Georgia & World 

 

არნო ხიდირბეგიშვილი: სამშობლოში ჩაპრესილები...

06 08, 2009 06:02

image

როგორც სახელმწიფო, ჩვენ დავიცავთ ჟურნალისტების უფლებებს. ვერანაირი ხელისუფლება ვერ დააშინებს მათ და ნურავის ექნება ილუზია, რომ ან მე, ან ქართული სახელმწიფო დაუშვებს ტერორს ჟურნალისტების მიმართ. საქართველოს პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი

სახლი, სადაც დანაშაული მოხდა - ასე ეწოდება ალბერტო მორავიას მოთხრობას, თუმცა ახლა საუბარი სახელგანთქმულ იტალიელს არ ეხება... სახლი, სადაც დანაშაული მოხდა, იტალიაზე არანაკლებ მზიურ ქვეყანაში - საქართველოში მდებარეობს. არადა, იმის დაჯერება, რომ დანაშაულს ადგილი ჰქონდა XXI საუკუნეში, ძნელია: თბილისის ცენტრში 2007 წლის 10 აგვისტოს, დილის 4 საათზე, ხელისუფლება ასობით შეიარაღებული პოლიციელის სახით, ეკონომიკის სამინისტროსა და ქალაქის მერიის მაღალჩინოსანთა ხელმძღვანელობით შეიჭრა მერაბ კოსტავას ქუჩის N 14-ში მდებარე შენობაშ და ცრუგანგაშით, რომ თითქოს შენობაში ბომბია, ოფისებიდან ქუჩაში გამოაძევა გაზეთისა და ჟურნალის 80-მდე რედაქცია, 2 ტელეკომპანია, ათობით გამომცემლობა და სტამბა თავიანთი ქონებით... შედეგად კი სამი ათასზე მეტი კაცი უმუშევარი დარჩა... ეს ის განსაკუთრებული შემთხვევაა, როცა დამნაშავე ცნობილია, მაგრამ - დაუსჯელი: აბა, ხელისუფლება საკუთარ თავს ხომ არ დასჯის?!
აი, ასე შემოაბიჯა ორი წლის წინათ პრესის სახლში (გამომცემლობა სამშობლო) სიკვდილმა... ის ვერ დააბრკოლა 10-ბალიან მიწისძვრასა და ტიპოგრაფიული მანქანების დღეღამურ ვიბრაციაზე გათვლილმა უსქესმა კედლებმა, რომლებიც კეთილსინდისიერად ააგეს ჯერ კიდევ კომუნისტების ხანაში... დაცვის რამდენიმე თანამშრომელმა ვერ გააკონტროლა 20000 კვ ფართის უზარმაზარი დაცარიელებული ნაგებობა - ასობით ოთახი, საამქრო-დარბაზები, მრავალრიცხოვანი მიწისქვეშა ტექნიკური და სასაწყობო ფართი... სულ მოკლე ხანში ღამღამობით იქიდან უცნაური ხმები ისმოდა. ამბობდნენ, რომ იქ თავშესაფარი პოვეს მათხოვრებმა, მაწანწალებმა, ნარკომანებმა, ლოთებმა და იაფფასიანმა მეძავებმა... ხოლო ქურდბაცაცები პრესის სახლიდან წაპნიდნენ ყველაფერს, რისი მოპარვაც შეიძლებოდა: მაგიდები და სკამები, კარები და სტელაჟები, კონდიციონერები, ფანჯრის მინები, ჭერისა და კედლების ბალდახინები, ელექტროსადენები და გასათბობი სისტემის მილები... იმასაც ამბობდნენ, რომ შენობაში, სადაც ყოფილი მობინადრეები (ჟურნალისტები) ცხვირსაც ვერ ყოფდნენ, ყველა ეს ნაძირალა და ქურდბაცაცა დაცვის პოლიციელებისთვის გარკვეული საზღაურის მიცემის ფასად უპრობლემოდ შედიოდა!
ერთი წლის წინათ კი - 2008 წლის 10 აგვისტოს - ამ შიშველ კედლებში ხელისუფლებამ შიდა ქართლიდან და ცხინვალის რეგიონიდან დევნილი ლტოლვილები შეასახლა... ვერასოდეს დავივიწყებ მათ თვალებს... ავტობუსებიდან გადმოსულები, რომლებითაც პირდაპირ საბრძოლო მოქმედებების ეპიცენტრიდან ჩამოიყვანეს, გაოცებით შესცქეროდნენ თბილისის ცენტრში მდგარი პრესის სახლის არა სროლისა და დაბომბვების შედეგად იავარქმნილ კედლებს, რომელთაც მათთვის ამიერიდან ნასათუთევი მშობლიური სახლების კედლები უნდა შეეცვალა...
პრესის სახლის შენობის გაყიდვა ხელისუფლებამ ვერა და ვერ შეძლო - სიმბოლურ ფასად, კრედიტითაც კი. აფროამერიკელები (როგორც ახლა უწოდებენ), ჩინელები, ყაზახი ბიზნესმენები - ვინ აღარ მოიყვანეს აქ შენობის სანახავად და შესაძენად! სულ ამაოდ: შენობა, თავისი სპეციფიკური დაგეგმარების გამო იმდენად ვიწროპროფილიანია, რომ მისი სხვაგვარად გამოყენება (სასტუმროდ, კაზინოდ თუ საცხოვრებელ სახლად) არარენტაბელურია, თუკი, რასაკვირველია, არ დაანგრევ და ხელახლა არ ააშენებ... ამისათვის კი ისეთი სიმძლავრის აფეთქებაა საჭირო, რომ ქალაქის ცენტრალური ნაწილი დაზიანდება, მათ შორის - მეზობლად მდებარე ისტორიული ნაგებობები, ძეგლები და მეტროსადგური რუსთაველი, შენობის ქვეშ გამავალი მეტროპოლიტენის გვირაბითურთ. იქაურობის ნანგრევებისგან გასათავისუფლებლად კი საჭირო იქნება ცენტრალური გამზირის დიდი ხნით გადაკეტვა: ამ უზარმაზარი შენობის მთელ პერიმეტრზე ხომ ვერ ნახავთ ვერც ერთ თავისუფალ მისადგომ მოედანს - ისე მჭიდროდაა გარშემორტყმული კაპიტალური საცხოვრებელი სახლებით, უკანა მხარეს კი სოროსის ფონდის ქათული ფილიალის მრავალსართულიანი კორპუსი აგვირგვინებს...
მაშ, რა ხეირი ნახა ამ დანაშაულის ჩამდენმა ხელისუფლებამ?
ფული?! - არა! არადა, დიდ მოგებასაც ნახავდა, იქ ათწლეულობით მომუშავე ორგანიზაციებისთვის (რედაქციებისთვის, სტამბებისა და გამომცემლობებისთვის), რომლებმაც საკუთარი ძალებით კეთილმოაწყვეს იქაურობა, მათივე ქონების პირდაპირი გამოსყიდვის ნება რომ დაერთო...
გავლენა?! არა, ამ შენობაში მომუშავე ყველა პროოპოზიციურად განწყობილი მაღალრეიტინგული მასმედია დღესაც ფუნქციონირებს და უფრო მეტი სიმძაფრითაც... დანარჩენები, სულს რომ ისედაც ძლივს ითქვამდნენ, ბიუჯეტის გროშის სანაცვლოდ სიამოვნებით დაყაბულდებოდნენ, სულ ცოტა, ლოიალობას და შესაძლოა, პროსამთავრობონიც გამხდარიყვნენ!
სახელი?! არა, - მხოლოდ შელახული, რადგან მედიისა და უმუშევრად დარჩენილი ამდენი ადამიანის რისხვა დაიმსახურა, არადა, საქებარიც იქნებოდა, განკარგულებით ეს შენობა სამუდამოდ პრესისთვის რომ დაეთმო (როგორც ეს ბევრ პოსტსაბჭოთა ქვეყანაში მოხდა, სადაც ხელისუფლებამ პრესას სახელმწიფო სახსრებით გარემონტებული შენობა აჩუქა)! ადგილი ყველას ეყოფოდა და საგაზეთო ბირჟაც, რომელიც სტიქიურადაა დაბინავებული რკინიგზის სადგურის მიწისქვეშა გადასასვლელში, აქ ღირსეულ და ლოგიკურ თავშესაფარს იპოვიდა. აი, მერე კი იქ მომუშავე ჟურნალისტები კარგა ხანს არ აიღებდნენ ხელში კალამს ხელისუფლების განსაქიქებლად...
ამიტომ დღეს ამ კოშმარს მერაბ კოსტავას სახელობის ქუჩაზე (ეროვნული გმირის, რომელმაც სიცოცხლე საქართველოს თავისუფლებასა და დამოუკიდებლობას შესწირა!) სხვას ვერაფერს ვუწოდებთ, თუ არა ჩვენი უგუნურობის ძეგლს: ხელისუფლებაც ხომ ჩვენია, აკი, ჩვენვე ავირჩიეთ?!.
თუმცა მთავარი ისაა, რომ მაშინ, როცა დღისით, მზისით, დედაქალაქის ცენტრში მკვლელობა ხდებოდა (კლავდნენ ქართულ პრესას!), ჟურნალისტური ამქრის კოლეგები ერთმანეთს მხარში არ ამოუდგნენ: ასე გააქარწყლა ხელისუფლებამ ქართველი ჟურნალისტების კოლეგიალობისა და პროფესიული ერთიანობის ილუზია - ესაა მისი მთავარი მიღწევა!
მარცხი კი ზუსტად ერთი წლის შემდეგ - 2008 წლის 10 აგვისტოს იწვნიეს, როცა ხელისუფლება გარბოდა და გზადაგზა ტოვებდა დახოცილ და დაჭრილ ახალგაზრდა ქართველ ჯარისკაცებსა და მშვიდობიან მოსახლეობას, მყისიერად დევნილად რომ იქცა... ეს ხალხი უსახლკაროდ ხელისუფლებამ დატოვა, ისევე, როგორც ჟურნალისტები - 2007 წლის 19 აგვისტოს...
იციან კი ხელისუფლებმა დღეს, ერთი წლის შემდეგაც, პრესის ყოფილ სახლში რა გაუსაძლის პირობებში მიათრევს თავის წუთისოფელს (ამას ცხოვრებას ვერ უწოდებ!) ცხინვალის რეგიონიდან, შიდა ქართლიდან და აფხაზეთიდან დევნილი მოსახლეობა?!
ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრმა, ყოფილმა სტიქაროსანმა სუბელიანმა და მისმა მოადგილემ, ქალბატონმა თევდორაძემ - ადამიანის უფლებების თავგამოდებულმა დამცველმა, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში სათავეში ედგა შესაბამის საპარლამენტო კომიტეტს?! ან პარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის დღევანდელმა თავმჯდომარემ, ბატონმა არსენიშვილმა? სუბელიანის თანაკურსელმა სასულიერო სემინარიიდან, თბილისის მერმა უგულავამ, ანდა პარლამენტის ვიცე-სპიკერმა და, ამავე დროს, უმსხვილესი სამშენებლო კომპანია ცენტრ-პოინტის მფლობელმა, თეთრსამოსიანმა ღვთისმოშიშმა ქალბატონმა კერვალიშვილმა, ტელეეთერში საკუთარ ქველმოქმედებაზე ლაპარაკი რომ უყვარს?! ეკონომიკის მინისტრმა, ბატონმა ჟვანიამ, რომელმაც უკვე მეორედ, პასექის დღესასწაულზე თბილისის აეროპორტიდან მომავალ სასულიერო პირებს რომ გადმოუსწრო და პირველმა მოაბრძანა წმიდა სამების ტაძარში ღვთაებრივი ცეცხლი იერუსალიმიდან?!
ხომ არ აპირებს ბატონი სუბელიანი, თუნდაც დროებითი, მაგრამ ღირსეული საცხოვრისით უზრუნველყოს პრესის სახლში შეკედლებული ლტოლვილები, რომელთა უმეტესობა მოხუცები, ბავშვები და ქალები არიან?! მაგალითად, ჩაასახლოს ისინი მომიჯნავე საქართველოში ცნობილი მეცენატის ჯორჯ სოროსის ფონდის კეთილმოწყობილ ოფისში?! ხომ არ აპირებს ბატონი ჟვანია ,ჟურნალისტებს დაუბრუნოს პრესის სახლი, რომელიც დღესაც მისდამი დაქვემდებარებული ეკონომიკის სამინისტროს ბალანსზე ირიცხება?! თუ ხელისუფლება ჟურნალისტებს ადამიანებად არ მიიჩნევს და მათი შელახული უფლებები დაცვას არ ექვემდებარება (სამეფო კარის მჯღაბნელებსა და ჯიბის თუთიყუშებს ჟურნალისტებად არ ვთვლი)?! და რა ვუყოთ ბაიდენის მითითებას - დემოკრატია ააშენეთო?! იქნებ, ამ სიტყვების წაკითხვისა და ჩემ მიერ რამდენიმე დღის წინათ გადაღებული ფოტოების ხილვის შემდეგ ისინი სინდისის ქენჯნამ შეაწუხოს და ხუთვარსკვლავიანი ოტელების, ახალი სახელმწიფო დაწესებულებების (შსს შენობა, პრეზიდენტის სასახლე) და მდიდრებისთვის საცხოვრებელი კომპლექსების შენების ნაცვლად დევნილებისთვის ხრუშჩოვკები მაინც ააგონ...

P.S.
ფოტოაპარატით ჩემს დანახვაზე საბრალო ადამიანები ყველანაირად ცდილობდნენ, თავი აერიდებინათ ობიექტივისთვის, ცნობისმოყვარეობის გამო მხოლოდ ბავშვებმა დამრთეს ნება, მათთვის ფოტოები გადამეღო...
ამიტომ დაჟინებით ვთხოვ ხელისუფლებას: არ დასაჯოთ ისინი, ვინც შემთხვევით მოხვდა კადრში! თუმცა ამაზე მეტი სასჯელი რა უნდა იყოს?!
წამოსვლისას კედელზე გაზეთ შანსის რედაქციის სასწაულებრივად შემორჩენილი აბრა შევნიშნე და გავიფიქრე: აქვთ კი დევნილებს შინ დაბრუნების შანსი? აქვთ კი ჟურნალისტებს სამშობლოში დაბრუნების შანსი? აქვს კი გადარჩენის შანსი ჩემს სამშობლოს?!


P.P.S.
როცა ამ სტრიქონებს ვწერდი, ტელეარხ იმედის ეთერში (საღამოს საინფორმაციო პროგრამაში) ეკონომიკის სამინისტროს სწორედ ის მაღალჩინოსანი გამოჩნდა, რომელიც 2007 წლის 10 აგვისტოს პრესის სახლიდან ქართული პრესის იძულებითი გამოსახლების სადამსჯელო ოპერაციას ხელმძღვანელობდა! ამჯერად გრიშა ბაიბურთი თავს იწონებდა (როგორც თავად უწოდა) ნოუ-ჰაუთი, რომელიც სივერაგით წინამორბედს არ ჩამოუვარდებოდა: მან გახსნა თბილისში მაღაზიები, სადაც გროშებად გაიყიდება მოქალაქეებისთვის წართმეული ქონება...

 

 

 

 

http://geworld.net/analisys/286.html