"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World 

 

 arno xidirbegiSvili: "13 სკამი..."

 

image

- თქვენი პოლიტიკური კრედო?
-
ყოველთვის!
(ილფი და პეტროვი, თორმეტი სკამი)


თბილისელებს
, ცხადია, ახსოვთ მოსკოვის პროსპექტის ბოლოში მდებარე ავეჯის ფაბრიკა განთიადი, რომელიც სკამებს, სავარძლებსა და სხვა ავეჯს უშვებდა. დღეს ის აღარ არსებობს, სამწუხაროდ... მაგრამ ეს ნოსტალგია არაა. საქმე ისაა, რომ საქართველოში, სადაც ბოლო წლებში ყველაფერი პოლიტიკით ყარს (ნაგვის კონტეინერიც კი, რომელიც მოულოდნელად, სხვა ჩვეულებრივი ნივთებივით, პოლიტიკური პიარის საგანი შეიქნა!), ავეჯის ფაბრიკის ლიკვიდაცია ხელისუფლების სტრატეგიული შეცდომაა.
განვმარტავ: საიდუმლო არაა, რომ ჩვენთან, ჯორჯიაში, ყველას, ვისაც კავშირები ან ფული აქვს, ხელისუფლებაში სავარძლის, უკიდურეს შემთხვევაში, სკამის მიღება მაინც სურს... მერედა, საიდან უნდა მოვიტანოთ ამდენი თანამდებობა?! არადა, ყველა, ვინც სავარძელი/სკამი არ მიიღო (ჩათვალე, სავარძელი), წავა და დადგება: პარლამენტის, პრეზიდენტის სასახლის, მერიის წინ, სანამ პრეზიდენტი მათ ამ სავარძლებით/სკამებით არ დააშოშმინებს (მათზე არ დასვამს)!
ხოლო ისინი, ვისაც სავარძელი/სკამი არ ერგება, წავა და უფრო შორს, მაგალითად, მოსკოვის პროსპექტზე დადგება, როგორც ეს ზოგიერთმა მოიმოქმედა (ნოღაიდელი, ბურჯანაძე) და რის გაკეთებაც სხვებსაც სურთ (დავითაშვილი, ძიძიგური, კუკავა)... მათი მთავარი მიზანი ხომ სავარძელი/ სკამია, პოლიტიკური კრედო კი - ყოველთვის! და არა - ვისთან. ერთი მიბრძანეთ, რა მნიშვნელობა აქვს - ვისთან? ყოველთვის - იმასთან, ვინც სავარძლით/სკამით უზრუნველყოფს!
ამიტომაც საქართველოში საუკეთესო ბიზნესი ავეჯის ფაბრიკაა, რომელიც სავარძლებს/სკამებს უშვებს ხელისუფალთათვის (წევრებისა და წევრობის კანდიდატებისთვის): ეგებ, თუ საკმაო რაოდენობით მიიღებენ, აღარ იდარდონ, სად დაასვენონ საჯდომი და ქართველი ხალხის ბედზე იფიქრონ...
სხვათაშორის, 13 მარტს იმედზე ნაჩვენები მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, ვითომდა დაწყებულ სრულმასშტაბიან რუსულ ინტერვენციასა და პრეზიდენტ სააკაშვილის ლიკვიდაციაზე, თითქოს სრულებითაც რომ არ შეუშინებია ქართველი ხალხი და არავითარი პანიკა საქართველოში არ გამოუწვევია, სიცრუეა! ფიქტიურმა საინფორმაციო გამოშვებამ ერთი ორი ასეული მოღვაწე დააფრთხო, რომლებიც იმ ღამეს ოპერატიულად მიიჭრნენ ხსენებული ტელეარხის შენობასთან, რათა თავიანთი გულწრფელი აღშფოთება გამოეხატათ. ეს გასაგებიცაა, იქ შეკრებილი თბილისური ელიტა -ოპოზიციონერი პოლიტიკოსები, მხოლოდ მათთვის ცნობილი საზოგადოების ლიდერები, მედიის წარმომადგენლები უსაქმოდ დარჩებოდნენ, თუკი ტელერეპორტაჟი რეალითი და არა შოუ აღმოჩნდებოდა! ინგრეოდა მათ მიერ წლობით ნაშენები ხელისუფლებასთან ურთიერთობის სისტემა, რომელმაც, შესაძლოა, დაავალა კიდეც ამ დემონსტრაციული პროტესტის მოწყობა, რათა მოსკოვიდან იოლად დასანახავი ყოფილიყო: აი, როგორ არ უყვართ საქართველოში რუსები, როგორ ეშინიათ მათი, ხალხმა ღამითაც კი არ დაიზარა მოსვლა და პროტესტის გამოთქმა, თუნდაც უხეირო ხუმრობის, ტელეინსცენირების საპასუხოდ!
მაგრამ ყველაზე საოცარი ისაა, რომ ამ პროტესტანტთა შორის იყვნენ ზემოხსენებულნიც - ახლახან მოსკოვის პროსპექტზე გამოსულნი... საკითხავია: მათ რიღასი ეშინიათ?! განა ისინი არ იყვნენ, რამდენიმე დღით ადრე მოსკოვის პროსპრქტზე რომ სეირნობდნენ და ნამდვილად ხვდებოდნენ გამოგონილი ტელესიუჟეტის ზოგიერთ მთავარ გმირს? განა არსებული ხელისუფლების შეცვლა და პრეზიდენტ სააკაშვილის ლიკვიდაცია მათი მთავარი მიზანი და სანუკვარი ოცნება არ არის?! განა ისინი წინააღმდეგი იქნებოდნენ ამგვარი სცენარისა (თუკი, რასაკვირველია, მათ დაეკითხებოდნენ)?! მაშ, რას ვაპროტესტებთ, ამხანაგებო?!
რაზე ფიქრობდა იმ რამეს უბრალო ქართველი ხალხი, კარგად იცის საქართველოს ხელისუფლებამ: ტელეკომპანია იმედმა და შსს- ოპერატიულ-ტექნიკური განყოფილების მიერ განხორციელებულმა მოსმენამ 25-წუთიანი ტელეეთერის დროს უნიკალური ბლიც-გამოკითხვა ჩაატარა და საშუალება მოგვცა, გაგვეგო, საქართველოს მოსახლეობის რომელი ნაწილია დღეს განწყობილი პრორუსულად. და იმავე დროს, გამოთვალეს, ამგვარ სიტუაციაში რომელი მათიანი მოცოცხავს პირველი ან მტრის ბანაკში გადაინაცვლებს...
და მართლაც, საქართველოში ვის გაახარებდა მოვლენების ამგვარი განვითარება? ვარაუდის გამოთქმა ძნელი არაა:
-
რუსეთში მცხოვრებ ჩვენს 1 მილიონზე მეტ თანამემამულეთა ნათესავებს, მეგობრებსა და ახლობლებს, რომლებსაც იქედან ყოველთვიურად უგზავნიან დოლარებს თავის გამოსაკვებად და რომლებიც დაუბრკოლებლად შეძლებდნენ პირდაპირი რეისითა და უვიზოდ მათ მოსანახულებლად ჩასვლას;
-
ნათესავები, ახლობლები და მეგობრები იმ 700 ათასი თანამემამულისა, რომლებიც უმუშევრობის გამო მუდმივად იძულებული არიან, თურქეთსა და დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში იმუშაონ, გროშების საფასურად დაკავდნენ მძიმე, ზოგჯერ შეურაცხმყოფელი შრომით (რასაც ადგილობრივი მოსახლეობა უკადრისობს), რათა თავისიანები გამოკვებონ საქართველოში;
-
ნათესავები, ახლობლები და მეგობრები აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში, ასევე, მომიჯნავე რაიონებში მცხოვრებლებისა - მრავალი გასაგები მიზეზით;
- 50
ათასი პატიმარი, რომლებსაც მარტო დარგობრივი მინისტრის, 30 წლის ხათუნა კალმახელიძის ვიზიტები ახარებთ (განსაკუთრებით, მამაკაცებს!). ასევე, მათი ოჯახის წევრებს, ნათესავებსა და მეგობრებს. რომც დავუშვათ, თითქოს თითოეულ პატიმარს ჯამში სულ ათამდე ოჯახის წევრი, ნათესავი და მეგობარი ჰყავს, ეს უკვე 500 ათასი კაცია (მამები, დედები, დები, ძმები - მომლოდინენი, დამცირებულნი, ხელმოკლენი და ამანათების გადამცემნი);
- 600
ათას შრომისუნარიან საქართველოს მკვიდრს (რომლებიც სოროს-პროექტებში ვერ მოხვდნენ და გრანტებით ვერ ჩაიტკბარუნეს პირი) იმ იმედით, რომ სტაბილურ შემოსავალს მიიღებენ. მათ შორისაა 400 ათასი სამსახურიდან გათავისუფლებული (რესტრუქტურიზებული),  უკომპენსაციოდ, შემწეობისა და სოციალური მხარდაჭერის გარეშე დარჩენილი;
- 800
ათას პენსიონერს, იმ იმედით, რომ რუსული საზომით მიიღებდნენ პენსიებს;
- 900
ათას მოქალაქეს, რომლებიც სიღარიბის ზღვარს მიღმა ცხოვრობს (თვეში 28 დოლარსა და ნაკლებზე);
- 800
ათას .. ეროვნულ უმცირესობას - საქართველოს რუსულენოვანი მოსახლეობის წარმომადგენლებს, რომლებსაც ამიერიდან აღარ ექნებათ პერმანენტული კომპლექსი (არასრულფასოვანი მოქალაქის, სტუმრის, მეხუთე კოლონის), ვისთვისაც საყვარელი საქართველო ნამდვილად გადაიქცევა თანაბარი შესაძლებლობების ქვეყნად;
-
საქართველოს ყველა მოქალაქეს, რომელთაგან თითოეულს (მოხუცების, ხეიბრების, ქვრივებისა და ახალშობილების ჩათვლით!) 3 ათას დოლარზე მეტი სახელმწიფოს ვალი აქვს, თუკი მხედველობაში მივიღებთ საქართველოს საგარეო ვალს 8 მილიარდი დოლარის ოდენობით;
-
ბიზნესმენებს, რომლებიც თავისუფლად შეძლებენ საქართველოდან პროდუქციის გატანას ყველაზე მდიდარსა და ხელმისაწვდომ რუსულ ბაზარზე (მათ შორის, სოფლის მეურნეობის პროდუქციას, ღვინოს, კონიაკს, ბორჯომს) და რუსეთიდან საქართველოში სარეალიზაციოდ ხარისხიანი და შედარებით იაფი საქონლის ჩამოტანას.
ყველა მათგანმა, ალბათ, გაიფიქრა, როგორც ძველ ქართულ ანდაზაშია: სადაც წვრილია, იქ გაწყდეს!
(
ვიმედოვნებ, არავის მოუვა თავში ამ ციფრების შეკრება, რათა საქართველოში პრორუსულად განწყობილი ელექტორატის საერთო რაოდენობა მიიღოს ერთსა და იმავე მოქალაქეს ხომ, მაგალითად, შეიძლება ერთდროულად ნათესავებიც ჰყავდეს რუსეთში, პატიმრის ოჯახის წევრიც იყოს და პენსიონერიც, ანდა - უმუშევარიც (სამსახურიდან დათხოვილი) და იმავდროულად - რუსულენოვანი).
მართლაც, ოდესმე ხომ უნდა დადგეს ქართულ მიწაზე განთიადი?! ნამდვილი განთიადის დახურვა, იმავე სახელწოდების ფაბრიკისგან განსხვავებით, ხომ შეუძლებელია?! ისევე, როგორც გისოსებს მიღმა ყველა ზემოჩამოთვლილის გამწესება...
თუმცა, როგორც ჩემთვის კარგად ინფორმირებული წყაროებიდან გახდა ცნობილი, ჩვენმა უფლის მბრძანებლებმა უკვე გაგზავნეს თეთრ სახლში განაცხადი, აქ ალქაჯებზე მორიგი ნადირობის გასამართავი ნებართვის მისაღებად. მაგრამ ამ ლიცენზიაზე ვაშინგტონის მონკავშირში მათ უარს ეტყვიან, ისევე, როგორც უარი უთხრეს სამხედრო დახმარებაზე 2008 წლის აგვისტოში: აშშ და ევროპა ხომ საქართველოს ხელისუფლებისგან დემოკრატიული რეფორმების დაუყოვნებლივ დაწყებასა და ამ ჭრილში ქვეყნის მოქმედი კონსტიტუციის სასწრაფოდ შეცვლას მოითხოვენ! ამერიკის თანხმობის გარეშე კი ჩვენი ხელისუფლება ვერ გარისკავს, თანაც მისი რესურსები - ძალოვანი, ფინანსური, PR  - დღეს კრიტიკულ მდგომარეობაშია.
(
არა, ბოდვის დონეზე ასეთი მცდელობის გამორიცხვაც არ შეიძლება, მაგრამ ექსპერიმენტატორებისათვის ეს მცდელობა საბოლოო აღმოჩნდება...)
განსაკუთრებით საგრძნობია ინტელექტუალური რესურსის არ არსებობა: მავანი იქ, ხელისფლების დერეფნებში, სანამ ამ რეალითი-შოუს ორგანიზებას მოახდენდა, თუ დაფიქრებულა, რა მოხდებოდა, ორ რუს პოლკოვნიკს (აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში) ხეირიანად რომ ვერ გაერკვია, რა ხდება და ყოველი შემთხვევისთვის ტანკები დაექოქა და ორივე მხრიდან მოგვდგომოდა?! პირველი ვინ გაქუსლავდა საზღვრისკენ და ვინ იჯდებოდა დღეს ჩვენს უთავბოლო ხელისუფალთა სავარძლებში/სკამებზე?!
ამბობენ, ადამიანს გაუთავებლად რომ უმეორო, - მკვლელი ხარო, ბოლოს და ბოლოს, მართლაც, მკვლელად იქცევა: ხომ არ დასჩხავლეთ საკუთარ თავს, ბატონებო?! ამავე დროს, ფე-ეს-ბე-გე-რე--საც დაეხმარეთ: ზედმეტი ხარჯები თავიდან ააცილეთ და საქართველოში საზოგადოებრივი აზრის შესწავლაშიც ხელი გაუმართეთ, მათთვის ყველაზე საინტერესო კითხვაზე მიაღებინეთ პასუხი: როგორი დამოკიდებულება ექნებათ საქართველოში ამგვარი სცენარისადმი და რას ფიქრობს ქართველი ხალხი რუსეთის ფედერაციასთან ძმობის, მეგობრობისა და სტრატეგიული პარტნიორობის აღდგენაზე? განა რომელიმე რუსი ჯაშუში ისეთ დიდ შესაძლებლობებსა და  ფართო აუდიტორიას ფლობს, როგორსაც ერთ-ერთი ქართული სამთავრობო ტელეარხი?!

P.S.
იმედის მიერ გადაცემული სიუჟეტის მეორე დღეს, 14 მარტს, თბილისში, დიდი თავადის, წმიდა ალექსანდრე ნეველის რუსულ ეკლესიაში საკვირაო ლიტურგიაზე მოძღვარი - არქიმანდრიტი გიორგი (ბუბლიჩენკო) და მთელი მრევლი საქართველოს, მისი მთავრობისა და მხედრობისათვის  ლოცულობდნენ...

 

25. 03. 2010

 

 

http://geworld.net/society/663.html