Georgia & World 

 

არნო ხიდირბეგიშვილი: სად ბაიდენაობთ, ბატონებო?!

25. 07. 2009

image

“ჩვენი პოლიტიკოსები აცხადებენ, რომ მოლაპარაკებებისას საქართველოს საკითხი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი იყო. ეს, რა თქმა უნდა, ბლეფია - საქართველოზე საგანგებოდ არ უმსჯელიათ, ჩვენი ქვეყნის საკითხი სხვა საკითხებთან ერთად განიხილეს. ფაქტია, რომ ამერიკა მზადაა, საქართველო რუსეთს დაუთმოს და სანაცვლოდ ის მიიღოს, რაც დღეს მეტად სჭირდება - საჰაერო დერეფანი ავღანეთზე, რომლითაც 4500 ამერიკული სამხედრო თვითმფრინავი ისარგებლებს. რუსეთი კი სანაცვლოდ მოქმედების თავისუფლებას მიიღებს პოსტსაბჭოთა სივრცეში”, - ასეთი კომენტარი გაუკეთა მოსკოვში 2009 წლის 6-7 ივლისის რუსეთისა და აშშ პრეზიდენტების სამიტის შედეგებს პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორმა, პროფესორმა ალექსანდრე ჭაჭიამ.

ჩემი პროგნოზი ანალოგიური იყო: “ეს ჩვეულებრივი პრაქტიკაა მსოფლიო პოლიტიკაში, როცა ოფიციალური შეთანხმების არარსებობა არ გამორიცხავს (გულისხმობს) არასაჯარო შეთანხმებას, მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში, საქართველოს შესახებ”.
და, აი, დიმიტრი მედვედევისა და ბარაკ ობამას შეხვედრიდან 10 დღის შემდეგ ეს პროგნოზი დადასტურდა - 2009 წლის 16 ივნისს აღმოსავლეთ ევროპის ექს-ლიდერებმა (ვალდას ადამკუსი - ლიტვის ყოფილი პრეზიდენტი, ემილ კონსტანტინესკუ - რუმინეთის ყოფილი პრეზიდენტი, ვაცლავ ჰაველი - ჩეხეთის ყოფილი პრეზიდენტი, მიხალ კოვაჩი - სლოვაკეთის ყოფილი პრეზიდენტი, ალექსანდრე კვასნევსკი - პოლონეთის ყოფილი პრეზიდენტი, ვაირა ვიკე ფრეიბერგა - ლატვიის ყოფილი პრეზიდენტი, ლეხ ვალენსა - პოლონეთის ყოფილი პრეზიდენტი, მათიას იორში - უნგრეთის ყოფილი სახელმწიფო მდივანი, მარტი ლაარი - ესტონეთის ყოფილი პრემიერ-მინისტრი, საქართველოს პრეზიდენტის მიხეილ სააკაშვილის მრჩეველი, და სხვები) სკკპ- საუკეთესო ტრადიციებით, დაწერეს “ღია წერილი ობამას ადმინისტრაციას ცენტრალური და აღმოსავლეთი ევროპისგან”, სადაც 22 ხელმომწერი ღელავს იმის გამო, რომ ვაშინგტონი მოსკოვს დაჰყვა და მსოფლიო ჟანდარმის როლზე უარი თქვა, რითაც ბედის ანაბარა მიაგდო ნატოს “დასუსტების გამო” დაუცველი ევროპა...”
ხელმომწერთა შემადგენლობის გათვალისწინებით და ღია წერილის ტექსტის გაცნობის შემდეგ ხვდები, რომ “ინტელექტუალები, აშშ-ის მეგობრები, ატლანტიზმის ხმებისა და ევროპის მომხრეები” (როგორც საკუთარ თავს თვითონ უწოდებენ!), არა იმდენად ევროპის, და მით უფრო საქართველოს, ბედ-იღბალზე, არამედ საკუთარ მომავალ ხვედრზე წუხან: რადგან თუ ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა და რუსეთმა “გადატვირთეს” თავიანთი ურთიერთობები, რუსეთისგან ბოროტების მსოფლიო ფეტიშის შექმნის მათი მრავალწლიანი შრომა ტარტაროსში ჩაინთქა, ხოლო ზოგიერთ მათგანს, ალბათ, სტრასბურგის სასამართლოს ანა ჰააგის ტრიბუნალის წინაშე წარდგომა მოუწევს...
აღვნიშნოთ ზოგიერთი მეტად გულახდილი სენტენცია-რეკომენდაცია, რომლებსაც ზემონახსენები წერილი შეიცავს:
- “
ცივი ომის” დასრულებიდან 20 წლის შემდეგ ჩვენ ვხედავთ, რომ ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნები ამერიკის საგარეო პოლიტიკის საფუძველს აღარ წარმოადგენენ. იმ დროს, როცა ობამას ადმინისტრაცია საგარეო პოლიტიკის პრიორიტეტებს ადგენს, ჩვენი რეგიონი მსოფლიოს იმ ნაწილად იქცევა, რომელიც ამერიკელებს აღარ აღელვებთ... ცენტრალური და აღმოსავლეთი ევროპა პოლიტიკურ გზაგასაყარზე დგას და დღეს რეგიონში მზარდი ნევროზულობა შეინიშნება.
(
საინტერესოა, რატომ და როდემდე უნდა იფიქროს ამერიკელმა ხალხმა (გადასახადის გადამხდელმა!) ცენტრალური და არმოსავლეთი ევროპის ქვეყნებზე, თანაც, მსოფლიო ეკონომიკური კრიზისის პირობებში? მსოფლიოში ვინაა დემოკრატიული ფასეულობების ისეთი მომხრე, რომ მათ გამო მსხვერპლად გაიღოს თავისი ეროვნული ინტერესები?! და რაკიღა “ავადმყოფი” 20 წლის შემდეგაცცივი ომის” დასრულების შემდეგ) დამოუკიდებლად “ფეხზე ვერ წამოდგა”, ის ან უიმედო ავადმყოფია, ან არასწორად უმკურნალეს!).
-
ამავე დროს, საგარეო პოლიტიკურ ჰორიზონტზე ქარიშხლის ღრუბლები გამოჩნდა. თქვენსავით ჩვენც მოუთმენლად ველით ევროპული კომისიის გამოძიების დასკვნებს, რომლებიც რუსეთ-საქართველოს ომის პირველმიზეზებს ეხება, თუმცა ამ ომის პოლიტიკური ზეგავლენა რეგიონში უკვე იგრძნობა. ბევრი ქვეყანა გულის სიღრმემდე შეძრულია იმით, რომ ატლანტიკური ალიანსი განზე დარჩა იმ დროს, როცა რუსეთი ჰელსინკის ხელშეკრულების, პარი­ზის ქარტიის ძირითად პრინციპებსა და ნატოსეულ “პარტნიორობა მსოფლიოსთვის” და ევროატლანტიკური პარტნიორობის საბჭოს წევრი ქვეყნის ტერიტორიულ მთლიანობას არღვევდა და ამას თავის საზღვრებთან ზეგავლენის სფეროების დაცვის სახელით სჩადიოდა.
(
საინტერესოა, ასე მოუთმენლად რატომ ელიან დისიდენტი-პრეზიდენტები ევროპული კომისიის გამოძიების შედეგებს?! იქნებ ჰაიდი ტალიავინის დასკვნა მათთვის ხელსაყრელი სულაც არ იყოს? ხოლო იმაზე წუხილით, რომ ნატო რუსეთისა და საქართველოს 2008 წლის აგვისტოს სამხედრო კონფლიქტში არ ჩაერთო, მაგათ საკუთარი თავი გამოააშკარავეს: დიახ, მათ ძალიან უნდოდათ, რომ პატარა საქართველო აშშ-რუსეთს შორის სამხედრო მეტოქეობის არენად ქცეულიყო!)
-
ჩვენ, ასევე, უნდა ვაღიაროთ, რომ ამერიკის პოპულარობა და გავლენა ბევრ ჩვენს ქვეყანაში შემცირდა. საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვამ, მარშალის ფონდის გამოკვლევის ჩათვლით, სახელწოდებით “ტრანსატლანტიკური ტენდენციები”, უჩვენა, რომ ჩვენი რეგიონიც მოყვა კრიტიკისა და ანტიამერიკანიზმის იმ ტალღაში, რომელმაც ბოლო წლებში ევროპას გადაუარა და ბუშის მმართველობის წლებში აშშ-დმი სიმპათია გააქარწყლა. ზოგიერთმა რეგიონულმა ლიდერმა პოლიტიკურად ზღო ერაყში არაპოპულარული ომის მხარდაჭერისთვის.
(
აქ მათი ბაგეები, რასაკვირველია, ჭეშმარიტებას ღაღადებენ - არც ერთ ხალხს არ უყვარს ომი - ნებისმიერი აგრესორი და მათი მეგობრები არაპოპულარულნი არიან და განისჯებიან: სიცოცხლეში - ხალხის, ხოლო შემდგომში - ისტორიის  მიერ... ეს უკვე იმაზეა დამოკიდებული, ვის როგორ გაუმართლებს!)
-
ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში სცენაზე გამოდის ლიდერთა ახალი თაობა, რომელიც გაცილებით “რეალისტურ” პოლიტიკას ახორციელებს. ამავე დროს, ყოფილი კომუნისტური ელიტა... თანდათან ჩამოდის პოლიტიკუ­რი სცენიდან. სანაცვლოდ მოსულმა ახალმა ელიტამ შეიძლება არ გაიზიაროს (ჩვენი, – ..) იდელიზმი, შესაძლოა, ანგარებით მიუდგეს აშშ-ის მხარდაჭერის საკითხებს და გაცილებით ვიწრო მსოფლმხედველობა ჰქონდეს. ვაშინგტონში ამგვარივე ცვლილებები ხდება იმ დროს, როცა ბევრი ლიდერი და პიროვნება, რომლებთანაც ჩვენ ვმუშაობდით და ვისი იმედიც გვქონდა, პოლიტიკიდან მიდის. ჩვენი საკუთარი ისტორიული გამოცდილებით ვხედავთ განსხვავებებს იმას შორის, როცა აშშ თავისი ლიბერალურ-დემოკრატიული ფასეულობების სადარაჯოზე დგებოდა და როცა ამას არ აკეთებდა. ჩვენი რეგიონი დაზარალდა, როცა ამერიკის შეერთებული შტატები იალტაში “რეალიზმის” კონცეფციას დაყაბულდა და სასარგებლო გაკვეთილი მიიღო, როცა შტატებმა ძალა გამოიყენა თავისი პრინციპების დასაცავად. 1990-იანი წლების დასაწყისში “რეალისტურ” შეხედულებებს რომ გაემარჯვებინა, დღეს არ ვიქნებოდით ნატოში, ხოლო ერთიანი, თავისუფალი და მშვიდობიანი ევროპის იდეა შორეულ ოცნებად დარჩებოდა.
(
აქ ძნელია, “ცივი ომისა” და კონფრონტაციული აზროვნების იმ ძველი დროების ნოსტალგია არ იგრძნო, როცა ცე-რე- და პენტაგონი ამ “სუფთახელებიან” “იდეალისტებს” სსრ კავშირის დაშლი­სას და ვარშავის ხელშეკრულების გაუქმებისას აშშ-ის მიერ შექმნილი მარიონეტული რეჟიმების პრეზიდენტთა სავარძლებში სვამდა! რაღა თქმა უნდა, ისინი უკმაყოფილო არიან, რომ “კომუნისტური ელიტა წარსულს ჩაბარდა” და ის ახალმა, პუტინის, მედვედევის, ობამას მსგავსმა - ქრონოლოგიურ თანმიმდევრობას ვიცავ - რეალისტმა ლიდერებმა შეცვალეს, რომლებიც თავისი ხალხის და არა ყბადა­ღებული “ლიბერალურ-დემოკრატიული ფასეულობებით” ხელმძღვანელობენ... ამგვარ კონტექსტში იალტის კოფერენციის ხსენებისას ისინი შეურაცხყოფას აყენებენ 1941-1945 წლებში ფაშიზმის წინააღმდეგ ომის მონაწილე ხალხებს, შეურაცხყოფენ სტალინის, ჩერჩილისა და რუზველტის ხსოვნას! “გვახსოვს ის მშვენიერი პერიოდები, როცა ჩვენი ქვეყნები ერთმანეთთან თანამშრომლობდნენ, წყვეტდ­ნენ ურთულეს საკითხებს, მათ შორის - მშვიდობის შენარჩუნების, მთელ მსოფლიოში მშვიდობის დამყარების საკითხებსაც. მხედველობაში მაქვს მეორე მსოფლიო ომის პერიოდი”, - ეს სიტყვები ხომ აშშ პრეზიდენტმა ობამამ .. 6 ივლისს წარმოთქვა, რომელმაც თავის ქალიშვილ ნატაშას სახელი პუშკინის მეუღლის პატივსაცემად დაარქვა...
-
ჩვენს დედაქალაქებში მღელვარება იგრძნობა. გვინდა, აუცილებელი ზომები მივიღოთ იმისათვის, რომ დასავლური ინტერესების მეტისმეტად ვიწრო გაგებამ რუსეთთან მცდარ დათმობებამდე არ მიგვიყვანოს. დღეს ვღელავთ იმის გამო, რომ აშშ-მა და ევროპის ძლიერმა სახელმწიფოებმა შესაძლოა, მედვედევის გეგმა მიიღონ, რომელიც ფასეულობებზე დამყარებულ კონტინენტის უსაფრთხოების სტრუქტურის შეცვლას . . სახელმწიფოთა ხელშეკრულებით გვთ­ავაზობს. საფრთხე იმაში მდგომარეობს, რომ მცოცავი დაშინება და ლობიზმი რუსეთის მხრიდან დროთა განმავლობაში რეგიონის ფაქტობრივ ნეიტრალიზაციამდე მიგვიყვანს!
(
დიახ, ბატონებო, რეგიონის ნეიტრალიზაცია, ისევე, როგორც თავად ნეიტრალიტეტის პრინციპი, თქვენთვის მიუღებელია! თქვენ გიყვართ ვინმეს ქვეშ ყოფნა - პროამერიკელობა, პრო-საბჭოურობა - ამას მნიშვნელობა არ აქვს, მნიშვნელოვანი ისაა, რომ პრო- გარეშე არ შეგიძლიათ! მათ შორის, რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემის (ПРО) გარეშეც, რომელიც, მისი განთავსების შემთხვევაში, საქართველოს ერაყული, პაკისტანური, ავღანური და ეშმაკმა უწყის, კიდევ ვისი რაკეტების სამიზნედ აქცევს!)
-
საჭიროა ნატოს აღორძინება, რომელიც უსაფრთხოების უმნიშვნელოვანეს რგოლს წარმოადგენს აშშ-სა და ევროპას შორის... ნატოს მისიებში მონაწილეობის ჩვენეული უნარისთვის საკვანძო ფაქტორია რწმენა იმისა, რომ შინ უსაფრთხოდ ვართ. როცა საუბარი ეხება რუსეთს, ჩვენი გამოცდილება გვიჩვენებს, რომ უფრო გაბედული და პრინციპული პოლიტიკა მოსკოვის მიმართ არა მხოლოდ გააძლიერებს დასავლეთის უსაფრთხოებას, არამედ, ბოლოს და ბოლოს, აიძულებს მოსკოვს, უფრო დამთმობი პოზიცია დაიკავოს... პროგრამის სრულ უგულებელყოფას ან პოლონეთსა და ჩეხეთთან წინასწარი კონსულტაციების გარეშე რუსეთის ამ პროცესში ჩართვას მთელ რეგიონში ამერიკისადმი ნდობის შესუსტება შეუძლია.
(
აქ უკვე პირდაპირი ულტიმატუმია შტატებისადმი: აქაოდა, არ ვიბრძოლებთ ერაყსა და ავღანეთში, თუ ნატო ჩვენს სახლებში არ დაგვიცავსო!)
-
ჩვენ აუცილებლად უნდა გადავწყვიტოთ ენერგეტიკული უსაფრთხოების საკითხი. საფრთხემ, რომელიც ენერგორესურსების მოწოდებას ემუქრება, შესაძლოა, მყისიერი გავლენა მოახდინოს ჩვენი ერების პოლიტიკურ სუვერენიტეტზე, მათ შორის, როგორც მოკავშირეებზე, რომლებიც ნატოს ფარგლებში საერთო გადაწყვეტილებას იღებენ. ჩვენ ლობირება უნდა გავუწიოთ რუსეთის მიერ მისი მონოპოლიური მდგომარეობისა და ევროპის ბაზარზე საკარტელო ძალაუფლების ბოროტად გამოყენების მკაცრ იურიდიულ შემოწმებასაც.
(
მათი აბსურდული ლოგიკით გამომდინარე, რუსეთი “ძალიან აშავებს”, რომ მსოფლიოში უმდიდრეს ენერგეტიკულ რესურსებს ფლობს და მის “საკარტელო ძალაუფლებას” შენდობა არ ექნება მანამ, სანამ ის... თავად არ იტყვის უარს ღვთის მიერ ნაბოძებ ტერიტორიაზე და მთლიანად არ გადასახლდება, მაგალითად, საჰარაში...)
-
უნდა დავფიქრდეთ მემკვიდრეობის ამხანაგობის შექმნაზეც (Lეგაცყ Fელლოწსჰიპ) ახალგაზრდა ლიდერთათვის. 1989 წლის რევოლუციის მომენტიდან ოცმა წელიწადმა განვლო. ეს მთელი თაობაა. ჩვენ ახალი თაობა გვჭირდება იმისათვის, რომ ტრანსატლანტიკური პარტნიორობა აღვადგინოთ.
(
ჭეშმარიტად, დიდი მადლობა გულახდილობისთვის! თავიანთივე პირით აღიარეს, რომ ყველა “გადატრიალებასა” და “ფერად რევოლუციაში” პოსტსაბჭოთა სივრცეში შტატებთან ერთად მათი ხელიც ერია და რომ მოვიდა დრო “კმარას” ახალი ბანაკების შექმნისა!)

P.S. “
ყოველთვის ვამბობდი - ამ დიდ გეოპოლიტიკურ თამაშში საქართველოს გამოიყენებენ და მიაგდებენ, როგორც ყოველთვის, როცა ჩვენ გვიჭირდა! ამის დასტურია მოვლენებიც, რომლებსაც ად­გილი ჰქონდა გასული წლის აგვისტოში, როცა, გარდა ხმამაღალი სიტყვებისა, აზრადაც არავის მოსვლია, კიდევ რითიმე დაგვხმარებოდა. ასე მოხდა ახლაც...”  რამდენჯერ უნდა გაიმეოროს ალექსანდრე ჭაჭიამ ეს სიტყვები?! არადა, რუსეთის პრეზიდენტის მედვედევის ცხინვალში ვიზიტიცა და პრემიერ პუტინის მოსალოდნელი ვიზიტიც სოხუმში განა კიდევ ერთი დასტური არაა იმისა, რომ კრემლმა და ვაშინგტონმა “გადატვირთეს” თავიანთი ურთიერთობა და შეთანხმდნენ საქართველოს თაობაზეც (რომ აღარაფერი ვთქვათ ევროპელ ექს-ლიდერთა ზემოთ განხილულ წერილზე)?”
ეს აღიარა საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმაც 2009 წლის 20 ივლისს (საქართველოში აშშ ვიცე-პრეზიდენტის ჯო ბაიდენის ჩამოსვლამდე) ამერიკულ გაზეთ “Wall Street Journal”-თან ინტერვიუში. მან განაცხადა, რომ “საქართველოს შანსები - თავისი კონტროლის ქვეშ დააბრუნოს აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი, აგრეთვე, შევიდეს ნატოსა და ევროკავშირში, თითქ­მის მკვდარია. ეს ტრაგიკულია. ეს ნიშნავს, რომ რუსები მართალი საქმისთვის იბრძოდნენ”...

მაგრამ ბრაზისა და დოლარებისგან “გამწვანებული” ჩვენი პოლიტიკოსები, პროქტოპოლიტოლოგები და “სამეფო კარის” ჟურნალისტები ამას ჯიქურ ვერ ხედავენ - ამისთვის არ სცალიათ: ისინი აშშ ვიცე-პრეზიდენტ ჯოზეფ ბაიდენის წინაშე მეტოქეობენ, რომელი უფრო “ზოლიანი” და “ვარსკვლავური” (ანუ პერსპექტიული) გამოჩნდება... თუმცაღა მგონია, რომ “ზოლიან ეშმაკთა ვარსკვლავი” ჩაქრა და ბაიდენი იმისთვის ჩამოდის, რომ მიღება-ჩაბარების აქტს მოაწეროს ხელი და გვითხრას: “გუდ ბაი”!

http://geworld.net/pictures/arnos.jpg

http://geworld.net/politics/243.html