Georgia & World 

 

არნო ხიდირბეგიშვილი: მიქელეს გზა

18. 08. 2009  

imaged:\My Documents\My Pictures\саак\final shavtetri 112.jpg

 

    ძვირფასო მკითხველო! რასაკვირველია, გახსოვთ ედვინ ტორესის რომანის მიხედვით გადაღებული ბრაიან დე პალამას ფილმი კარლიტოს გზა: მთავარი გმირი, მაფიოზი კარლიტო ბრიგანტე, რომლის როლსაც ალ პაჩინო ასრულებს, ციხიდან გამოდის მტკიცე გადაწყვეტილებით - ყველაფერს თავი დაანებოს და პატიოსანი ცხოვრება დაიწყოს, მაგრამ კრიმინალური წარსული გამუდმებით ახსენებს თავს და ამიტომ კრიმინალურ პროფესიას უბრუნდება. კარლიტო ჩინებულად აცნობიერებს თავისი საქციელის შედეგებს და მოხარულიც იქნებოდა, თამაშიდან გამოსულიყო, მაგრამ... არ შეუძლია!
ასევე, მინდა, გაგახსენოთ ოპოზიციურ ტელეარხ მაესტროს არცთუ დიდი ხნის წინანდელი პოპულარული ტელეკლიპი, სადაც პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილს, იტალიურის მიბაძვით, მიქელეს ეძახიან და სხვადასხვა ენაზე მოუწოდებენ გადადგომისკენ...
თუმცა ახლა საუბარია არა ქართულ ოპოზიციაზე, რომელსაც ლენინი, ცოცხალი რომ ყოფილიყო, აუცილებლად პოლიტიკურ მეძავს უწოდებდა, არამედ, როგორც უკვე მიხვდით, მიქელეზე, ანუ მიხეილ სააკაშვილზე, რომელმაც ოპოზიციონერები ფარჩაკებად მონათლა.
სხვათაშორის, ლენინი პოლიტიკურ მეძავს უწოდებდ ინტელიგენციას, რაც სავსებით სამართლიანია დღესაც: ინტელიგენცია, მისი ელიტური და ნაფერები ნაწილი, უმეტესწილად, ცრუ, მოღალატე, ეგოისტი, ამბიციურია და ცხვირს მუდამ სხვის საქმეებში ყოფს (თანაც, არა მარტო საქართველოში)! ამაში კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, როცა ცნობილმა მომღერალმა მერაბ სეფაშვილმა მიხეილ სააკაშვილს ჩემი გმირი უწოდა და საყოველთაო აპლოდისმენტების თანხლებით მისთვის ჯერ კიდევ გასული საუკუნის შუა ხანების თბილისში პოპულარული სიმღერა შეასრულა, რომელსაც, ტექსტის ავტორის (პოეტი კარლო კალაძე) ჩანაფიქრით, ქალი თავის სატრფოს - შავგვრემან გმირს უმღერის:
ჩემი გმირი გიწოდე,
ხელი გამომიწოდე,
გაიმარჯვებ, იცოდე,
ჩემო ვაჟკაცო!

ახლა არ ვაპირებ ქართული ესტრადის მომღერლის ეგზომ ვაჟკაცური საქციელის შეფასებას, რომელიც, უბრალოდ, ინტელიგენციის უპრინციპობის მაგალითად მოვიყვანე - მკითხველისთვის მხოლოდ იმ ცნობილი ფაქტის კონსტატაციას ვახდენ, რომ საქართველოს ამჟამინდელი პრეზიდენტი ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში ნამდვილად ჩემი პუბლიკაციების მთავარი გმირია... თუ თქვენ ვერ გაუგეთ ადამიანს, მისი განსჯის უფლება არ გაქვთ, ხოლო თუ გაუგეთ, სავსებით შესაძლებელია, რომ ამის გაკეთებას არ მოისურვებთ, - თქვა ერთხელ ჩესტერტონმა: მოდი, ერთად შევეცადოთ, გავუგოთ მიხეილ სააკაშვილს და მისი მემკვიდრის, განსკუთრებით კი - ქართველი ხალხისთვის ჭკუის სასწავლებლად, ვუპასუხოთ კითხვას: გაიმარჯვა კი ამ ჩვენმა ვაჟკაცმა? იყო კი მიქელეს გზა ტაძრისაკენ სავალი გზა?
მიქელეს გზა, რომელთან შედარებითაც კარლიტოს გზა ძუძუთა ბავშვის იავნანაა, 2003 წლამდე გაცილებით ადრე - ვარდისფერრევოლუციონერთა ხელისუფლების მოსვლამდე დაიწყო: საქმე ისაა, რომ ჩვენი ახალი მეგობრები - ამერიკელები და მათი გამართულად მომუშავე სპეცსამსახურები (რომელთა მიმართაც, როგორც აშშ-ის პატრიოტებისა და თავისი საქმის პროფესიონალებისადმი პრეტენზია არ მაქვს!) მათ მიერვე დაშლილი სსრ კავშირის მერე მუყაითად შეუდგნენ იმის წამოკრეფას, რაც ცუდად იდო. ცუდად კი, ანუ უპატრონოდ, მაშინ ყველა პოსტსაბჭოთა ქვეყანა იდო, მათ შორის - გეოპოლიტიკურად მიმზიდველი საქართველოც... ჩიტი ბდღვნად ღირდა - ვირტუალური პროექტი თავისუფალი საქართველო ვაშინგტონში მოიწონეს და დოლარები მდინარედ დაიძრა.
-
მოურიდებლად დაიწყეს პოლიტელიტის მოსყიდვა და თავისუფლების ინსტიტუტსა და კმარას ბანაკებში მათი გაწვრთნა;
-
მოსახლეობის საშუალო ფენის კარგი ცხოვრებისთვის მიჩვევა და ათასი ჯურის სოროსფონდებიდან სახელმწიფო აპარატისა და ახალგამომცხვარი არასამთავრობო ორგანიზაციების (NO) მუქთამჭამელური პროექტების დაფინანსება;
-
საქართველოდან რუსული ენის განდევნა და მისი ინგლისური ენით თანდათანობით ჩანაცვლება, რისთვისაც მოახდინეს განათლების სისტემის რეფორმირება, დაისაკუთრეს მედია და გააჯერეს მედიაბაზარი საკუთარი გამოცემებით, ტელეპროექტებით, რომელთა მეშვეობითაც საუკუნეობრივი ტრადიციების, მართლმადიდებლური რელიგიის, ქართული ეროვნული მენტალიტეტის ჩანაცვლება გლობალისტური ღირებულებებით ხდებოდა, რომელთა მიხედვითაც სამარცხვინო არაა, თუ მამაკაცი მამაკაცისთვის მეგობარი, ამხანაგი და ძმა კი არა, მეგობარი ქალი, საყვარელი და ცოლია...
ხოლო აშშ სახელმწიფო დეპარტამენტსა და სოროსის ფონდთან მჭიდროდ მოთანამშრომლე აშშ საერთაშორისო რესპუბლიკურმა ინსტიტუტმა (International Republican Institute), რომლის მეშვეობითაც ცივი ომის წლებში მრავალრიცხოვანი სახელმწიფო გადატრიალებები ფინანსდებოდა ლათინურ ამერიკაში (რომლის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე გახლავთ ამერიკელი სენატორი არიზონას შტატიდან, ქართველი ჯონ მაკეინი!), საქართველოში თავისი ფილიალი გახსნა დემოკრატიის მშენებლობაში დახმარების აღმოჩენის მიზნით...
დიდ ჩრდილოელ მეზობელს მაშინ ჩვენთვის არ ეცალა - რუსეთი თავად იდგა ყოფნა-არყოფნის დილემის წინაშე, რაც (ისევე, როგორც საქართველოში!) პოლიტბიუროს შვილების, ანუ ბნელიტის დამსახურებაა:
-
ორპირი ინტელიგენციისა (პოლიტიკური მეძავები .. ლენინის მიხედვით);
-
პოლიტიკური მაქციებისა (დერმოკრატიული პოლიტისტებლიშმენტ, უცხოურ სპეცსამსახურებს რომ მიეყიდა);
-
დეგრადირებული ადმინისტრაციული სისტემის წყალობით აღმოცენებული, ხშირ შემთხვევაში - არაადეკვატურობამდე უვიცი ხელისუფალნი, რომლებიც ცხოვრობენ პრინციპით: დღე გავიდა - და მადლობა ღმერთს!
-
კორუმპირებული ბიუროკრატია ყველა დონეზე.
 
ამიტომ, როცა გამოჩნდა красивый, высокий, Махарашвили, უკაცრავად, სააკაშვილი - რეფორმების გატარებაზე ორიენტირებული, რევოლუციურ-რომანტიკული ქარიზმით, ჭაბუკური მაქსიმალიზმითა და დამრტყმელ-კომკავშირული სილაღით, ის თავიდან ყველგან ზედადებითად მიიღეს: მოსკოვსა და თბილისში, სოხუმსა და ცხინვალში, და, რაღა თქმა უნდა, ვაშინგტონშიც...
დიახ, სტარტი შთამბეჭდავი იყო - .. ვარდების რევოლუციის შემდეგ საქართველო თითქოს ძილიდან გამოფხიზლდა:
-
დაიწყო ინსტიტუციონალური რეფორმები;
-
დაამარცხეს კორუფცია, მრავალრიცხოვანი ბიუროკრატიული რგოლების - სახლმმართველობების, საპასპორტო მაგიდებისა და ათასგვარი კანტორის ნაცვლად შექმნეს სამოქალაქო რეესტრი, რომელიც ერთი ფანჯრის პრინციპით მუშაობს;
-
არა ერთი წლის განმავლობაში სახელმწიფო ბიუჯეტის დამტაცებელი სახელმწიფო ჩინოვნიკები და ბიზნესმენები, რომლებიც გადასახადის გადახდას გაურბოდნენ, აიძულეს, ნაქურდალი დაებრუნებინათ;
-
ბოლო მოუღეს კანონიერ ქურდებს, ორგანიზებულ დანაშაულს, ავტომანქანებისა და მობილური ტელეფონების ქურდობას;
-
ლიკვიდაცია მოახდინეს გაი-, პპს- და სხვა ძალოვანი ქვეგანყოფილებების და შექმნეს მსოფლიო სტანდარტების მიხედვით აღჭურვილი საპატრულო სამსახური;
-
მოახდინეს შეიარაღებული ძალების რეფორმირება;
-
გაზარდეს პენსიები, რომელთა გაცემაც, მიქელეს გზის განმავლობაში (2003 წლის ბოლოდან - დღემდე) ერთხელაც არ დაგვიანებულა;
-
უმაღლესში მოსაწყობად დანერგეს ერთიანი ეროვნული გამოცდების სისტემა;
-
გამართეს საქალაქო სამსახურების მუშაობა და კომუნალური მეურნეობა, დაიწყეს გზების მშენებლობა და სახლების შეკეთება;
-
მოაწესრიგეს ვაჭრობის სისტემა;
-
წესრიგი დაამყარეს საბაჟოზე;
-
რაც მთავარია - მიშამ უნიტაზში ჩარეცხა (მისივე გამოთქმით, რომელიც მიმართული იყო წითელი ინტელიგენციისადმი) პოლიტბიუროს შვილები - ერთგვარი ვამპირები, რომლებიც მრავალი წლის განმავლობაში ქართველ ხალხს სისხლს წოვდნენ და თანამდებობებს მემკვიდრეობით გადასცემდნენ!
მაგრამ, როგორც ჩანს, ვამპირებმა ბრძოლაში უკბინეს მიქელეს და ეს უკანასკნელიც მოიწამლა და დაემსგავსა მათ, მართვა დაიწყო პოლიტბიურის შვილებსა და თავის წინამორბედზე უარესად...
 
არ ვილაპარაკებ სახელმწიფოს შიგნით დაშვებულ შეცდომებზე (მათზე უჩემოდაც ბევრია ნათქვამი!). მხოლოდ ხაზს გავუსვამ, რომ უახლოესი თანამოაზრენი - პრემიერი ჟვანია, ოლიგარქი პატარკაციშვილი, გენპროკურორი - შს მინისტრი - თავდაცვის მინისტრი ოქრუაშვილი, საგარეო საქმეთა მინისტრი ზურაბიშვილი, პარლამენტის თავმჯდომარე ბურჯანაძე, პრემიერი ნოღაიდელი და ბევრი სხვა, შედარებით დაბალრანგიანი (მინისტრები, გუბერნატორები, პარლამენტარები, დიპლომატები, ბიზნესმენები და მედიამაგნატები) ერთიმეორის მიყოლებით მიდიოდნენ მიშასგან - ციხეებში, ოპოზიციაში, ან კიდევ უარესი, - იმქვეყნად...
 
და, რაც მთავარია, მან დაკარგა ელექტორატი - საქართველოს მოსახლეობა მიშისტებად და ანტიმიშისტებად დაიწყო!
უბედურებები და ხალხის გამიჯვნა ყოველთვის მომდინარეობდა ლოზუნგებიდან, რომლებიც ბედნიერი ცხოვრებისკენ მოგვიწოდებს. განა სისხლში არ იბანავა ჩვენმა ხალხმა, როცა რევოლუციის საზარელ წლებში ამ ლოზუნგებისა ირწმუნა და დაიჯერა, რომ შესაძლებელია ბედნიერი, აყვავებული, მშვიდობიანი ცხოვრება ღმერთისა და სიყვარულის გარეშე? მილიონობით ადამიანი დაიღუპა, მაგრამ ამ ოცნებას ხორცი არ შესხმია. ის ვერც შეისხამდა ხორცს, რადგან ამ პოლიტიკური ოცნებების საფუძველს სიავე, დაპირისპირება, პირადი მიზნებისკენ სწრაფვა და ხალხის დაპირებებით გაბითურება წარმოადგენდა - განა უადგილოა აქ მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის კირილეს სიტყვები, რომლებიც მან კიევ-პეჩორის ლავრაში წარმოთქვა წლეულს, 29 ივლისს?!
მაშ, რა იქცა ამ შეცდომების მიზეზად? წარმატებებისგან თავბრუსხევა თუ ამბიციები, რომლებიც გონებაზე ძლიერი აღმოჩნდა?! ვალდებული ხართ, პატივი სცეთ თქვენს პრეზიდენტს, თუნდაც ის მიკი მაუსი იყოს! - ქართულ ოპოზიციასთან შეხვედრისას (თბილისში ამასწინანდელი ვიზიტისას) რატომ იყო ასე არაკორექტული აშშ ვიცე-პრეზიდენტი ჯო ბაიდენი თავის გამონათქვამებში, როცა საქართველოს პრეზიდენტი დისნეის მულტფილმების საყოველთაოდ ცნობილ გმირს შეადარა? ნუთუ სხვა, უფრო შესაფერისი სინონიმი ვერ გამონახა?
თუმცა გაცილებით საზარელია შეცდომები საგარეო პოლიტიკაში, რომელთა წყალობითაც საქართველომ დაკარგა ტერიტორიების 20 პროცენტი და სანაპირო ზოლის 2/3, ასობით მოკლული და დაჭრილი, ასობით ათასი ლტოლვილი და ემიგრანტი, წაეჩხუბა მოძმე ერებს - აფხაზებს, ოსებს, რუსებს... რუსეთს, სადაც დღეს იმდენივე ქართველი ცხოვრობს, რამდენიც - საქართველოში... ისინი ვინმეს გაახსენდა?!
მაგრამ თავის მოქმედებებს მიქელე შეცდომებად არ მიიჩნევს; ის ახლაც გულწრფელად დარწმუნებულია, რომ სწორ გზას ადგას: რომ საქართველო მალე გაწევრდება ნატოსა და ევროკავშირში
(რომელთა დროშებიც დიდი ხანია, ამშვენებს ჩინოვნიკთა კაბინეტებს საქართველოს ყველა დაწესებულებაში!), რომ ქართველები ევროპელები ვართ, თანაც, პირველები (?!), რომ ვაშინგტონი უფრო ახლოა თბილისთან, ვიდრე მოსკოვი, რომ აშშ საქართველოს სრულუფლებიანი სტრატეგიული პარტნიორია!
იქნებ, ეს მართლა ასეა? თავად განსაჯეთ:
1)
ნატო-რუსეთის ურთიერთობები კვლავ უმჯობესდება... ყოველთვის ვამბობდი, რომ ნატოს არ შეუძლია რუსეთის, ხოლო რუსეთს - ნატოს გარეშე! - განაცხადა ივლისის დასაწყისში ნატოს მაშინდელმა გენმდივანმა იაპ დე ჰოოპ სხეფერმა. (NO COMMENT)
2)
ნატოს ახალმა გენმდივანმა ანდერს ფოგ რასმუსენმა ამა წლის 3 აგვისტოს თავის პირველ განცხადებაში რუსეთთან ურთიერთობა მეორე ადგილზე დააყენა მთავარი ამოცანის - ავღანეთში ომის შემდეგ. მან ასევე აღნიშნა, რომ სავსებით ნათელია მისი მიმართვა რუსი ხალხისადმი: ჩვენ უნდა ვითანამშრომლოთ ჩვენი საერთო ინტერესების საფუძველზე.
 
განა ავღანეთში ომის ფინალი არ არის დამოკიდებული რუსეთზე, რომელიც, წელიწადში აშშ სამხედრო-საჰაერო ძალების 4500 თვითმფრინავისთვის საჰაერო კორიდორის გარდა, იქ მთელ ლოგისტიკასა და ზურგის სამსახურებს აკონტროლებს, საიდანაც ყანდაგარის, ფიანჯისა და სხვა, ქაბულის ჩრდილოეთით მდებარე, ტაჯიკებით, უზბეკებითა და პუშტუნებით დასახლებული პროვინციები უხვად მარაგდება შეიარაღებით, საბრძოლო მასალით, პროვიანტით, საწვავით, თანამგზავრული დაზვერვის მონაცემებით?! რაც იმას ნიშნავს, რომ არა მხოლოდ მეორე, არამედ ნატოს პირველი მთავარი ამოცანაც (იხ. ზემოთ) რუსეთთან ურთიერთობებზეა დამოკიდებული!
3)
ბარაკ ობამას ადმინისტრაციაში რუსეთის ნატოსთან მიერთების შესაძლებლობებზე მსჯელობენ
, - განაცხადა ამა წლის 27 ივლისს აშშ სახელმწიფო მდივნის თანაშემწემ ფილიპ გორდონმა. მან ხაზი გაუსვა, რომ თუ რუსეთი კრიტერიუმებს დააკმაყოფილებს და შეძლებს საერთო უსაფრთხოებაში წვლილის შეტანას, ალიანსში ამ საკითხზე კონსენსუსი მიიღწევა. (NO COMMENT).
4)
.. 4 აგვისტოს რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტ დიმიტრი მედვედევსა და აშშ პრეზიდენტ ბარაკ ობამას შორის სატელეფონო საუბარი შედგა, რომლის დროსაც მედვედევმა ობამას პირველი დაბადების დღე მიულოცა აშშ პრეზიდენტის პოსტზე. მოხდა აზრების გაცვლა-გამოცვლა ერთი წლის წინანდელი ქართული კრიზისის გაკვეთილების თაობაზე. მანამდე რუსეთის სახელმწიფოს მეთაურმა აშშ პრეზიდენტს მისალოცი ბარათი გაუგზავნა, სადაც ნათქვამი იყო: გულთბილად ვიხსენებ ჩვენს საუბრებს რუსეთში შენი ვიზიტისას მიმდინარე წლის 6-7 ივლისს. შენმა განწყობამ გულახდილი დიალოგისთვის, კონკრეტული შედეგებისკენ მისწრაფებამ, პრინციპული გადაწყვეტილებების მიღებისთვის მზაობამ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა იმაში, რომ ჩვენ ნამდვილად წარმატებით ჩავატარეთ ჩვენი პირველი სრულფორმატიანი სამიტი.
(
ძნელი არაა იმის მიხვედრა, თუ რაზე საუბრობდნენ ორი ზესახელმწიფოს პრეზიდენტები, რომლებიც ერთმანეთს შენობით მიმართავენ და რას ნიშნავს სიტყვები ქართული კრიზისის გაკვეთილები: რა თქმა უნდა, მედვედევი და ობამა ერთსულოვანი იყვნენ გასული წლის აგვისტოში ქართული კრიზისის წარმოშობის მიზეზებსა და მასში დამნაშავეთა შეფასებებში და მომავალში ამგვარი საძრახისი საქციელის აღკვეთა-დაუშვებლობაზეც იმსჯელეს).
5)
ამერიკის შეერთებული შტატები არ აპირებს საქართველოსთვის შეიარაღების მიწოდებასა და მიყიდვას ანდა ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიაში მონაწილეობას... შეერთებული შტატები უარზეა, დააკმაყოფილოს სააკაშვილის მოთხოვნა,
- განაცხადა 29 ივლისს ევროპაში საერთაშორისო ურთიერთობების საკითხებში სელესტა უოლანდერმა აშშ კონგრესის ქვეკომიტეტის მოსმენაზე, ხოლო თავდაცვის მინისტრის მოადგილემ რუსეთში, უკრაინასა და ევრაზიაში დემოკრატმა კონგრესმენმა უილიამ დალაჰანტმა დასძინა: ძალიან შეშფოთებული ვარ იმით, რომ გვიყენებენ და შეურიგებელი პოზიცია მაქვს საქართველოსთვის იარაღის მიყიდვის საკითხში. თუ ჩვენ რუსეთთან ურთიერთობების გადატვირთვას ვაპირებთ, რატომღა ვამწვავებთ ისედაც არამყარ სიტუაციას?! (NO COMMENT.)
განა ის, რაც გავიგეთ ჩვენ, საქართველოს უბრალო მოქალაქეებმა, გაუგებარია საქართველოს პრეზიდენტისთვის?!
ან, იქნებ, მიქელე, ისევე, როგორც კარლიტო, ჩინებულად აცნობიერებს თავისი საქციელის შედეგებს და მოხარულიც იქნებოდა, შეჩერებულიყო, თამაშიდან გამოსულიყო, მაგრამ... არ შეუძლია?! იქნებ ჯერჯერობით არ უშვებენ ოკეანისგაღმელი მეგობრები ანდა უახლოესი, მასთან რაღაც საიდუმლო მოვალეობებით დაკავშირებული გარემო აიძულებს, გააგრძელოს თამაში? ისევე, როგორც კარლიტოს უბიძგებდა დანაშაულისკენ მისი ძველი მეგობარი, იურისტი დეივ კლაინფელდი?!
არ ვიცი... მხოლოდ ის ვიცი, რომ მიქელეს, უფრო სწორად, ბატონ სააკაშვილს, როგორც ამხანაგ საახოვს (ფილმი კავკასიელი ტყვე ქალი) ორი გზა დარჩენია:
პირველი - კომპასით ორიენტირების გაგრძელება, სადაც ერთის ნაცვლად, ორი გადაჯვარედინებული ისარია (ნატოს ემბლემა), რაც ტერიტორიული მთლიანობისთვის სამუდამოდ ჯვრის დასმას, საქართველოს, როგორც საერთაშორისო სამართლის ობიექტის, შემდგომ დესუვერენიზაციას, არშემდგარ სახელმწიფოს (failed state) და მის ცალკეულ ანკლავებად დაყოფას ნიშნავს, რომლებიც გადავა თურქეთის (აჭარა-ყარსის ხელშეკრულების თანახმად), სომხეთის (ნინოწმინდის, ახალქალაქის, ახალციხის რაიონები), აზერბაიჯანის (მარნეულის, გარდაბნის, დმანისის, ბოლნისის რაიონები), აფხაზეთის (სამეგრელოს დიდი ნაწილი), ჩეჩნეთის (პანკისის ხეობა), ჩრდილოეთ ოსეთის (ყაზბეგის რაიონი, თრუსოს ხეობა, ლარსი და სამხრეთ ოსეთი, რომელიც ჩრდილოეთ ოსეთს შეუერთდება) შემადგენლობაში.
მაშინ მიქელეს გზა (Mikele`s way) კარლიტოს გზასავით დასრულდება (ვაი, მიქელე, ვაი!)...
მეორე - დაუყოვნებლივ იწყოს ფიქრი რუსეთის ფედერაციასთან ურთიერთობის ახალ რეინტეგრაციულ პროექტზე არსებული რეალიების გათვალისწინებით, რომელზეც მრავალგზის ულაპარაკია პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორს, პროფესორ ალექსანდრე ჭაჭიას - რუსეთთან დადებული ხელშეკრულება ხომ დაგვაახლოებდა აფხაზებსა და ოსებთან, რომლებმაც უკვე მოაწერეს ხელი ამგვარ დოკუმენტებს და რეალურად მოაქცევს ჩვენს შემდგომ ერთობლივ თანაცხოვრებას ერთიანი სახელმწიფოს ფარგლებში.
ამისათვის კი პრეზიდენტმა სააკაშვილმა სასწრაფოდ უნდა მიიწვიოს ხელისუფლებაში (მთავრობის საკვანძო პოსტებზე) აუცილებელი პოტენციალის (პროფესიონალები, ინტელექტუალები, ჭეშმარიტი პატრიოტები და რუსეთის ხელისუფლებასთან პირადი კავშირების მქონენი) ადამიანები, რომლებსაც პატივს სცემენ რუსეთსა და საქართველოში, ისინი, ვისაც უნარი შესწევს, მოაწესრიგოს რუსეთ-საქართველოს სახელმწიფოებრივი ურთიერთობები და ფაქიზად გადაიყვანოს ქვეყნის საგარეო კურსი რუსეთთან სტრატეგიულ პარტნიორობაზე. მხოლოდ ამ გზით შევძლებთ საქართველოს ნგრევის პროცესის შეჩერებას, ხოლო პრეზიდენტი სააკაშვილი - ექსცესების გარეშე მემკვიდრისთვის ხელისუფლების გადაცემას!
მაშინ მიქელეს გზა, ამერიკული კინოფილმებისა და მელოდრამების მსგავსად, ჰეფი-ენდით (Happy ending), ანუ კეთილად დაბოლოვდება!

 

http://geworld.net/politics/303.html