"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World

არნოხიდირბეგიშვილი: აბლაბუდა პუტინისთვის

11.02.2010  

2009 წლის 9 სექტემბერს გაზეთშისაქართველო და მსოფლიოგამოქვეყნდა რუსეთის ხელმძღვანელობისადმი მიმართული პუბლიკაციამოდი, ერთმანეთს სიტყვა მივცეთ!” (http://geworld.net./ru/politics/427.html), რომელშიც ვაკრიტიკებდი რუსულ ბიუ­როკრატიას: ჩინოვნიკებს, პოლიტიკოსებს, საზოგადო მოღვაწეებსა და ექსპერტებს, რომელთა მოქმედებამ თუ უმოქმედობამ გარკვეულწილად ხელი შეუწყო რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობაში მომხდარ კატასტროფას; აგრეთვე, შემოთავაზებული იყო ამ სიტუაციიდან გამოსვლის გზები.
19 დღის შემდეგ - 2009 წლის 28 სექტემბერს რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის ადმინისტრაციიდან უცხო ქვეყნებთან რეგიონთაშორისი და კულტურული კავშირების სამმართველოს უფროსის . ვინოკუროვის წერილი მივიღე, რომელშიც ნათქვამია:

პატივცემულობატონოარნო!
თქვენიმიმართვარუსეთისფედერაციისპრეზიდენტისადმიყურადღებითგანვიხილეთ. გულითადმადლობასგიხდითთქვენიიმურთულესიპრობლემებითდაინტერესებისგამო, რომელიცდღესსაქართველოსადარუსეთსშორისარსებობს.
თქვენიკონკრეტულიწინადადებებიორმხრივიკავშირებისნორმალიზაციისთაობაზედამუშავებისპროცესშია. სავსებითვიზიარებთთქვენსშეშფოთებასადატკივილსიმისგამო, რაცამურთიერთობაშიხდება, განსაკუთრებით, ბოლოხანებში. ვიმედოვნებთ, რომორივემხარისსაზოგადოებრივიძალისხმევანაყოფსგამოიღებსდაჩვენსსახელმწიფოებსშორისკეთილმეზობლურიდამოკიდებულებააღდგება. ამისკენაამიმართულიჩვენიმუშაობაც.
პატივისცემით,
სამმართველოსუფროსი. ვინოკუროვი

დღეს, 6 თვის თავზე, ოფიციალური მოსკოვის ზოგიერთი კონტრპროდუქტიული მოქმედება მაშფოთებს და მაიძულებს, კვლავაც მივუბრუნდე ამ თემას, რათა მომავალში თავიდან ავიცილოთ ის სავალალო შეცდომები, რომლებიც წარსულში დავუშვით. თუმცა, თუ ზემომოყვანილ პუბლიკაციაში მარტოდენ ზოგადი ნეგატიური ტენდენციები და საქართველოს მიმართ რუსეთის ბიუროკრატიაში ჩამოყალიბებული გაუაზრებელი გადაწყვეტილებების მიღების ბიწიერი პრაქტიკა იყო აღნიშნული, ახლა უკვე კონკრეტულად დავასახელებ სახელებს, პაროლებს, საიდუმლო შეხვედრების ადგილებს” (ამ პუბლიკაციის ერთ-ერთი მთავარი გმირის, რუსეთის ფედერაციის პრემიერ-მინისტრის ვ. პუტინის ცნობილი ფრაზა!). მაშ, ასე:
ოთხი მაგალითი უახლესი ისტორიიდან:
1) 1995 წელი, საქართველო, საპრეზიდენტო არჩევნები: მიუხედავად იმისა, რომ უპარტიო კანდიდატი ჯუმბერ პატიაშვილი თავისი პროგრამის ქვაკუთხედად რუსეთთან სტრატეგიულ პარტნიორობას ასახელებს (რაც საშუალებას აძლვეს შევარდნაძის გუნდს, პატიაშვილი და მისი წინასაარჩევნო შტაბის ხელმძღვანელი ალექსანდრე ჭაჭია რუსეთის ემისრებად მონათლოს და რუსეთიდან მალულ დაფინანსებაში დაადანაშაულოს), წინასაარჩევნოდ რუსეთის უმაღლესი ხელისუფალნი - პრეზიდენტი ბ. ელცინი, პრემიერ-მინისტრი ვ. ჩერნომირდინი, საგარეო საქმეთა მინისტრი ა. კოზირევი, თავდაცვის მინისტრი პ. გრაჩოვი - ერთსულოვნად უჭერენ მხარს ედუარდ შევარდნაძეს, თანაც ამ აბსოლუტურ მხარდაჭერას ცენტრალური ტელევიზიით გამოხატავენ!
შედეგად: მათი უპრეცედენტო მხარდაჭერით შთაგონებული შევარდნაძის გუნდი თამამად აყალბებს არჩევნების შედეგებს (რომელზეც რეალურად იმარჯვებდა პატიაშვილი!) და საქართველოს პრეზიდენტი რუსეთის მოწინააღმდეგე შევარდნაძე ხდება...
ვის აძლევდა ეს ხელს? რუსეთს - აშკარად არა; ხელისუფლების სათავეში შევარდნაძეს მოჰყავს პროამერიკული ახალგაზრდობა - სააკაშვილი, ჟვანია, ბურჯანაძე, ნოღაიდელი, რომლებიც მის მეგობრებთან - ბუშ-უფროსთან, ბეიკერთან, კოლსა და შულცთან ერთად საქართველოს პირით დასავლეთისკენ, ხოლო ზურგით რუსეთისკენ აბრუნებენ, ფართოდ უღებენ კარს სპეციფიკურ საერთაშორისო ინსტიტუტებს (აშშ-ის საერთაშორისო რესპუბლიკურ ინსტიტუტს), ფონდებს (სოროსის ფონდს) და შესაბამისად - უცხო ქვეყნების სპეცსამსახურებს. სწორედ შევარდნაძის მმართველობის წლებში საქართველო ნატოსთან სამხედრო თანამშრომლობის პროგრამის “პარტნიორობა მშვიდობისათვის” წევრი ხდება და პირველად აცხადებს ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში გაწევრიანების სურვილს.
ვინ მოიგო ამით? ცხადია, საქართველომ - არა: ქართველი ხალხი სიღატაკის ზღვარს დაბლა აღმოჩნდა, ქვეყნის ბიუჯეტი მხოლოდ ქაღალდზე არსებობდა, ხელისუფლებაში კორუფცია და ნეპოტიზმი ჰყვაოდა, ქვეყანაში ჯერ უკანონო ბანდფორმირებების, შემდეგ კი ძალოვანი სტრუქტურების თვითნებობა სუფევდა, რამდენიმე წლით ადრე დარღვეული ტერიტორიული მთლიანობა არ აღმდგარა, 300 ათასი ლტოლვილი აფხაზეთში ვერ დაბრუნდა (თუ არ ჩავთვლით ვ. პუტინის გადაწყვეტილებას, რომელმაც 60.000 ქართველი ლტოლვილი გალის რაიონში დააბრუნა).
2) 2003 წელი, საქართველო, “ვარდების რევოლუცია”: პრეზიდენტ ვ. პუტინის დავალებით, რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა იგორ ივანოვმა ხელისუფლების სათავეში სააკაშვილი-ბურჯანაძე-ჟვანიას “რევოლუციური სამეულის” უსისხლო მოსვლა უზრუნველყო.
შედეგად: სააკაშვილმა რუსეთის მხარდაჭერა გამოიყენა, მაგრამ პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ “გადააგდო” (ვ. პუტინის გამოთქმით) და საქართველო დასავლეთისკენ, ნატოში გაწევრიანებისა და აშშ-სთან პარტნიორობის კურსით წაიყვანა, რომელიც შევარდნაძის დროს შენიღბულ, “მცოცავ” ხასიათს ატარებდა.
ვის აძლევდა ეს ხელს? ცხადია, რუსეთს - არა: გეოპოლიტიკურად მნიშვნელოვან მეზობელთან (რუსეთთან 900 კმ-იანი საერთო საზღვრის მქონე, მათ შორის, გამუდმებით ლოკალურ ომში მყოფ ჩრდილოეთ კავკასიასთან მომიჯნავე) სამხრეთ კავკასიის საკვანძო სახელმწიფოსთან გაწყვეტილი სახელმწიფო ურთიერთობანი; თავის სამხრეთ საზღვრებზე ნატოს ბაზისა და ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემების მიღების პერსპექტივა; მის მიერ დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად აღიარებული აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის შესანახად მილიარდობით დოტაციების საჭიროება: სატრანსპორტო-ლოგისტიკური პრობლემები სტრატეგიულ მოკავშირე სომხეთთან, სადაც ძლიერი რუსული სამხედრო ბაზაა დისლოცირებული; ერთმორწმუნე სახელმწიფოსთან - მართლმადიდებელ საქართველოსთან ისტორიულად ჩამოყალიბებული კულტურული კავშირების გადაფასება, რომლის შვილები რუსების მხარდამხარ გმირულად იბრძოდნენ დიდ სამამულო ომში.
ვინ მოიგო ამით? ცხადია, საქართველომ - არა:  ტერიტორიის 20 პროცენტისა და თავისი მოქალაქეების - აფხაზებისა და ოსების კიდევ უფრო გაუცხოება; ცხინვალის რეგიონიდან ათეულ ათასობით ახალი ლტოლვილი; რუსეთში მცხოვრები მილიონზე მეტი ქართველი, რომლებიც მკაცრი სავიზო რეჟიმისა და პირდაპირი ავიარეისის უქონლობის გამო ნათესავების მოსანახულებას ვერ ახერხებენ (სამართლიანობა მოითხოვს იმის აღნიშვნას, რომ რუსეთის მოქალაქეებისთვის სავიზო რეჟიმი არ მოქმედებს - პრეზიდენტმა მ. სააკაშვილმა მათ ქვეყანაში დაუბრკოლებლად შემოსვლის ნება დართო!); დაკარგულია ძირითადი - რუსეთის ბაზარი ქართული ღვინის, კონიაკის, მინერალური წყლებისა და სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციისთვის.
თუმცა, ყველაზე საშინელი ისაა, რომ რუსეთშიც და საქართველოშიც იზრდება ახალგაზრდობა, რომელმაც ასაკისა და სხვა ობიექტური მიზეზების გამო არაფერი იცის ჩვენი ძველი მეგობრობის შესახებ და ერთმანეთს დაუძინებელ მტრებად აღიქვამენ!
 (მინდა მივმართო საქართველოს განათლების მინისტრს, ბატონ შაშკინს : - ბატონო დიმიტრი!
 თქვენ უთუოდ განათლებული კაცი ბრძანდებით, თქვენი მშობლები კი თბილისში ერთობ პატივსაცემი ადამიანები არიან. რით ხელმძღვანელობდით, როცა რამდენიმე დღის წინათ ყველა სკოლაში გამოაცხადეთ კონკურსი თემაზე: რუსეთი – აგრესორი და ოკუპანტი!”(?). ამასთან, დაწყებითი კლასების მოსწავლეებმა, რომლებმაც ჯერ წერა-კითხვა არ იციან, ეს თემა თავიანთ ბავშვურ ნახატებში უნდა ასახონ... რატომ რევთ ბავშვებს პოლიტიკაში და ტრავმას აყენებთ მათ ფსიქიკას? რატომ თესავთ ნაციონალურ შუღლს?! თქვენ ხომ წარმოშობით რუსი ბრძანდებით, განა საქართველოში ამის გამო ოდესმე შეგავიწროეს, განა რამდენიმე მინისტრის პორტფელი არ გამოიცვალეთ?! დარწმუნებული ხართ, რომ ბავშვები თქვენთვის ეგზომ საძულველი რუსეთის ფედერეციის  დღევანდელ ხელისუფლებასა და რუს ხალხს ერთმანეთისგან ასხვავებენ?! გესიამოვნებათ, მომავალში თქვენს შვილებს, მათი რუსული გვარის გამო, საზოგადოებაში ოკუპანტები და აგრესორები რომ უწოდონ?! განა ტოლერანტობას არ ასწავლიან აშშ-ის საერთაშორისო რესპუბლიკურ ინსტიტუტში, რომლის ქართული განყოფილების ხელმძღვანელიც ბრძანდებით?!)
3) 2004 წელი, აფხაზეთი, საპრეზიდენტო არჩევნები: არჩევნებამდე ერთი თვით ადრე რფ-ის პრეზიდენტი . პუტინი დაგომისში რაულ ხაჯიმბას შეხვდა, რის შემდეგ ყველამ დაასკვნა: რუსეთი ფსონს ხაჯიმბაზე დებს! აფხაზეთში არჩევნების წინ ხაჯიმბას მხარდასაჭერად რუსეთიდან სახელმწიფო დუმის დეპუტატები და საესტრადო მომღერლებიც ჩამოვიდნენ, თუმცა, მიუხედავად ამისა, არჩევნებში მისმა მეტოქემ - სერგეი ბაღაფშმა გაიმარჯვა, რომელიც ხალხის უფრო დიდი მხარდაჭერით სარგებლობს (რაც მორიგ ჯერზეც დაადასტურა 2009 წლის დეკემბერში იქ ჩატარებულმა ბოლო საპრეზიდენტო არჩევნებმა).
შედეგად: აფხაზეთი სამოქალაქო ომის ზღვარზე აღმოჩნდა და რუსეთს ხელახლა ჩარევა მოუხდა, მაგრამ უკვე იმისათვის, რომ მოწინააღმდეგე მხარეთა შორის კომპრომისი მიღწეულიყო და განმეორებითი არჩევნების შემდეგ აფხაზეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტად ბაღაფში, ხოლო ვიცე-პრეზიდენტად ხაჯიმბა არჩეულიყო.
ვის აძლევდა ეს ხელს? ცხადია, რუსეთს - არა: მისი პრეზიდენტი ვ. პუტინი ორჯერ ჩააგდეს უხერხულ მდგომარეობაში: დეზინფორმირებულს, ჯერ ნაკლებ პოპულარული კანდიდატის მხარდაჭერა ურჩიეს (და ეს იმის გამო, რომ ბაღაფში საქართველოსადმი ლოიალურად განწყობილად მიიჩნეოდა, თბილისში ნამუშევარი იყო ხელმძღვანელ თანამდებობებზე, ქართველი ცოლი ჰყავს და ბევრი ქართველი მეგობარიც!), შემდეგ აიძულეს, სამხედრო დაპირისპირების შეჩერების პასუხისმგებლობა ეტვირთა და ნაციონალური თანხმობის გარანტად ქცეულიყო (შუამავლების: ფრაქცია “როდინადან” რფ-ის სახელმწიფო დუმის ვიცე-სპიკერის სერგეი ბაბურინისა და რუსეთის გენერალური პროკურორის ვლადიმერ კოლესნიკოვის სახით).
ვინ მოიგო ამით? ცხადია, საქართველომ - არა: თუ მანამდე ბაღაფში კიდეც აპირებდა ოფიციალურ თბილისთან ურთიერთობის დარეგულირებას, მომხდარის შემდეგ, კომპრომისის სახით საპრეზიდენტო არჩევნებში თავისი გამარჯვების ლეგიტიმურობის საყოველთაოდ აღიარების სანაცვლოდ, იძულებული შეიქნა, ამ განზრახვაზე ხელი აეღო!
4) 2004 წელი, უკრაინა, საპრეზიდენტო არჩევნები: რფ-ის პრეზიდენტი . პუტინი არჩევნებამდე ორჯერ ესტუმრა უკრაინას ვიქტორ იანუკოვიჩისთვის თავისი მხარდაჭერის გამოსახატავად და ოფიციალურ შედეგებამდე ორჯერ მიულოცა მტკიცე გამარჯვება არჩევნებში. თუმცა რუსეთის ფავორიტის სახით, იანუკოვიჩის ასეთმა აშკარა პრეზენტაციამ უკუშედეგი გამოიწვია: იანუკოვიჩის პოლიტიკურმა მეტოქემ და სეხნიამ ვიქტორ იუშჩენკომ და ასევე ბევრმა უცხოელმა დამკვირვებელმა საჯაროდ განაცხადეს არჩევნების მიმდინარეობისას მასშტაბური ფალსიფიკაციების შესახებ, რამაც “ნარინჯისფერ რევოლუციად” მონათლული სერიოზული პოლიტიკური კრიზისი და სამოქალაქო დაუმორჩილებლობის მასობრივი აქციები გამოიწვია.
შედეგად: უკრაინა სამოქალქო ომის ზღვარზე აღმოჩნდა და უკრაინის უმაღლესმა სასამართლომ არჩევნების მე-2 ტურის შედეგების ანულირების შემდეგ უკრაინის ხელახალი საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარების დადგენილება მიიღო, რომლის შედეგადაც გაიმარჯვა იუშჩენკომ!
ვის აძლევდა ეს ხელს? ცხადია, რუსეთს - არა: პრეზიდენტი პუტინი  არცთუ სახარბიელოდ წარმოჩინდა (ის უკრაინაში საარჩევნო პროცესში ჩარევასა და პოლიტიკურ სიბეცეში დაადანაშაულეს), რუსეთმა ვერ შეძლო თავისი კანდიდატის გაყვანა და მთელი 5 წლის განმავლობაში გამუდმებით აწყდებოდა უკრაინის გაუცხოების, დასავლეთისა და ნატოსადმი მისი მისწრაფების მცდელობებსა და კონფლიქტი ჰქონდა მასთან სევასტოპოლისა და გაზის ტრანზიტის დავალიანების გამო.
ვინ მოიგო ამით? ცხადია, უკრაინამ - არა: მთელი ამ წლების განმავლობაში ის პერმანენტულ პოლიტიკურ კრიზისში იმყოფებოდა - ვერც კი დაითვლი, რამდენჯერ მოიწვიეს და დაითხოვეს იქ უმაღლესი რადა და მინისტრთა კაბინეტი, რამდენჯერ გამოსულა ხალხი მიტინგზე, რამდენჯერ შეიცვალა პოლიტიკური ორიენტაცია მადამ ტიმოშენკომ...
ახლა კი დღევანდელ საქართველოს დავუბრუნდეთ: ვის, პრეზიდენტ მ. სააკაშვილის ალტერნატიულ რომელ პოლიტიკურ ფიგურებს, გვთავაზობს კრემლი? შაქრის კარიერების გენერალსძასოხოვსა და კრიმინალურ ავტორიტეტ ალექსანდრე ებრალიძეს, რომელიც გაურკვეველირელიგიისმქადაგებელმა რელიგიამცოდნე შევჩენკომ სოჭში პუტინის მეგობრად გამოაცხადა?! ულვაშა და ექსცენტრიკული, თითქოსდა სულაკაურის გაცოცხლებულ კარიკატურა ხომერიკსა და უულვაშო, სამაგიეროდ დელის რაჯასავით მდიდარ, ზურაბ ნოღაიდელს, რომელიც თავად პუტინმა მიიღო?!
მე ნოღაიდელის სულიერი მოძღვარი არ ვარ, მაგრამ განა ქართველ ხალხს, მის პოლიტიკურ ფიგურად აღიარებამდე, უფლება არ აქვს, მისგან გულწრფელი მონანიება მოისმინოს ყველა იმ ნამოქმედარის გამო, რომელიც ჯერ კიდევ პრეზიდენტ შევარდნაძის დროიდან ჩაიდინა? იმის შესახებ, თუ როგორ იშოვა  ასობით მილიონი დოლარი სახელმწიფო სამსახურში ყოფნისას - ფინანსთა მინისტრობისა და საქართველოს აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაურობისას?! სხვათაშორის, ნოღაიდელი მაშინაც წამ­დაუწუმ დაფრინავდა შეხვედრებზე, მაგრამ არა მოსკოვში, არამედ - ლონდონში და რა საქმეებს აკვარახჭინებდა იქ ჩვენი “ფისკალი”, ცალკე “მხიარული” საუბრის თემაა... ოღონდ საქართველოს პრეზიდენტი გახდეს და ნოღაიდელი მზადაა, საქართველოს ნებისმიერ დანაწევრებას მოაწეროს ხელი (ტყუილად ხომ არაა ფიზიკოსი!), მაგრამ შემდეგ, როცა უბრძანებენ, თავის წინამორბედზე მარდად “გადააგდებს” რუსეთს...
იცის კი რუსეთის პრემიერ-მინისტრმა, რომ საქართველოში (იმისდა მიუხედავად, თუ როგორ არიან განწყობილი მისდამი - უკიდურესად უარყოფითად თუ დადებითად) ყველას უკვირს, როგორ შეეძლო პუტინის რანგის სახელმწიფო მოღვა­წესა და პოლიტიკოსს, რომელმაცფორბსის” 2009 წლის ვერსიით, მსოფლიოს ყველაზე გავლენიან ადამიანთა რეიტინგში მესამე ადგილი დაიკავა, ნოღაიდელთან ერთად მისჯდომოდა მოლაპარაკებების მაგიდას?! თქმა იმისა, რომ ამ ქობულეთელფენომენს” (შევარდნაძე-ჟვანია-სააკაშვილისა და მათი პარტიის - “მოქალაქეთა კავშირი”-”გაერთიანებული დემოკრატები”-”ერთიანი ნაციონალური მოძრაობისყოფილ მთავარ მოლარეს) ქართველ საზოგა­დოებაში უაღრესად დაბალი რეიტინგი აქვს, ნიშნავს - არაფერიც არ თქვა... ნუთუ პუტინმა ეს არ იცის? ნუთუ მას სათანადო ინფორმაციებს კვლავაც არ აწვდიან?!
მაშ, ვინ ქსოვსაბლაბუდასპუტინისთვის? ვის აძლევს ხელს, რომ მან კონტრპროდუქტიული გადაწყვეტილებები მიიღოს? ვინ მოიგებს იმით, რომ რუსეთისა და საქართველოს პატრიოტული, ეროვნულად ორიენტირებული ძალები ერთმანეთს მხარს არ დაუჭერენ და ვერ მოილაპარაკებენ?! ვის სურს რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობათა დარეგულირების იდეის საბოლოო დისკრედიტაცია? ნოღაიდელი&პანოპტიკუმის გამარჯვებით ხომ რუსეთი ისევე წააგებს, როგორც ზემოთ ჩამოთვლილ ოთხ შემთხვევაში!
რა ხდება, ბატონებო?! ნუთუ გაუგებარია, რომ რუსეთსა და საქართველოს საერთო ხვედრი, მეგობრები და მტრები ჰყავთ?! რუსეთისა და საქართველოს საერთო მტერი ნარკოტრაფიკი და ტერორისტები როდია: ჩვენი საერთო მტერი რუსეთშიცაა და საქართველოშიც და მათგან ადმინისტრაციული კი არა, ზნეობრივი საზღვარი გვმიჯნავს!
ვინ არიან ისინი რუსეთში, ამაზე დაე, კრემლში იფიქრონ, პატარა საქართველოში კი, დიდი ხანია, ისედაც ყველამ ყველაფერი იცის...

 http://geworld.net/politics/601.html