"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World 

 

არნო ხიდირბეგიშვილი: ნახე, როგორ უბერავს?!

11. 11. 2009  

image

 

  გასული კვირის ორ მოვლენას - ჩასაბერი ინსტრუმენტების პირველ ფესტივალსა და . ჭავჭავაძის სახელობის უნივერსიტეტის სტუდენტების წინაშე მიხეილ სააკაშვილის გამოსვლას, ერთი შეხედვით, საერთო თითქოს არაფერი აქვს, თუმცა, ორივე შემთხვევაში, მათი მთავარი მონაწილენი, ამ სიტყვის პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობითაც, უბერავდნენ!
პირველი ლედის პატრონაჟით ჩატარებული ფესტივალის მონაწილეების შემთხვევაში ყველაფერი ნათელია; აი, რაც შეეხება მის მეუღლეს, ანუ საქართველოს პრეზიდენტს, გასულ კვირას იგი განათლების სისტემის რეფორმაში განცდილი მარცხისთვის “უბერავდა”, და არა მხოლოდ...…
ეს ის იშვიათი შემთხვევათაგანია, როცა სააკაშვილის საკუთარ PR-უნარების იმედად დარჩენამ და გონიერი მრჩევლების, იმიჯმეიკერებისა და სპიჩრაიტერების არყოფნამ შესაბამისი შედეგი გამოიღო, მიუხედავად იმ არსობრივად მართებული, თუმცა დაგვიანებული გზავნილებისა, მისი გამოსვლა რომ შეიცავდა.
მოდი, ყველაფერს წესისა და რიგისამებრ მივყვეთ.
-
უპირველეს ყოვლისა, მე არ ვურჩევდი პრეზიდენტ სააკაშვილს, თავისი არსით ასეთი პროგრამული და კონცეპტუალური სიტყვით გამოსულიყო (რომელიც არა მარტო განათლების რეფორმაში დაშვებულ შეცდომებს, არამედ, არც მეტი, არც ნაკლები, ქართველი საზოგადოების მენტალიტეტის რეფორმირებას ეხებოდა!) ამ საკითხებში არაკომპეტენტური ახალგაზრდა აუდიტორიის - თბილისის ერთ-ერთი უნივერსიტეტის სტუდენტების წინაშე (რომლებიც სტუდენტებად სწორედ ამ შეცდომების წყალობით იქცნენ);
-
პრეზიდენტ სააკაშვილს მის ამჟამინდელ რთულ მდგომარეობაში უფრო მეტად წაადგებოდა ღონისძიებანი, რომლებიც ხაზს გაუსვამდა მისი, როგორც საქართველოს ლეგიტიმური პრეზიდენტის, ოფიციალურ სტატუსს, რაკი დღეს, საქართველოში და მის გარეთ, ამ სტატუსში ბევრს ეჭვი ეპარება. ასეთ ღონისძიებად შეიძლებოდა ქცეულიყო ტელემიმართვა ქართველი ხალხისადმი, საქართველოს პარლამენტში ექსტრენულ სხდომაზე გამოსვლა, რომელსაც დაესწრებოდა მთავრობა სრული შემადგენლობით; ანდა გამოსვლა მთავრობის გაფართოებულ სხდომაზე, როგორც საპარლამენტო უმრავლესობის, ასევე საპარლამენტო და არასაპარლამენტო ოპოზიციის ლიდერთა, უკლებლივ ყველა საპარლამენტო ფრაქციის ხელმძღვანელთა და უშიშროების საბჭოს წევრთა თანდასწრებით;
-
ზემოაღნიშნული მიზეზითვე, მიმაჩნია, რომ პრეზიდენტ სააკაშვილისთვის დღეს უკუჩვენებითია ტანსაცმლის პარტიკულარული სტილი (საზოგადოების წინაშე ჯინსით, “როლინგით”, ტყავის ან კუბოკრული ქურთუკით წარდგომა; ისე, როგორც ეს გასულ კვირას უნივერსიტეტსა და სხვა ღონისძიებებზე იყო): პროტოკოლით გათვალისწინებული კოსტიუმ-ჰალსტუხი-თეთრი პერანგი, ისევე, როგორც მისი საყვარელი გერბიანი გადასატანი ტრიბუნა, სწორედ ის ატრიბუტებია, რომლებიც ხაზს უსვამს მის ოფიციალურ საპრეზიდენტო სტატუსს, რაც, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, მისთვის ახლა სასიცოცხლოდ  მნიშვნელოვანია.
(
რა თქმა უნდა, პრეზიდენტის სამოსის “თავისუფალი სტილი” შემთხვევითობად არ მიმაჩნია. ეტყობა, ამით თავისი დემოკრატიულობის ხაზგასმა სურს და მესიჯებსაც გვიგზავნის: “ისეთივე უბრალო მოკვდავი ვარ, როგორც ყველა თქვენ!”, “საქართველო საფრთხეშია: რუსი აგრესორები, სტიქიური უბედურებანი, ლტოლვილები, უმუშევრობა და ღორის გრიპის პანდემიის ალბათობა, ამიტომ დღე და ღამ წელებზე ფეხს ვიდგამ და ახლა ჰალსტუხ-კოსტიუმისთვის არ მცხელა!”. თუმცა ეს PR-სვლა ახლა გაუმართლებელია და არა მხოლოდ ზემოხსენებული მიზეზებით - საქმე ქართულ მენტალიტეტს ეხება, რომლის კრიტიკასაც სააკაშვილმა .. 6 ნოემბერს სტუდენტებთან შეხვედრაზე დიდი დრო დაუთმო: მიხეილ ნიკოლოზის ძეს, ეტყობა, დაავიწყდა, რომ ნებისმიერი ხალხი ყოველთვის აფასებს ბელადებს, რომლებიც მისგან განსხვავდებიან, რაღაცით გამოირჩევიან (გონებითა თუ გარეგნობით, მნიშვნელობა არ აქვს)! ყოველდღიურობა ხალხს ისედაც მობეზრდა, ამიტომაც უყურებს მექსიკურ სერიალებს, სადაც ლამაზი ადამიანები ლამაზად იმოსებიან და ლამაზად ცხოვრობენ! ამიტომაც არ შეიძლება ხალხს წაართვა იმედი, რომ ლამაზად ჩაცმა-დახურვასა და ცხოვრებას ისიც შეძლებს, როგორც პრეზიდენტი, რომელიც მათ სახეს წარმოადგენს მსოფლოში, რომ მათ შვილებსაც აქვთ შანსი, მომავალში პრეზიდენტები გახდნენ! “უბრალო ვიქნები და ხალხი ჩემკენ გამოიწევს - მცდარად ფიქრობს პრეზიდენტი სააკაშვილი და ავიწყდება, რომ ხალხი თავისი პრეზიდენტების, მეფეებისა და სხვა ლიდერებისკენ მხოლოდ კეთილი განზრახვებით როდი მიიწევს...)
ახლა უნივერსიტეტში პრეზიდენტის გამოსვლის მთავარი გზავნილების შესახებ:
“
მთავარი კონფლიქტი, რომელიც ბოლო 5-6 წლის განმავლობაში წარმოიშვა მთავრობისა და საზოგადოებრიობის მიერ გატარებულ რეფორმებს შორის, ესაა კონფლიქტი არა მხოლოდ ძველ, სსრკ-ის ხანის კორუმპირებულ-ნომენკლატურულ ურთიერთობებსა და იმ თანამედროვე საქართველოს შორის, რომელსაც ჩვენ ვაშენებთ, არამედ პარტიკულარისტულ, საკუთარ თავზე მორგებულ მენტალიტეტსა და სახელმწიფო, საზოგადოებრივ ინტერესებს შორის... ეს პოლიტიკური და კულტურული კონფლიქტია!” - თავიდანვე განაცხადა სააკაშვილმა. შემდეგ, “პარტიკულარისტული” იდეოლოგიის ცნების განმარტებისას, ხაზი გაუსვა ეგოისტური, პირადი ინტერესების საზოგადოებრივ ინტერესებზე პრევალირების დამღუპველობას და საკუთარი თავი ილია ჭავჭავაძეს შეადარა, რომელიც მასავით ცდილობდა საზოგადოების “პარტიკულარისტული” მენტალიტეტისგან გათავისუფლებას (ამიტომ თავის მეგობარ ივანე მაჩაბელს უარი უთხრა საბანკო სესხის გადავადებაზე!), რაც ჭავჭავაძისთვის (ზუსტად ისე, როგორც სააკაშვილისა და მისი თანამებრძოლებისთვის “ნაცმოძრაობიდან”!) გარშემომყოფთა მხრიდან გაუგებრობისა და ხშირი კონფლიქტების მიზეზად იქცა...
გთხოვთ, განსაკუთრებული ყურადღება მიაქციოთ: მითხარით, განა “ვარდების რევოლუცია” და შემდგომ “ნაცმოძრაობის” 6-წლიანი მმართველობა არ მიმდინარეობდა კომუნისტურ იდეოლოგიასა და საბჭოურ ფსიქოლოგიასთან ბრძო­ლის ნიშნით, რომლისთვისაც დამახასიათებელი იყო მასების მხრიდან  ინდივიდის, პიროვნების უფლებების დათრგუნვა?! საზოგადოების თითოეული წევრის თავისუფლებისა და უფლებების, პირადი ინტერესების დაცვის, თუნდაც ისინი უმრავლესობის ინტერესებს არ დამთხვეოდა?! ნიშნავს თუ არა ეს, რომ 2009 წლის 6 ნოემბერს პრეზიდენტმა სააკაშვილმა 2003 წლის 23 ნოემბერს დეკლარირებული “ვარდების რევოლუციის” ეგზისტენციალური იდეალები შეცდომად მონათლა და მოუწოდა სკკპ-ის დებულების, კერძოდ - დემოკრატიული ცენტრალიზმის პრინციპის შესწავლისკენ, რომელიც უმრავლესობისთვის უმცირესობის დაქვემდებარებას გულისხმობდა (ნაწილი II, თავი II, პუნქტი 13, ქვეპუნქტი “”)?! აბა, სხვა რას გულისხმობდა პრეზიდენტი, როცა წარმოთქვა: “დაიმახსოვრეთ, შეუქცევადი არაფერია, ყველაფერი უკან შეიძლება დაბრუნდეს”?!
(
ეგებ, სააკაშვილმა 2009 წლის 23 მარტს გამოქვეყნებული ჩემი პუბლიკაცია “პოლიტბიუროს შვილები” გაიხსენა, სადაც გულიანად ვთათხავ ელიტას - ქართულ პოლიტისტებლიშმენტს, ხელოვნებისა და კულტურის მოღვაწეებს, რომლებიც მემკვიდრეობით გადასცემდნენ თანამდებობებსა და პრივილეგიებს?! ამაში სავსებით ვეთანხმები პრეზიდენტს - ადამიანები თავიანთი რეალური დამსახურებების, შრომის მიხედვით და არა ბებია-ბაბუების წარმომავლობით (იგულისხმე - უწინდელი სოციალური მდგომარეობით) უნდა შეფასდნენ, ოღონდ უკვდავი ნომენკლატურის ჩემეული განსაზღვრება - “პოლიტბიუროს შვილები”, რომელიც სააკაშვილმა იდენტური განსაზღვრებით - “პარტიკულარისტული მენტალიტეტი” - შეცვალა (სწორია - პარტიკულარული!), არცთუ სახარბიელოა: უმართებულოა ქართული მენტალიტეტის დახასიათება არაქართული და ისიც მოძველებული ტერმინით “პარტიკულარული”...
თუ არა დაუმსახურებლად მივიწყებულ წარსულში დაბრუნებას, აბა, რას ნიშნავდა პრეზიდენტის რეკომენდაციები - მოსწავლეზე კონტროლის გამკაცრება იმიტომ, რომ უფროსკლასელები სკოლაში არ დადიან, ჟურნალების, ოლიმპიადების, გამოსაშვები გამოცდებისა და ოქრო-ვერცხლის მედლების ხელახლა შემოღება?!
განა ეს ყველაფერი იმ ხალხმა არ გაანადგურა, რომელიც სააკაშვილმა ხელისუფლებაში მოიყვანა  - განათლების მაშინდელმა მინისტრმა ლომაიამ (განათლებით სანტექნიკოსმა, რომელიც მინისტრის სავარძელში პირდაპირ სოროსის ფონდის ქართული ფილიალის თავმჯდომარის სკამიდან გადაჯდა!), რომლის განათლების “რეფორმამაც” დაღუპა, თუნდაც ნაკლოვანი, მაგრამ წლობით აპრობირებული სისტემა?! მივმართავ საშუალო და უფროსი თაობის წარმომადგენლებს - განა სკოლები 20, 30, 40 წლის წინათ გაცილებით მეტ ცოდნას არ იძლეოდნენ? განა სტუდენტობისას უმაღლეს სასწავლებელში სწავლისთვის წელიწადში 2500 ლარს (1500$) იხდიდით?! განა მომთხოვნელობა, აკადემიზმი და წიგნი შეიძლება შეიცვალოს ლოტოტრონებით, ტესტებითა და კომპიუტერებით?!
პრეზიდენტმა ხაზი გაუსვა ახალგაზრდობის სამხედრო-პატრიოტული აღზრდის ზემნიშვნელობასაც და ქართველი ოფიცრების სამჭედლოს - კადეტთა კორპუსის ჩამოყალიბებასაც დაჰპირდა, რადგან რეზერვისტების პრაქტიკამ არ გაამართლა: მისი აზ­რით, სწორედ ოფიცრების არყოფნამ მოიტანა შედეგად გასული წლის აგვისტოში ბევრი რეზერვისტის დაღუპვა. მაშრატომღა მოვახდინეთ სამხედრო-პატრიოტულ აღზრდის მთელი სისტემის - სკოლებში დაწყებითი სამხედრო მომზადების, სპორტის სამხედრო-საწვრთნელ სახეობებში მოსწავლეთა და სტუდენტთა რაიონული, საქალაქო და რესპუბლიკური შეჯიბრის ლიკვიდირება, გავაუქმეთ მოქმედი და სამაგალითო კადეტთა კორპუსი (თბილისში, . . მეტრომშენის დასახლებაში)?!
დავუბრუნდეთ ჩვენს “პარტიკულარისტულ ფეოდალურ ეგოისტურ აზროვნებას, რომელიც უნდა განადგურდეს”, რაკი პრეზიდენტმა თავის გამოსვლაში ეს არაერთხელ ახსენა.
“
განა ჩვენ, დამსახურებულად რომ ვამაყობთ ჩვენი ნაციონალური ქართული სამზარეულოთი, ამერიკული რესტორნით გაგვაკვირვებ?!” - ვიკითხე .. 4 ნოემბრის პუბლიკაციაში «MADE IN GEORGIA», ხოლო ორი დღის შემდეგ (6 ნოემბერს) საქართველოს პრეზიდენტმა თავის გამოსვლაში მიპასუხა: “დიახ, ჩვენ დამსახურებისამებრ ვამაყობთ ჩვენი ნაციონალური ქართული სამზარეულოთი, მაგრამ... დღეს მსოფლიოში ბევრმა ისწავლა კერძების კარგად მომზადება და ამიტომ ახა­ლი, თანამედროვე, ძველ ტრადიციებზე დაშენებული ქართული სამზარეულო უნდა შევქმნათ”. ვფიქრობ, ეს მორიგი შეცდომა იყო: საქმე ისაა, რომ აქ სწორედაც რომ არაფრის შეცვლა არ გვჭირდება - მეცნიერების მიერ დამტკიცებულია, რომ კერძების მომზადების ტრადიცია ყოველი ერისთვის (ქართველი, ინგლისელი, ფრანგი, მაგრამ არა ამერიკელი!)უბრალოდ, თვითმყოფადი ნაციონალური კოლორიტი როდია. საუკუნეთა განმავლობაში თითოეულმა ეთნოსმა თავისთვის შეიმუშავა განსაკუთრებული მენიუ - ნაციონალური სამზარეულო, სადაც კერძები იმ მცენარეული ან ცხოველური პროდუქტებისგან მზადდება, რომლებიც ამ ეთნოსის საცხოვრებელ არეალში, იმავე კლიმატურ პირობებში იზრდება და ბინადრობს! როგორც მეცნიერები ირწმუნებიან, მათთვის მხოლოდ ასეთი კერძია სასარგებლო, მით უმეტეს, რომ მსოფლიოში ბევრი აღუფრთოვანებია ქართულ სამზარეულოს და შეშურებია კავკასიური დღეგრძელობის, რომლის ერთ-ერთ საიდუმლოს უნიკალური ნაციონალური (ნატურალური და ტრადიციული!) სამზარეულო წარმოადგენს;
“
პარტიკულარისტული მენტალიტეტის განსახიერება იყო კინტო - ეგოისტი, რომელსაც საკუთარი მუცლის მეტი არაფერი აინტერესებდა - არც ის, თუ რომელ ქვეყანაში ან საზოგადოებაში ცხოვრობდა!.. ჩვენ ვერ დავუშ­ვებთ საქართველოს თანამედროვე ცხოვრების კინტოიზაციას - ბრავო, პრეზიდენტმა ერთსა და იმავე გამოსვლაში უკვე მეორე (“პარტიკულარისტულის” შემდეგ) ნეოლოგიზმი “კინტოიზაცია” გამოიგონა! დიდხანს ვფიქრობდი – ნეტავ, რით გაანაწყენეს პრეზიდენტი დიდი ხნის წინათ წარსულს ჩაბარებულმა ზემუსიკალურმა ქუჩის მოვაჭრეებმა - ხალისიანმა ოხუნჯებმა, მომღერლებმა და მოცეკვავეებმა, ლუკმაპურს რომ საკუთარი შრომით შოულობდნენ და თანაც მთელ ქალაქს ართობდნენ?! მათი სა­ფირმო ცეკვის - “კინტაურის” გარეშე დღესაც იშვიათად თუ ჩაივლის რომლიმე სახალხო დღესასწაული ანდა ქალაქის ფოლკლორის კონცერტი... მერე კი მივხვდი: სააკაშვილმა სილა გააწნა ქალაქელებს და ქალაქს, სადაც 2008 წლის 5 იანვრის საპრეზიდენტო არჩევნები წააგო!
და კიდევ პრეზიდენტმა ბრძანა, რომ ჩვენ, ქართველებს, ქურდობა გენებში გვაქვს, რადგან ჯერ კიდევ სსრკ-ის ხანიდან “თათს” სახელმწიფო ხაზინაში ვაფათურებდით, “თუმცა მაშინ თავს იმით ვიმშვიდებდით, რომ მტერს  (რუსეთს - ..) ვპარავდით, ეს ჩვევად გვექცა...”

P.S.
კინტოსგან განსხვავებით, სტუდენტი გუგა ჯულუხიძე, რომელმაც პირველმა დაუსვა კითხვა პრეზიდენტ სააკაშვილს მისი მგზნებარე სიტყვის დასრულების შემდეგ, ნამდვილად განასახიერებდა პარტიკულარულ მენტალიტეტს, ვინაიდან მხოლოდ საკუთარი მუცელი, უკაცრავად, საკუთარი კარიერა აინტერესებდა! ის “უბერავდა”: განხორციელდება თუ არა პრეზიდენტის მიერ დაპირებული დაფინანსება საზღვარგარეთ სწავლის მოსურნე სტუდენტებისთვის და მათი გაგზავნა პრესტიჟულ უცხოურ უნივერსიტეტებში? ახდება თუ არა მისი ერთადერთი ოცნება - გახდეს ოქსფორდის, ჰარვარდის, ბოლონიის ან, კონკრეტულად, კოლუმბიის უნივერსიტეტის სტუდენტი?   კოლუმბიის უნივერსიტეტზე აქცენტი ტყუილუბრა­ლოდ როდი გაკეთდა - ამით დამწყები პირფერი “ორ კურდღელს გამოედევნა”: ქათინაურით შეამკო პრეზიდენტი, რომელიც ამ უნივერსიტეტის მაგისტრია, და გამოთქვა ამბიცია, მის კვალს გაჰყოლოდა, რათა მასავით პრეზიდენტი გამხდარიყო! გუგას ლოგიკა  იმდენად პრიმიტიული, ხოლო პარტიკულარული ინტერესი  იმდენად შეუნიღბავი იყო, რომ პანეგირიკს მიჩვეულ სააკაშვილსაც კი გუნება წაუხდინა...

 

http://geworld.net/politics/468.html