"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World 

არno xidirbegiSvili:

 

ვინ დაქოქა ტანკი?!

 

07. 04. 2010

image

 

   ერთხელ ჩვენი დროის გამოჩენილმა მუსიკოსმა ვლადიმერ სპივაკოვმა რუს და ქართველ ხალხს შორის კულტურულ, ისტორიულ, უბრალოდ, ადამიანურ ურთიერთობებზე ურღვევი კავშირის შესახებ ლაპარაკისას, თავისი ტალანტის თაყვანისმცემლის - ერთი ხანდაზმული ქართველის სიტყვები გაიხსენა: “ჩემო კარგო, ჩვენ ძმები ვართ, სახელებიც ერთნაირი გვაქვს: აი, შენ რუსულად ვლადიმერი გქვია, ქართულად კი - ლადო
“
ვლადიმერი - ლადო, ივანე - ვანო, გენადი - გენო, ანტონი - ტატო” - ამის ჩამოთვლა უსასრულოდ შეიძლება... დღითიდღე, რაც მეტად ცდილობენ, რუსეთს დაგვაშორონ, მით უფრო ნათელი ხდება, რამდენად ახლობლები ვართ!
არ ვილაპარაკებ ერთმორწმუნეობასა და მამულზე, რომელსაც ერთად ვიცავდით. ამის მაგალითებს წარსულში რა გამოლევს, ისინი ყველასთვის ცნობილია. დღესაც კი, მიუხედავად რუსულ-ქართული ურთიერთობების უპრეცედენტოდ ტრაგიკული მდგომარეობისა, საერთო მაინც ბევრი გვაქვს.
 
მაგალითად, ახლახან შევეცადე, ანალოგი მომეძებნა ოდინდელი რუსული კითხვებისათვის: “ვინ არის დამნაშავედა “რა ვიღონოთ?” (“Что делать?” “Кто виноват?”) და წარმოიდგინეთ, მაშინვე მივაგენი, თუმცა ერთობ სატირულად კი ჟღერს:
“
ვინ არის დამნაშავედღეს საქართველოში ჟღერს, როგორც “ვინ დაქოქა ტანკი
“
ვინ დაქოქა ტანკი - ეკითხებოდა განრისხებული პრეზიდენტი სააკაშვილი 2009 წლის 6 მაისს მუხროვანის ბაზაზე მომხდარი “ამბოხის” მონაწილე სამხედროებს. დამნაშავეთა ძებნა, მათი არარსებობის შემთხვევაშიც კი, ჩვენში ტრადიციად იქცა - “დაბალი ღობე” ხომ უნდა ვიპოვოთ, რათა ყველა წარუმატებლობა მას გადავაბრალოთ?! სავსებით გამართლებული და არაერთგზის ნაცადი პიარ-ტრიუკია, თუნდაც სააკაშვილის წინამორბედის - შევარდნაძის მიერ!
ვინ დაქოქა ტანკი 1989 წლის 9 აპრილს თბილისში და დაარბია მიტინგი რუსთაველის პროსპექტზე? 1992 წლის 6 იანვარს კი იმავე პროსპექტიდან გააძევეს პრეზიდენტი გამსახურდია?
ვინ დაქოქა ტანკი 1992 წლის 14 აგვისტოს სოხუმში და ძმათამკვლელი ომი დაიწყო? ხოლო 1993 წლის 4 ნოემბერს - ფოთში, როცა ეს ომი შეაჩერა?
ვინ დაქოქა ტანკი 2001 და 2009 წლების მაისში მუხროვანში და “სამხედრო ამბოხი” დაიწყო?

(
სამწუხაროდ, შემსრულებლებზე - გენერალ-პოლკოვნიკ როდიონოვსა და ადმირალ ბალტინზე, გვარდიის გენერალ კიტოვანზე, პოლკოვნიკ ოთანაძეზე, კრიალაშვილსა და მაიორ ამირიძეზე - შორს არ გვიშვებენ, შემკვეთთა ვინაობა კი უწინდებურად გასაიდუმლოებულია...)
“
რა ვიღონოთ - აქ კი უმალ კლასიკური “რა ვჭამოთ მახსენდება.
“
რა ვჭამოთ - ჩიხირთმა თუ ბოზბაში - მთელი დღეების განმავლობაში ბჭობენ თავადი ლუარსაბ თათქარიძე და მისი მეუღლე დარეჯანი ილია ჭავჭავაძის გენიალურ მოთხრობაში “კაცია-ადამიანი?!”, რომელიც მე-19 საუკუნის შუახანებშია დაწერილი და სადაც გამოაშკარავებულია სულიერებას მოკლებულ ქართველ ფეოდალ-მემამულეთა ობივატელური არსებობა.
ახლა კი დღევანდელ საქართველოს გადახედეთ - არაფერს გეუბნებათ ყოველ ფეხის ნაბიჯზე გაჩენილი რესტორნები, ღამის კლუბები და ბარები ქარხნების, ფაბრიკების არარსებობისა და უმუშევრობის პირობებში?! ამასთან, მათი რაოდენობა ყოველდღიურად იზრდება, რაც გასაკვირი არაა - საქართველოში ეს ერთ-ერთი ყველაზე მომგებიანი ბიზნესია! მაგრამ განა საქართველოს მოსახლეობის უმრავლეობას შეუძლია საკუთარ თავს ამ დაწესებულებებში სტუმრობის ფუფუნების უფლე­ბა მისცეს? განა მასწავლებლის, ექიმის, მუშის ხელფასი, პენსია ან ლტოლვილის შემწეობა იძლევა ამის საშუალებას თვეში ერთხელ მაინც?! მაშ, რით განსხვავდება მათ მუდმივ კლიენტთა - ხელისუფალთა, მათი შვილებისა და ახლობლების - მენტალიტეტი ჭავჭავაძის მიერ აღწერილი ფეოდალ-მემამულეების მენტალიტეტისგან?!
აი, ასეთი ანალოგიები დამებადა. დაე, მკითხველმა მაპატიოს ჩემი ცრემლიანი იუმორი...
და სხვა როგორი იუმორის გამოწვევა შეუძლიათ ჩვენს პოლიტიკოსებს, რომლებიც უწინ ვერავითარ კავშირს ვერ ხედავდნენ საქართველოსა და რუსეთს შორის და “მთელი გზა” გვიჩიჩინებდნენ, რომ ჩვენ, ქართველები, თურმე უძველესი ევროპელები ვყოფილვართ და რომ აშშ ის სამი ასოა, რომლითაც ქართული ანბანი იწყებადღეს კი უცებ “გონება გაუნათდათ”?!
აი, ორი მაგალითი არცთუ შორეული წარსულიდან:
მაგალითი #1
2008
წლის 9 თებერვალი, ფრაგმენტი საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის - ნინო ბურჯანაძის ინტერვიუდან (სპეციალურად РИА “новости”- სთვის”).
კითხვა:
-
საქართველო-რუსეთის სახელმწიფო ურთიერთობები ბოლო წლებში უარესდება. თქვენი აზრით, რაშია დამნაშავე რუსეთი და რაში - საქართველო?
..: - ყველაზე დიდი პრობლემა აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის პრობლემაა, რომელიც “საჯილდაო ქვას” წარმოადგენს რუსულ-ქართულ ურთიერთობებში... სანამ რუსეთი რეალური შუამდგომლის პოზიტიურ როლს არ ითამაშებს, რაიმე ძვრაზე ლაპარაკი ძალიან ძნელია... რუსეთი ცდილობს კოსოვოს ინციდენტის გამოყენებას და მას აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის სიტუაციას ადარებს: “თუკი ეს შეიძლება კოსოვოსთვის, რატომ არ შეიძლება აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთისთვის?!” - რუსეთის გარკვეულ წრეებში თავი არ შეიკავეს აფხაზური და სამხრეთოსური კარტის “გათამაშებისგან”, თუმცა რუსეთის მხარეს ჩინებულად ესმის კოსოვოსა და აფხაზეთ\სამხრეთ ოსეთს შორის განსხვავება, ასევე ის, თუ რა უარყოფითი შედეგების მოტანა შეუძლია ამას თავად რუსეთისათვის, იქ ჯაჭვური რეაქციის გამოწვევით. საქართველო აუცილებლად გახდება ნატოს წევრი, რადგან მიგვაჩნია, რომ ეს ორგანიზაცია წევრი-ქვეყნების არა მარტო უსაფრთხოებას, არამედ მათ დემოკრატიულ განვითარებას უწყობს ხელს: ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში შედიან ქვეყნები, რომლებიც განვითარების დემოკრატიულ პრინციპებს სცემენ პატივს!
კითხვა:
- 2001
წლის ნოემბერში, როცა პირველად აგირჩიეს საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარედ, სხდომის დასრულებისას თქვენ ბლიც-ინტერვიუში შემდეგი სიტყვები წარმოთქვით: “რუსეთი და საქართველო აუცილებალდ უნდა მეგობრობდნენ, მე ვიცნობ და ძალიან მიყვარს მოსკოვიშეგიძლიათ ეს ფრაზა დღესაც გაიმეოროთ? დღესაც გიყვართ მოსკოვი?
..: - დიახ, რუსეთისა და საქართველოს მეგობრობის შესახებ იმავე სიტყვების გამეორება შემიძლია. სიამოვნებით შევუწყობ ხელს ჩვენი ურთიერთობების დარეგულირებას - ეს არა მარტო ემოციურად, არამედ პრაგმატულადაც ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენი ქვეყნისა და რუსეთისთვის... ძალიან მიყვარდა და უწინ დიდი სიხარულით ჩამოვდიოდი მოსკოვში, თუმცა არც ისე დიდი ხნის წინათ, როცა მოსკოვის ქუჩებში მივაბიჯებდი, შეგრძნება მქონდა, თითქოს მტრის სახელმწიფოში ვიმყოფებოდი! ეს შეგრძნება ძალიან მტკივნეული იყო - ამის შესახებ ერთ რუს პოლიტიკოსსაც ვუთხარი (სამწუხაროდ, ერთ-ერთს იმ მცირეთაგან, ვინც გულწრფელად ცდილობს რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობებში გარკვევას)... მოდი, ასე ვთქვათ: მტრები არ ვართ, მაგრამ არც მეგობრები ვართ! მაგრამ რუსეთში, მოსკოვში თავს კომფორტულად ვერ ვიგრძნობ მანამ, სანამ ჩემი ქვეყნისთვის ურთულესი საკითხები არ გადაიჭრება, სანამ რუსეთი, რომელსაც შეეძლო, ხელი შეეწყო აფხაზეთისა და სამხ­რეთ ოსეთის პრობლემის დარეგულირებისთვის, არაფერს, ან და პირიქით - საპირისპიროს აკეთებს... მინდა იმედი ვიქონიო, რომ რუსეთში არჩევნების შემდეგ, რომლებსაც სპეციფიკური ხასიათი აქვს, ხელისუფლების შემცვ­ლის შემდეგ შესაძლებელი იქნება კურსის შეცვლა, მით უმეტეს, რომ ჩვენმა პრეზიდენტმა თავად წამოაყენა წინადადება, აქტიურად და რეალურად ვიმუშაოთ ჩვენი ურთიერთობების გაუმჯობესებაზე.
საინტერესოა, როგორ გრძნობდა თავს ქალბატონი ბურჯანაძე მოსკოვში ამასწინანდელი ვიზიტისას - როგორც კვლავ მტრის სახელმწიფოში?! კომფორტულად გრძნობდა თავს პრემიერ-მინისტრ პუტინთან შეხვედრისას - იმ მთავრობის მეთაურთან, რომელიც 2 წლის წინათ დესტრუქციულ მოქმედებებში დაადანაშაულა და რომლის წასვლასაც, პრეზიდენტ სააკაშვილთან ერთად, რუსეთთან ურთიერთობის გაუმჯობესების იმედს უკავშირებდა? საქართველო აუცილებლად გახდება ნატოს წევრი! - დღესაც ასე ფიქრობთ, ქალბატონო ნინო?
მაგალითი #2
2008
წლის 18 მარტი, ფრაგმენტი “ხალხის პარტიის” თავმჯდომარე კობა დავითაშვილის ინტერვიუდან (სპეციალურად РИА “новости”- სთვის”).
კითხვა:
-
ხომ არ ფიქრობთ, რომ რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობებში არსებული ნეგატივის მთავარი მიზეზი სწორედ ამ არ აღიარებელი რესპუბლიკებისადმი განსხვავებულ მიდგომაშია?
..: - ეს არა მარტო პოლიტიკის, არამედ მენტალიტეტის სფეროსაც ეხება: ქართველების ცნობიერებაში აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი საქართველოს განუყოფელი ნაწილია, რომლის ტერიტორიულ მთლიანობასაც, სხვათაშორის, ყოველთვის ოფიციალურად აღიარებს რუსეთიც. სინამდვილეში კი სხვაგვარად ხდება: საკმარისია ითქვას, რომ რუსეთის დუმაში არა ერთხელ განიხილეს რუსეთის ფედერაციისთვის აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის მიერთების საკითხი... მიუხედავად იმისა, რომ სააკაშვილის აშკარა ოპონენტი ვარ, რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობების გაუარესებაში მარტო მას ვერ დავადანაშაულებ. აი, ნახავთ, სააკაშვილი სულ მალე აღარ იქნება ხელისუფლებაში, მაგრამ პრობლემა უწინდებურად იარსებებს!.. რუსეთმა უნდა შეასრულოს ის სამშვიდობო როლი, რომელიც ოფიციალურად იტვირთა მსოფლიო თანამეგობრობის წინაშე... თუ რუსეთი რეალურად მოისურვებს ამ კონფლიქტების გადაჭრას, მაშინ საქართველოს სახით ის მეგობარს შეიძენს.
კითხვა:
-
როგორ წარმოგიდგენიათ ეს მეგობრობა იმის გათვალისწინებით, რომ საქართველოს ნატოში გაწევრება და ამ ორგანიზაციის წევრობით თავისი ტერიტორიული ერთიანობის პრობლემის გადაჭრა სურს?                    
..: - ვფიქრობ, რუსეთი თვითონ უბიძგებს საქართველოს ნატოსკენ: როცა რუსი პოლიტიკოსები ტელევიზიის მეშვეობით ხმამაღლა აცხადებენ, რომ კოსოვოს დამოუკიდებლობის აღიარების შემდეგ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის აღიარებისა და რუსეთისთვის მის მისაერთებლად საჭირო ყველა აუცილებელ პროცედურას დაიწყებენ, საქართველოს უფლება აქვს, უფრო ძლიერი მფარველები მოძებნოს, რათა თავი დაიცვას შესაძლო აგრესიისგან.
კითხვა:
-
დავუშვათ, რუსეთმა თავისი პოლიტიკა შეცვალა არ აღიარებელი რესპუბლიკების მიმართ. ასეთ შემთხვევაში გამოუცხადებს თუ არა საქართველო მსოფლიო თანამეგობრობას, რომ უარს ამბობს ნატოზე და, ვთქვათ, ნეიტრალური სახელმწიფო ხდება?
..: - ნეიტრალიტეტის პოლიტიკაზე გადასასვლელად წლები კი არა, ათწლეულებია საჭირო... დღეს საქართველოს მხრიდან ასეთი კომპრომისი - ნატოში შესვლაზე უარის თქმა შეუძლებელია. ერთმანეთი არ უნდა მოვატყუოთ: ეს ხომ ქართველი ხალხის გადაწყვეტილებაა, რადგან ნატოში შესვლას რეფერენდუმზე ხმა მისცა მოსახლეობის 2/3-ზე მეტმა.
ახლა კი - ამონარიდი ბატონი დავითაშვილის ინტერვიუდან, რომელიც მან საინფორმაციო სააგენტო “GHN”- მისცა 2010 წლის 26 იანვარს: “აუცილებლობის შემთხვევაში საქართველო მზადაა, ნეიტრალიტეტი შეინარჩუნოს... ჩვენ ნატოზე მიჯაჭვული არ ვართ. იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა აღდგება, ნეიტრალიტეტზე თანახმა ვართ”.
და ეს ყველაფერი უნდა “ვჭამოთ”, ბატონებო?! არა, გმადლობთ, ამას ისევ ჩიხირთმა თუ ბოზბაში სჯობსრა თქმა უნდა, “ნა ვერტელე”- შეიძლება: გონების განათება და გამოსწორება არასდროს არის გვიან. მაგრამ დასაწყისისთვის, დაე, საჯაროდ მოინანიონ და დედა დაიფიცონ, როგორც ეს მათმა მეგობარმა - ცნობილმა პირფერმა და ფარისეველმა ეროსი კიწმარიშვილმა მოიმოქმედა! მაშინ შეიძლება დავიჯეროთ კიდეც...

 

 

 

http://geworld.net/politics/686.html