლებდით ზღვარს, რომელსაც ისინი აშკარად გრძნობდნენ! ისინი რუსეთის ფედერაციის თანამემამულეები იყვნენ, შემდეგ კი მისი მოქალაქეები გახდნენ. ხომ არ დადგა დრო, ეს გაკვეთილად მივიღოთ?! ბევრ ჩვენგანს, ქართველს, ოსებსა და აფხაზებთან დისტანცია ეკავა, ასხვავებდა ქართველსა და არაქართველს. ჰოდა, მათაც იმათკენ გაიწიეს, ვისაც ისინი თანაბარუფლებიანად მიაჩნია!
რატომ აღმოჩნდა მოჭიდავე კოკოითი ჩვენზე ჭკვიანი და ოსურთან ერთად რუსული ენაც დააკანონა? განა პაგონები ჩამოგვივარდებოდა, ეს რომ ჯერ კიდევ საქართველოს წინა პრეზიდენტების მმართველობის ხანაში გაგვეკეთებინა, ეგებ მაშინ ჩვენი მოქალაქეები და ტერიტორიები არ დაგვეკარგა?! ამავე დროს უნდა წაგვეხალისებინა სახელმწიფოებრივი ენის - ქართულის სწავლება! როგორ? - უბრალოდ. სახელმწიფოში სერიოზულ თანამდებობებზე დაგვენიშნა აფხაზები და ოსები, ყველა არაქართველისთვის მიგვეცა საშუალება, ცოტათი საჭე ემართა! გარწმუნებთ, მაშინ ეს არაქართველები, ქართველებზე უფრო დიდი თუ არა, ნაკლები პატრიოტები არ იქნებოდნენ!
თუკი საქართველოში ინგლისური ენის პირველ ადგილზე დაყენება შეიძლება, თანაც მშობლიურ ქართულზე მაღლა, რა აქვს დასაწუნი რუსულს?! განა საქართველოში ტურიზმის არნახულად გასავითარებლად 160-მილიონიან მოსახლიანი მეზობელი ქვეყნის ენა საკმარისი არაა?!  განა არსებობს მსოფლიოში მეორე ასეთი ნაყოფიერი ბაზარი ქართული სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის, ღვინისა და მინერალური წყლებისთვის?! განა ეს ერთადერთი არაა, რასაც დღეს ვაწარმოებთ და რასაც უკლებლივ ვყიდდით რუსეთში?!
დღეს ჯერ კიდევ არ არის გვიან, რუსული ენა მეორე სახელმწიფო ენად გამოვაცხადოთ - აი, ეს ოსებისა და აფხაზებისკენ გადადგმული ნამდვილად რეალური ნაბიჯი იქნება, გაცილებით რეალური, ვიდრე ჟენევის ფორმატი, ევროპელი შუამავლები და თითიდან გამოწოვილი ინიციატივები!
მაგრამ დამნაშავე აქ მხოლოდ ჩვენი თავისებური პრეზიდენტები კი არ არიან, რომელთა დროსაც შიდა, ძმათამკვლელი კონფლიქტები ჩაღდებოდა (გამსახურდია, შევარდნაძე, სააკაშვილი), დამნაშავეა მთელი საზოგადოება, რომელმაც ეს კონფლიქტები დაუშვა და მათში აქტიურადაც მონაწილეობდა! ჯარისკაცებსა და ოფიცრებს ბრალი არ მიუძღვით. ისინი ბრძანებას ასრულებდნენ; თანაბრად დამნაშავე არიან ისინი, ვინც ამ ბრძანებებს გასცემდა და ისინი, ვინც ამ ბრძანებას ტაშს უკრავდა! ახლაც თვალწინ მიდგას ყველა სამთავრობო არხზე არაერთხელ ნაჩვენები 2008 წლის 8 აგვისტოს დოკუმენტური ტელეკადრები, სადაც ერთ-ერთი სოფლის მკვიდრი ქალი საბრძოლველად მიმავალ ჩვენს ტანკებს ცხვირსახოცს უქნევდა სიტყვებით: დიდი საქმე კეთდება, დიდი! მეორე დღეს ეს კადრები უკვე არააქტუალურად იქცა...
ოღონდ შევარდნაძე - არა! - ამბობდნენ საქართველოში 2003 წელს. მერედა რით დამთავრდა კომპანია საქართველო შევარდნაძის გარეშე?!
ოღონდ სააკაშვილი - არა! - ამბობენ დღეს რუსეთში და ავიწყდებათ, რომ საქართველოს, სააკაშვილის სამშობლოს, შეუძლია მსოფლიოს კიდევ ბევრი სააკაშვილი აჩუქოს! ისინი საქართველოში ახლაც ათასობითაა! ყველა, ვინც დღეს საქართველოში პოლიტიკურ ფავორშია (განურჩევლად იმისა, ხელისუფლებაშია თუ ოპოზიციაში), სააკაშვილია!
რამდენიც არ უნდა იმსჯელონ, რომ ორი წლისწინანდელი მოვლენების შემდგომ რუსული ენა დავიწყებას ეძლევა, ჩვენ გვესმის, ვინ ჩაიდინა დანაშაული და ვინ აგებს ამაზე პასუხს, განაცხადა 2010 წლის 5 აგვისტოს რუსეთის პრეზიდენტმა დიმიტრი მედვედევმა, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის პრეზიდენტ ჯეიკობ ზუმთან მოლაპარაკებების შედეგების თაობაზე ჟურნალისტების შეკითხვებზე პასუხისას. ამის შემდეგ კიდევ უფრო დავრწმუნდი, რომ რუსეთის ხელისუფლებას საქართველოში მიმდინარე პროცესების არასრული სურათი აქვს.
-
ბატონო არნო, ჩვენ გარკვეულწილად თემას გადავუხვიეთ...
-
არ გადაგვიხვევია! დაე რუსეთმა მოახდინოს საქართველოში თავისი გავლენის რეანიმირება, დაე, მიიჩნიოს ის თავისი ინტერესების ზონად, რეანიმირებული ავადმყოფის დღეები მაინც დათვლილია! - ფიქრობენ ამერიკაში და სავსებით მართალიც არიან. რუსეთში უნდა გაერკვნენ, რა სურთ საქართველოში: კოსმეტიკური ცვლილებები, აშშ-ის მიერ დანიშნული ერთი მმართველის შეცვლა მეორეთი თუ ისეთი სტაბილური სისტემის შექმნა, რომლის დროსაც დიქტატურა ვერ იარსებებს, ხოლო რუსეთის ფედერაციასთან მეგობრობასა და პარტნიორობას ალტერნატივა არ ექნება! საერთაშორისო უწმინდურების საჯიჯგნად მეზობელი პატარა მართლმადიდებელი ქვეყნის მიტოვება კი  უდიდესი უსამართლობა და სტრატეგიული შეცდომა იქნება მართლმადიდებელი დიადი რუსეთის მხრიდან!
მინდა დავძინო: ყველა, ვისაც დღეს საქართველოს პოლიტიკურ ავანსცენაზე ვხედავთ, პირფერი, მოღალატე და ლუსტრირებულია და, რაც მთავარია, სააკაშვილზე გაცილებით უნიჭოა! მათ არ უყვართ და არ იცნობენ რუსეთსა და რუსებს, ამიტომ დროა, ისინი კალენდრის ძველი ფურცელივით გადავშალოთ!..

 

 

 

http://geworld.net/politics/958.html