Georgia & World 

 

არნო ხიდირბეგიშვილი: პრო-სკენ გაქვთ საქმე, თქვე პროვოკატორებო!

26. 09. 2009  

 

 

“როცა დათვი თავს გესხმის, ბაბაია, ბაბაია! რომც უძახო, მაინც შეგახრამუნებს... უმჯობესია, თოფიან კაცს დაუძახო ან რომელიმე კავშირში გაწევრდე, მაგალითად, “მონკავშირში - განაცხადა საქართველოს პრეზიდენტმა მი­ხეილ სააკაშვილმა 6 აგვისტოს ტელეარხ “იმედისთვის” მიცემულ ინტერვიუში. ეტყობა, “მოქკავშირის” საპარლამენტო ფრაქციის ყოფილ თავმჯდომარეს დაავიწყდა, რომ “დათვი” თავს დაგვესხა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ის “გავაღვიძეთ” თოფის სროლით, თანაც - ზედ ყურის ძირში! ჩრდილოატლანტიკურ “მონკავშირში” კი წინდახედულად არ მიგვიღეს, მარტო პამპერსებით დაგვეხმარნენ... უფრო მეტიც:
-
აშშ ახალი პრეზიდენტი ბარაკ ობამა 6 აგვისტოს მოსკოვს ვიზიტით ეწვია და განაცხადა, რომ “აშშ ამიერიდან გაითვალისწინებს რუსეთის ინტერესებს პოსტსაბჭოთა სივრცეში, მათ შორის - საქართველოშიც”;
-
ნატოს ახალმა გენმდივანმა ანდერს ფონ რასმუსენმა თავის პირველ პრეს-კონფერენციაზე ალიანსის ერთ-ერთ პრიორიტეტად “რუსეთთან ნამდვილად პარტნიორული ურთიერთობების დამყარება” დაასახელა, ხოლო 6 აგვისტოს “ინტერფაქსთან” ექსკლუზიურ ინტერვიუში აღნიშნა, რომ საქართველო ჯერ შორს არის ნატოში გაწევრებისგან;
-
რუსეთის პრემიერ-მინისტრმა ვლადიმერ პუტინმა 6 აგვისტოს, თურქეთში ვიზიტისას, ხელი მოაწერა 15 სამთავრობოშორის ხელშეკრულებას და 7 სპეციალურ ოქმს, რომლებსაც, თურქეთის მთავრობის ხელმძღვანელის რეჯეფ თაიფ ერდოღანის თქმით, “რუსეთი და თურქეთი სტრატეგიული თანამშრომლობის დონეზე აჰყავს”;
 -
ისრაელის პრეზიდენტმა შიმონ პერესმა, რუსეთში ამასწინანდელი ვიზიტისას, განაცხადა: “ისრაელს ეჭვი არ ეპარება, რომ რუსეთი გულითადად მიილტვის მშვიდობისაკენ... რუსეთის როლი იზრდება, რადგან მსოფლიო გლობალური ხდება... არც ერთ ქვეყანას უფრო მნიშვნელოვანი როლი არ უთამაშია ჰიტლერის დამარცხებაში, როგორიც რუსეთს! რუსეთი რომ არა, მსოფლიო ამ საფრთხეს ვერ გაუმკლავდებოდა”.
 
ეს რა გამოდის?! ჩვენი “უახლოესი მეგობრები - აშშ, ნატო, თურქეთი და ისრაელი - 08.08.08 ომის შემდეგ რუსეთს კიდევ უფრო დაუმეგობრდნენ?! სადღაა რუსეთის ტოტალური საერთაშორისო იზოლაცია, რომელსაც მას ჩვენი გამყიდველი პროვინციალი პოლიტოლოგები უწინასწარმეტყველებდნენ?!
“
ცალი ფეხით უკვე ნატოში ვართ! “ნაბუკო” მალე მოუღებს ბოლოს რუსეთს, როგორც ენერგომატარებლების ექპორტიორს, მისი დაჟანგული მილსადენები ევროპას აღარ დასჭირდება! რუსეთში სამთავრობო კრიზისია, მედვედევი და პუტინი პრეზიდენტობისთვის ერთმანეთს დაჭამენ! რუსეთი სადაცაა დაიშლება ნაწილებად და ომი ჩეჩნეთში, დაღესტანსა და ინგუშეთში ამის დასაწყისია! რუსეთი არასდროს არსაიდან წასულა, სანამ პანჩურით არ გააგდებდნენ! ასე მალე გააგდებენ მას აფხაზეთიდან და სამხრეთ ოსეთიდან, მთელი კავკასიიდან გააგდებენ


-
ტელეეკრანებიდან, წიგნებისა და კომპიუტერების სავალდებულო ფონზე თვალების ბრიალით ყოველდღე გვირეცხავდნენ ტვინს პროქტოპოლიტოლოგი ცინცაძე და ორი-სამი ახალგაზრდა, მაგრამ უკვე “გამჭრიახი” გაიძვერები, რომლებიც ძალიან ჰგვანან შურიკას “კავკასიელი ტყვე ქალიდან” და ცხვრებს (БАРаНОВ) - ამავე ფილმიდან...
გასაკვირი არც არის, პროვოკაციები ხომ მათი პროფესიაა, ხოლო ამგვარი პროპაგანდა - პროვინციელი პოლიტიკური პროსტიტუტების საქმიანობა. ყველა ეს პროგნოზი ხელგაშლილად ანაზღაურდება უცხოური სპეცსამსახურების, “თავისუფლების” ინსტიტუტებისა და სოროს-ფონდების მიერ (რაც ერთი და იგივეა)! პროფესიონალი მლიქვნელები ისეთი პროფანებიც არ არიან, როგორც ერთი შეხედვით შეიძლება მოგვეჩვენოს - ისინი მხოლოდ საკუთარი უკანალის გადარჩენაზე ფიქრობენ, უკანალით ზუსტად გრძნობენ თავიანთი პატრონების სურვილებს და უკანა რიცხვით (პოსტფაქტუმ) ყოველთვის ამართლებენ მოქმედი ხელისუფლების ნებისმიერ ნაბიჯს, რის გამოც ამ ვიგინდარებს პროქტოპოლიტოლოგებს ვეძახი (ბერძნ. proktos - უკანალი), თუმცა მათი პრო- თამაში - პროამერიკული, პროევროპული – უკვე არავის სჭირდება და ამგვარი მათი “პროკოლები” უეჭველად პოლიტიკური პროზექტურით დასრულდება.
აი მათი “შორსმჭვრეტელობის” ყველაზე ცინცხალი მაგალითიც: 2009 წლის 17 სექტემბერს ბარაკ ობამამ განაცხადა, რომ გადაწყვეტილი აქვს, უარი თქვას რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის პროექტზე – .. პრო-ზე (Противо Ракетная Оборона) უწინდელი სახით - საშახტო ბაზირების 10 რაკეტის განთავსებაზე პოლონეთში და რადარზე - ჩეხეთში. პენტაგონმა მიიღო განკარგულება, შეუდგეს პრო- სისტემის კორექტირებული არქიტექტურის შექმნას ევროპაში, რომლის საფუძვლადაც გამოიყენებენ რაკეტსაწინააღმდეგო და სახმელეთო კომპლექსებით «Standart-3» აღჭურვილ ხომალდებს, ხოლო რუსეთმა წინადადება მიიღო, პროექტის სრულფასოვანი მონაწილე გახდეს - იტვირთოს პრო- რადიოსალოკაციო უზრუნველყოფა და ამ მიზნებით აამოქმედოს არმავირის უახლესი რადიოსალოკაციო სადგური (Армавирская РЛС), რომელსაც, კომპეტენტური წყაროს ცნობით, თავისი პარამეტრებით მსოფლიოში ანალოგი არ აქვს!
ჩვენი პროქტოპოლიტოლოგები კი უმალ აყვირდნენ: “მორჩა! რუსეთმა დაკარგა მოქმედების თავისუფლება კავკასიაში - ის მთლიანად აშშ კონტროლქვეშ მოექცა, რომელიც გამოიყენებს მის რადარს და ამით ხელ-ფეხს შეუკრავს!” (?!). მათ მიბაძეს სამთავრობო ტელეარხების “ჯიბის” ტელეწამყვანებმაცსაზოგადოებრივი ტელერადიომაუწყებლობა - 1 არხი”, “რუსთავი 2”, “იმედი”), რომლებმაც თავიანთი პროვინციალიზმის, თანდაყოლილი უნიჭობის, მწირი ინტელექტისა და რუსული ენის უცოდინარობის გამო სიმართლედ მიიღეს ნატოში რუსეთის წარმომადგენლის დიმიტრი როგოზინის ოხუნჯობა, რომელმაც განაცხადა, რომ “ახლა უკვე აშშ რადარს უეჭველად საქართველოში განათავსებს, რადგან ამისათვის მთი­ანი ლანდშაფტია საჭირო!” - და ეს ამბავი მთელ საქართველოს მოსდეს...

არადა, დიდი ჭკუისკოლოფობა არ უნდა იმას, რომ, უბრალოდ, გაიხსენო:
-
ეს ინიციატივა ობამას ნოუ-ჰაუ არ არის, 2007 წელს ვლადიმერ პუტინმა ეს იდეა ჯორჯ ბუშს შესთავაზა - გაბალის რადიოსალოკაციო სადგურის (Габалинская РЛС) გამოყენება ჩეხეთსა და პოლონეთში ამერიკული პრო- სისტემების ალტერნატივად, თუმცა ამერიკელმა სამხედროებმა, გაბალის მონახულების შემდეგ, განაცხადეს, რომ საბჭოთა ხანაში აგებული რადიოსალოკაციო სადგური ვერ შეცვლის რაკეტსაწინააღმდეგო რადარს, რომლის აგებაც დაგეგმილია ჩეხეთში;
-
პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორმა, პოლიტოლოგმა ალექსანდრე ჭაჭიამ ლონდონში .. 1 აპრილს “G 20”-ის ფარგლებში აშშ-ის ახალარჩეული პრეზიდენტის ბარაკ ობამასა და რუსეთის პრეზიდენტის დიმიტრი მედვედევის შეხვედრის კომენტირებისას განაცხადა: “საქართველოს თემა, შესაძლოა, ერთ-ერთ არგუმენტად გამოიყენონ ამ დიდ ვაჭრობაში, რომელიც ბოლოს და ბოლოს იმით დასრულდება, რომ საქართველოს მიატოვებენ... ჩვენი მხრიდან დიდი პროვინ­ციალიზმია იმაზე ფიქრი, თითქოსდა ამერიკა საქართველოს გულისთვის ვინმესთან კონფლიქტს გააჩაღებს: ეს არასდროს მომხდარა და არც ახლა მოხდება! დარწმუნებული ვარ, რომ აშშ თავისი ინტერესებისთვის გამოგვიყე­ნებს დიდ გეოპოლიტიკურ თამაშში, შემდეგ კი მიგვატოვებს, როგორც ეს არაერთხელ მომხდარა გაჭირვებისას. მალე მოხდება ეს თუ მოგვიანებით, მნიშვნელობა არ აქვს. სამწუხაროდ, ქართველი საზოგადოება არ არის მზად იმ მომენტისათვის, როცა ისეთ უზარმაზარ სახელმწიფოსთან, როგორიც რუსეთია, პირისპირ აღმოჩენა მოგვიწევს, და მეზობლებთან, რომლებსაც ერთადერთი სურვილი ამოძრავებთ - ტერიტორიები წაგართვან”;
 -
მაშინაც და მოგვიანებითაც (6-8 ივლისს მოსკოვში რუსეთისა და აშშ-ის პრეზიდენტების სამიტის შედეგების კომენტირებისას როცა აღვნიშნე, რომ საქართველოს პრობლემა თითქმის ერთადერთი აღმოჩნდა, რომლის თაობაზეც არ იქნა მიღწეული ოფიციალური შეთანხმება) გამოვთქვი აზრი, რომ ეს ჩვეულებრივი პრაქტიკაა მსოფლიო პოლიტიკაში, როცა ოფიციალური ხელშეკრულების არარსებობა არ გამორიცხავს (გულისხმობს) არასაჯარო შეთანხმების მიღწევას;
-
იმავე სამიტის კომენტირებისას ალექსანდრე ჭაჭიამ განაცხადა: “ჩვენი პოლიტიკოსები აცხადებენ, რომ მოლაპარაკებებისას საქართველოს საკითხი ერთ-ერთი უმთავრესი იყო. ეს, რასაკვირველია, ბლეფია - საქართველოს შესახებ საგანგებოდ არ უმსჯელიათ, ჩვენი ქვეყანა სხვა საკითხებთან ერთად განიხილეს. ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის გაფართოების საკითხზე მსჯელობისას კი ობამამ აღნიშნა, რომ საქართველოს ნატოში გაწევრების საკითხი დღის წესრიგში არ დგას... ფაქტია, რომ ამერიკა მზადაა, რუსეთს საქართველო დაუთმოს და სანაცვლოდ მიიღოს ის, რაც ყველაზე მეტად სჭირდება - საჰაერო დერეფანი ავღანეთზე, რომლის გავლითაც 4500 ამერიკული სამხედრო თვითმფრინავი გაფრინდება. რუსეთმა კი სანაცვლოდ, როგორც ჩანს, მოქმედების თავისუფლება მიიღო პოსტსაბჭოურ სივრცეში”;

-
ზემოხსენებული სამიტიდან 10 დღის შემდეგ ჩვენი პროგნოზები ირიბად დადასტურდა - მიმდინარე წლის 16 ივლისს აღმოსავლეთ ევროპის ექს-ლიდერებმა საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის საუკუთესო ტრადიციების მიხედვით, მისწერეს “ღია წერილი ობამას ადმინისტრაციას ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპიდან”, სადაც 22 ახირებულმა (როგორც მათ პოლონეთის ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა ლეშეკ მილერმა უწოდა) შეშფოთება გამოთქვა იმის გამო, რომ “ვაშინგტონი მოსკოვის დაკრულზე აცეკვდა და მსოფლიო ჟანდარმის როლზე უარი განაცხადა, შედეგად კი ბედის ანაბარა მიატოვა ნატოს დასუსტების გამო დაუცველი ევროპა”;
 -
გასულ კვირას კი ჩვენი პროგნოზები პირდაპირ დადასტურდა: აშშ-ის მიერ ევროპაში მესამე პოზიციური რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემის (პრო-) განთავსებაზე უარის თქმის ფაქტი კრემლისა და ვაშინგტონის ადმინისტრაციის შეთანხმე­ბის ლოგიკური შედეგია და მათ რეალური პრეტენზიები აქვთ - მთელი მსოფლიოსთვის პოლიტიკური საღადმოაზროვნეობისა და კომპრომისის ხელოვნების ეტალონად იქცნენ. ორივე მხარემ წარსულს ჩააბარა მეტოქეობა და ზოგიერთი უთანხმოებაც უკანა პლანზე გადაწია (მათ შორის, საქართველოს თაობაზეც!) და უპირატესობა მიანიჭა პირველხარისხოვან, მათთვის საქართველოზე გაცილებით მნიშვნელოვან პრიორიტეტებს - თავიანთი ნაციონალური ინტერესებისა და ნაციონალური უსაფრთხოების დაცვას!
თუმცა ჩვენი წინდაუხედავი პოლიტიკოსები და მოღალატე პროქტოპოლიტოლოგები უწინდებურად დაყრუება-დაბრმავებას ამჯობინებენ, რადგან საზოგადოების გათვითცნობიერება და მისთვის თვალის ახელა მათ ინტერესებში არ შედის! თითქოსდა არ იციან, რომ:
სანამ აშშ და ნატო ემუქრებიან ირანს, ომობენ ავღანეთსა და ერაყში (ვერც იმარჯვებენ და ვერც მიდიან...), უნებლიეთ ერთვებიან პაკისტანის შიდაკონფლიქტში (რომელმაც 7000 კმ რადიუსის მოქმედების ახალი საკონტინენტთაშორისო რაკეტების დამუშავება დაიწყო!), ჯიჰადის ვექტორი - მილიარდობით მუსლიმანის სიძულვილი, რომლებიც დიად ისლამისტურ რევოლუციასა და შარიათის კანონების გამარჯვებაზე ოცნებობენ - მიმართული იქნება ნატოს წევრი ქვეყნებისა და მათი ერთგული მოკავშირის ერაყსა და ავღანეთში - საქართველოსადმი, რომელიც, . ჭაჭიას თქმით, “ირანზე იერიშის შემთხვევაში, გადაიქცევა საომარ პლაცდარმად აშშ-ისთვის, რომელსაც თავის ინფრასტრუქტურას დაუთმობს”. შესაბამისად, აქ რადარების ან რაკეტების («Standard-3» или MIM-104 «Patriot» ტიპის სახმელეთო კომპლექსების) განთავსების მოსურნე ან შეშლილია, ან მოღალატე;

 

 

 

- არც ავღანეთს, არც პაკისტანს, არც ირანს და საუდის არაბეთს, ისრაელს ან სამხრეთ კორეასაც კი არ გააჩნია საკონტინენტთაშორისო ბალისტიკური რაკეტები, რომელთა მოქმედების რადიუსი 1200 კმ- აღემატება და ამრიგად, შეუძლებელია, საფრთხეს წარმოადგენდეს ევროპისა და, მით უმეტეს, ამერიკისათვის! სამაგიეროდ, გააჩნია რაკეტები, რომლებიც იოლად მიაღწევენ ამერიკის მოკავშირე საქართველომდე! მარტო პაკისტანს 80 ბირთვული ქობინი აქვს;
ვაშინგტონის ახალ ადმინისტრაციას ევროპაში რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის პროექტის განხორციელება რომც არ შეეწყვიტა და საქართველო მისი მოქმედების ეფექტიანობის ზონაში მოხვედრილიყო, სარაკეტო იერიშის შემთხვევაში - რაკეტა მის საჰაერო სივრცეში რომც გაენადგურებინათ - ის მაინც განადგურებული იქნებოდა! ამგვარი რაკეტების ნამსხვრევი, რომელიც სულ რაღაც 100 გრამს იწონის, ხუთსართულიან შენობის საძირკვლამდე ჩაიტანს (!), მიწაზე კი, ცხადია, ამაზე დიდი ნამსხვრევებიც ცვივა... მაშ, რაღა მნიშვნელობა აქვს - თავზე ისლამისტ ტერორისტთა რაკეტა დაგვეცემა, თუ მისი ნამსხვრევი ამ რაკეტის “წარმატებით” გზად დაჭერის შედეგად?!
კიდევ ბევრი რამის გაგება არ სურთ ჩვენს არაადეკვატურ პროქტოპოლიტოლოგებს - პოლიტჰემოროის სპეციალისტებს, კერძოდ კი:
-
რუსეთი ამერიკას არა მარტო საჰაერო-სატრანსპორტო დერეფნის ან ზეძლიერი რადარისთვის, არამედ მოკავშირედ სჭირდება, როგორც დარეგულირების გარანტი ახლო აღმოსავლეთში, მედიატორი ირანსა და ავღანეთში, პარტნიორი ტერორიზმთან, ნარკოტრაფიკთან, მეკობრეობასთან ბრძოლაში;
-
პრო- სიტემა აშშ-სა და ევროპას, პირველ რიგში, არა თალიბების ან ირანისაგან თავის დასაცავად სჭირდება (რომელსაც მხოლოდ 2015 წლისათვის აქვს შანსი, ბირთვულ სახელმწიფოდ იქცეს, და ესეც საეჭვოა!), არამედ სერიოზული ბირთვული პოტენციალის მქონე ისრაელისგან თავის დასაცავად, რომელიც, სავარაუდოდ, მისთვის გენეტიკურად საძულველ სპარსეთს, ანუ ირანს შეუტევს და ამით ჯაჭვურ რეაქციას ანდა მსოფლიო ბირთვულ ომს გამოიწვევს;
-
რუსეთმა კალინინგრადის ოლქში “ისკანდერების” განთავსებაზე, შესაძლებელია, თავი შეიკავოს აშშ-ის უარის საპასუხოდ - რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის ელემენტები ჩეხეთსა და პოლონეთში განეთავსებინა - და არა ამ უკანასკნელების მიმართ რაღაც შუღლის გამო, ანდა იმის გამო, რომ ამერიკული რაკეტები საფრთხეს წარმოადგენდნენ მისი “ტოპოლებისთვის”: რუსეთი წინააღმდეგი გახლდათ ევროპაში პრო- მესამე პოზიციური რაიონის განთავსებისა იმის გამო, რომ ჩეხეთში რადარითურთ, რომელიც ურალამდე რუსეთის მთელ ტერიტორიას გააკონტროლებდა, ის რეალურ საფრთხეს შეუქმნიდა მის ნაციონალურ ინტერესებს! გარდა ამისა, განა სასიამოვნოა, როცა საკუთარ სახლში გაშიშვლებულს (სააბაზანოში ან საძინებელში) გითვალთვალებენ, თუნდაც მეზობლები ან მეგობრები?!

გაბალის რადიოლოკაციური სადგურიდარიალის” ტიპის რადიოსალოკაციო სადგური) სარაკეტო თავდასხმის გაფრთხილების შესახებ რუსეთის სისტემის შემადგენელი ნაწილია, მდებარეობს აზერბაიჯანში, ქალაქ გაბალის მახლობლად. საბრძოლო მორიგეობაზეა 1985 წლიდან, ტექნიკური რესურსი - 2012 წლამდე. თავისი პარამეტრებით აღემატება ბევრ ამერიკულ სადგურს, მათ შორის - ალასკაზეც. სადგურის მუშაობის ეფექტიანობის რადიუსი 6000 კმ- აღწევს (საკმარისია იმისათვის, რომ აღკვეთოს რაკეტების გამოშვება ინდოეთის ოკეანის აკვატორიიდან; ამასთან, მისი მეთვალყურეობის არეში ხვდება თურქეთის, ერაყის, ირანის, ინდოეთისა და ახლო აღმოსავლეთის ყველა სახელმწიფო); აფიქსირებს არა მხოლოდ რაკეტების გამოშვებას, არამედ თვალს ადევ­ნებს მათი მოძრაობის ტრაექტორიასაც, რაც საშუალებას იძლევა, გამოყენებული იქნეს საფრთხის ნეიტრალიზაციისთვის. აზერბაიჯანის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვებისა და მის მფლობელობაში მოქცევის შემდეგ, რუსეთმა განაგრძო მისი გამოყენება საიჯა­რო პირობებით: რუსეთ-აზერბაიჯანის შეთანხმებას გაბალის რადიოლოკაციური სადგურის თაობაზე ხელი მოეწერა 2002 წელს ათწლიანი ვადით, მისი საიჯარო ღირებულება წელიწადში 7 მლნ დოლარს შეადგენს, თუმცა რუსეთს სადგურის გამოყენება 2012 წლის შემდეგაც შეუძლია (ვაშინგტონის წინა ადმინისტრაცია ამ ფაქტის გათვალისწინებით ბაქოს სადგურის აშშ-თვის მიყიდვას სთავაზობდა).
 
არმავირის რადიოლოკაციური სადგურივორონეჟის” ტიპის ახალი თაობის რადიოლოკაციური სადგური) აგებულია არმავირთან ახლოს, კრასნოდარის მხარეში და გათვალისწინებულია კოსმოსური სივრცის გასაკონტროლებლად, სარაკეტო იერიშების შესახებ ინფორმაციის მისაღებად და მონაცემთა გადასაცემად სახელმწიფო და კოსმოსური სამმართველოების პუნქტებში. ასევე, იგი კრებს საჭირო ინფორმაციას მოსკოვის რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემისათვის; ექსპლუატაციაშია 2009 წლის თებერვლიდან, სადგურის სრულად ამუშავებამ უზრუნველყო რუსეთის დაცვა სამხრეთით, ყველაზე სახიფათო სტრატეგიული მიმართულებით, ჩრდილო აფრიკიდან ჩინეთამდე. თავისი ტექნიკურ-ტაქტიკური მახასიათებლებით ტოლს არ უდებს “დნეპრ-” და “დარიალის” ტიპის სადგურებს; ამასთან, გამოირჩევა განთავსების მცირე ვადით, კომპაქტურობით, მაღალი საიმედოობითა და ავტონომიურობით; ასევე, 40 %-ით ნაკლები საექსპლუატაციო ხარჯებით. თავისი პარამეტრებით, ის ბევრად აღემატება გაბალის რადიო­ლოკაციურ სადგურს - 128-მეტრიან ბეტონის მონსტრს, რომელსაც 2000 კაცი ემსახურება: არმავირის რადიოლოკაციურ სადგურს მხოლოდ ბეტონის მოედანი და 83 სამხედრო მოსამსახურე სჭირდება (ცვლაში); ის იყენებს 7-ჯერ ნაკლებ ენერგიასა და 50-ჯერ ნაკ­ლებ სიმძლავრეს (0,7 მეგავატს 50 მეგავატის ნაცვლად) და, ამასთან, ეკოლოგიურად სავსებით უსაფრთხოა. ამიტომ, თუ რადიოლოკაციური სადგური აზერბაიჯანში ოდესმე აშშ-ის კონტროლქვეშ მოექცევა, არმავირის რადიოლოკაციური სადგურის ამუშავების შემდეგ რუსეთს ის პრაქტიკულად აღარც დასჭირდება.

 

http://geworld.net/politics/379.html