Georgia & World 

 

არნო ხიდირბეგიშვილი: ზემოთ - ლარსი, ქვემოთ - ყარსი და მიშას მორიგი ფარსი...

19. 07. 2009

image

კიდევ ერთხელ მინდა, მადლობა გადავუხადო პრეზიდენტ მედვედევსა და მთელ მის გუნდს შესანიშნავი მიღებისა და ეფექტიანი თანამშრომლობისათვის! - თუ სტენოგრამებს დავუჯერებთ, მოსკოვში ვიზიტისას აშშ 44- პრეზიდენტმა ბარაკ ობამამ თავის გამოსვლებში 44-ჯერ გადაუხადა მადლობა თავის 44 წლის კოლეგას - რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტ დიმიტრი მედვედევს, ასევე პრემიერ-მინისტრ ვლადიმერ პუტინს და ყველა დანარჩენს გულღია რუსული სტუმართმოყვარეობისა და ნაყოფიერი თანამშრომლობისათვის. ის არ მალავდა თავის კმაყოფილებას: მიმდინარე წლის 6-8 ივლისის ისტორიულ სამიტზე რუსეთი და ამერიკა შეთანხმდნენ ყველაფერზე, იმაზეც კი, რაზეც არ შეთანხმებულან (საქართველოსა და უკრაინაზე), რაც, უდავოდ, როგორც რუსული, ასევე ამერიკული დიპლომატიის ბრწყინვალე გამარჯვებაა!

მოლაპარაკებები, პრესკონფერენციები და შეხვედრები, რომლებიც რეფორმატორმა პრეზიდენტებმა ობამამ, მედვედევმა და პრემიერმა (ექს-პრეზიდენტმა) პუტინმა გამართეს, მთელი მსოფლიოსთვის პოლიტიკური კეთილგონიერებისა და კომპრომისის ხელოვნების ეტალონად იქცა: ორივე მხარემ წარსულს ჩააბარა მეტოქეობა, მეორე პლანზე გადაწია ზოგიერთი უთანხმოება და, პრაქტიკულად, ერთდროულად დაიწყო საშინაო მარაგების - ამერიკული გადატვირთვისა და რუსული ევროპული უსაფრთხოების არქიტექტურის ამოქმედება.

ამავე დროს, შეიქმნა შთაბეჭდილება, თითქოსდა ეს საპრეზიდენტო მასტერკლასი საგანგებოდ ქართული პოლიტიკური ისტებლიშმენტისთვის ჩატარდა - მათი თითოეული საჯარო გამოსვლა (მაშინაც კი, როცა საქართველოს არც ახსენებდნენ) შეიცავდა რამდენიმე მესიჯს, რომლებიც ჩვენი პოლიტიკოსებისთვის იყო განკუთვნილი!

თითქოსდა სრული გულღიაობის ატმოსფერო, რომელიც თავისი მნიშვნელობით უნიკალურ სამიტზე სუფევდა, მთავარ მოქმედ პირთა ზედმიწევნით მკაფიო გამონათქვამები და ფორმულირებები, ისევე, როგორც რფ საგარეო საქმეთა მინისტრის ლავროვის უნაკლო ინგლისური (ხშირად რომ უსწორებდა პროფესიონალ თარჯიმნებს და ამით აშშ პრეზიდენტს გულწრფელად აღაფრთოვანებდა!), მრავალმნიშვნელოვანი ახსნისა და ეჭვების საფუძველს არ იძლეოდა, მაგრამ საქართველოს მთელი პოლიტიკური სპექტრის - ხელისუფლებაში მყოფი დემაგოგებისა და ბუტაფორიული ოპოზიციის, სამეფო კარის ექსპერტ-პოლიტოლოგებისა და ზემოჩამოთვლილ ბატონებსა და, ამავე დროს, უცხოეთის სპეცსამსახურებზე მომუშავე ჯიბის მედიის არაადეკვატურმა, ზოგჯერ აბსურდამდე დაყვანილმა შეფასებებმა, ასევე, ზოგიერთი რუსი გოსდუმელი და ორდენის საძმოს - ფელგენგაუერ-ილარიონოვ-ლატინინების ინტერპრეტაციებმა მაიძულეს, მიმემართა თემებისთვის, რომლებზეც ამ დღეებში ისედაც ბევრი დაიწერა.

ასე და ამგვარად: სამიტის შემდეგ ყველა ქართველმა პოლიტიკოსმა გამოთქვა აზრი, რომ ბარაკ ობამას არ გადაუცია საქართველო გამოსასყიდად - არ გამოუყენებია ის სავაჭრო მონეტად ამერიკის შეერთებული შტატებისთვის საჭირო შეთანხმებების მისაღწევად რუსეთთან. უფრო მეტიც, პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა უპრეცედენტო უწოდა ამერიკის მხრიდან მოსკოვში საქართველოსთვის მხარდაჭერას: მთელი ამ თვეების მანძილზე გვესმოდა და გვესმის ზოგიერთებისგან, მათ შორის, ჩვენი თანამემამულეებისგანაც, რუსეთის მიერ შემოგდებული ტყუილი, რომ საქართველო იზოლაციაშია, რომ თავისი ხელისუფლების წყალობით დაკარგა დასავლეთისა და დემოკრატიული მსოფლიოს მხარდაჭერა. არადა, ნახეთ: ერთ-ერთი მთავარი საკითხი, რომელიც რუსეთისა და შტატების მოსაზრებებს შორის მთავარ განსხვავებას წარმოადგენდა, იყო საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის საკითხი, რომელსაც ამერიკამ უპირობოდ დაუჭირა მხარი!

ახლა კი ერთ-ერთი მოკლე ფრაზათაგანი საქართველოს შესახებ, რომელიც ობამამ მოსკოვის ვიზიტისას საჯაროდ წარმოთქვა: პრეზიდენტ მედვედევთან ერთად ჩვენ განვიხილეთ ის საკითხებიც, რომლებზეც ჯერ კიდევ უთანხმოებანი გვაქვს. კერძოდ, განვიხილეთ საქართველოს საკითხი. გავიმეორე ჩვენი თვალსაზრისი იმის შესახებ, რომ საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობასა და სუვერენიტეტს პატივი უნდა ვცეთ. ჩვენ ერთმანეთს არ ვეთანხმებით საქართველოს საზღვრების საკითხშიც, თუმცა არც ერთი ჩვენგანი არ არის დაინტერესებული სამხედრო კონფლიქტით, ამიტომ ეს უთანხმოებანი მშვიდობიანი გზით უნდა მოვაგვაროთ.

ძვირფასო მკითხველო, როგორც უკვე შენიშნეთ, აქ ლაპარაკია საქართველოს საზღვრები-სუვერენიტეტი-ტერიტორიული მთლიანობის (განუყოფელი, სამერთიანი საკითხი!) პატივისცემის შესახებ, მაგრამ არაფერია ნათქვამი აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის სტატუსზე მის შემადგენლობაში და, რაც ყველაზე მთავარია, ქარაგმულადაც არ ხსენებულა ვაშინგტონის წინა ადმინისტრაციისა და პრეზიდენტ ბუშის მიერ იმპერატივში აყვანილი სენტენცია, რომ საქართველო აშშ სტრატეგიული ინტერესების ზონას წარმოადგენს!

პუტინთან საუზმის შემდეგ კი (როცა რუსეთის პრემიერმა შეაფასა საქართველოში 08.08.08 ომის წინა მოვლენები და მიუთითა, რომ პრეზიდენტმა სააკაშვილმა მაშინ აშშ პოზიციის არასწორი ინტერპრეტაცია მოახდინა და იგი თავისი გეგმების მხარდამჭერად აღიქვა) ბარაკ ობამამ განაცხადა, რომ აშშ ამიერიდან გაითვალისწინებს რუსეთის ინტერესებს პოსტსაბჭოთა სივრცეზე, მათ შორის, საქართველოსა და უკრაინაში.

განა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ აშშ წინააღმდეგი არ არის, თუ საქართველო თავის ტერიტორიულ მთლიანობა-სუვერენიტეტ-საზღვრებს აღიდგენს რუსეთის სტრატეგიული ინტერესების ზონაში დაბრუნებით?! აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთთან ერთად რუსეთთან მოკავშირეობის ხელშეკრულების ხელმოწერით და, ამავე დროს, ფედერაციულ მოდელზე დათანხმებით საქართველო ხომ ერთიანი სახელმწიფოს წიაღში დაიბრუნებს აფხაზეთსა და ოსეთს, უზრუნველყოფს მოქალაქეთა თავისუფალ მიგრაციას მთელ თავის ტერიტორიაზე, დააბრუნებს ლტოლვილებს საკუთარ სახლებში, აღადგენს ეკონომიკას და მოახდენს მის ინტეგრირებას, ამ თვალსაზრისით მიმზიდველი გახდება სოხუმისა და ცხინვალისთვის, დაუბრუნდება დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობას სრულუფლებიან წევრად და სამუდამოდ დაივიწყებს სავიზო რეჟიმს რუსეთის ფედერაციასთან!

დიახ, შტატებმა არ აღიარა აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობა, ისევე, როგორც 2008 წელს რუსეთმა არ აღიარა კოსოვოს დამოუკიდებლობა: ეს ერთადერთი საკითხია, რაშიც მათი პოზიციების თანხვედრა არ მოხდა, თუმცა შეგახსენებთ, რომ მიმდინარე წლის 1 აპრილს ლონდონში G-20-ის ეკონომიკური სამიტის წინ, როცა აშშ ახალარჩეული პრეზიდენტი ობამა პირველად შეხვდა რფ პრეზიდენტ მედვედევს, საქართველოს პრობლემაც, ასევე, თითქმის ერთადერთი აღმოჩნდა, რომელზეც ოფიციალურ შეთანხმებას ვერ მიაღწიეს. მე მაშინ გამოვთქვი აზრი, რომ

ეს ჩვეულებრივი პრაქტიკაა მსოფლიო პოლიტიკაში, როცა ოფიციალური შეთანხმების არარსებობა არ გამორიცხავს (გულისხმობს) არგაცხადებული შეთანხმების მიღწევას (კონკრეტულ შემთხვევაში, საქართველოსთან დაკავშირებით). 

საქართველოს თემა შეიძლება გამოყენებულ იქნეს ერთ-ერთ არგუმენტად ამ დიდ ვაჭრობაში, რომელიც, ბოლოს და ბოლოს, იმით დასრულდება, რომ საქართველოს მიატოვებენ. ამაში დარწმუნებული ვარ. ეს ახლა მოხდება თუ მოგვიანებით, მნიშვნელობა არ აქვს!

განა პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პოლიტოლოგი ალექსანდრე ჭაჭია, რომელმაც კომენტარი გაუკეთა G-20-ის ფარგლებში გამართულ იმ შეხვედრას, დღეს ცამდე მართალი არ აღმოჩნდა?! 

დარწმუნებული ვარ, რომ ახალი რეალიები - ნეგატივისთვის წერტილის დასმისა და უკუთვლის დაწყების აუცილებლობა რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობაში, საქართველოსა და ერთმორწმუნე რუსეთს შორის პარტნიორობის უალტერნატივობა ნათელია სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესი ილია მეორესთვის: ჩვენ ზემოთ ხომ ლარსია (საზღვარი რუსეთთან), ხოლო ქვემოთ - ყარსი (თურქეთი, რომელთანაც 1921 წელს ხელმოწერილ იქნა ყარსის ხელშეკრულება)... ალბათ, შემთხვევით არ მომხდარა, რომ ილია მეორეს მიერ მოსკოვში გაგზავნილი საქართველოს საპატრიარქოს დელეგაცია მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილემ მიიღო, რომელსაც რამდენიმე დღის შემდეგ აშშ პრეზიდენტი ბარაკ ობამაც ეწვია.

არ ვიცი, ესმით თუ არა ეს ქართული ოპოზიციის ლიდერებს, თუმცა ეჭვი არ მეპარება: ქართული ოპოზიციის ზოგიერთი ლიდერის ბოლო დროის ყველა გახმაურებულ შეხვედრას (გაჩეჩილაძისა და გამყრელიძისა - საქართველოს შინაგან საქმეთა ექს-მინისტრ თარგამაძესთან, ბურჯანაძის შეხვედრა ბიზნესმენ პინჩუკთან, შეხვედრები ლევან პირველთან, ებრალიძე-მელაძესთან და ..) ფინანსურ დახმარებასთან არავითარი კავშირი არ ჰქონდა - მათი ნამდვილი მიზანი იყო პირდაპირი კავშირის დამყარება კრემლის ადმინისტრაციასთან ზემოჩამოთვლილი პირების მეშვეობით, იმ მიზნით, რომ მომავალ პოლიტიკურ ცხოვრებაში საგზური მიეღოთ!

განვაგრძოთ: სამიტზე საქართველოს პრაქტიკულად უარი უთხრეს NATO-ში გაწევრებაზე - ობამამ თავის გამოსვლაში ხაზი გაუსვა, რომ ჩრდილოატლანტიკურ ალიანსში გაერთიანებას მხარი უნდა დაუჭიროს ქვეყნის მოსახლეობის უმეტესობამ და რომ ნატოში მხოლოდ სუვერენულ ქვეყნებს იღებენ, რომლებმაც რეფორმები განახორციელეს (მოქალაქეების უფლებათა და თავისუფლებათა უზრუნველყოფის, სასამართლო სისტემის, დემოკრატიის მშენებლობისა და მასმედიის თავისუფლების დაცვის სფეროში - . .). 

განა ვინმესთვის საიდუმლოა ის ფაქტი, რომ დღეს საქართველოს მოსახლეობის უმრავლესობა წინააღმდეგია ნატოში გაწევრებისა და კვლავ მეგობრობა სურს რუსეთთან, სადაც მილიონზე მეტი ქართველი ცხოვრობს?!

სურს, უწინდებურად ჰქონდეს შრომის, განათლების, სამედიცინო დახმარების მიღებისა და დასვენების უფლება, სურს, დაუბრკოლებლად ესტუმროს ნათესავებსა და მეგობრებს რუსეთში, ჰქონდეს საშუალება, თავისი წინაპრების საფლავები მოინახულოს აფხაზეთსა და სამაჩაბლოში?! 

ხოლო რაც შეეხება ქვეყნის სუვერენიტეტს, როგორც ნატოში გაწევრების აუცილებელ პირობას, საქართველოს სუვერენობის მოპოვება ძალუძს მხოლოდ რუსეთთან ახალი ხელშეკრულების გაფორმებით,

მაგრამ მაშინ ალიანსის წევრობის საკითხი თავისთავად მოიხსნება დღის წესრიგიდან: რუსეთსა და დსთ ქვეყნებს თავიანთი სამხედრო-თავდაცვითი კავშირი აქვთ - ОДКБ.

დიდ სირთულეს არ წარმოადგენს იმის მიხვედრა, ვისთვის იყო განკუთვნილი ობამას შემდეგი მესიჯები: ქვეყნები, რომლებსაც უყვართ ომები და ატერორებენ თავიანთ მოსახლეობას, დამარცხდებიან... დემოკრატიული მთავრობები უფრო საიმედო სავაჭრო პარტნიორები არიან... შეიძლება ჩვენ არ მოგვწონდეს, რომ ვიღაც ზეგავლენის მოხდენას ცდილობს უკრაინასა და საქართველოზე, მაგრამ თუ დამოუკიდებლობა ისაა, რაც ამ ქვეყნებს სჭირდებათ, მაშინ ისინი დამოუკიდებელი უნდა იყვნენ ამერიკისგანაც და რუსეთისგანაც!

ნუთუ აშშ პრეზიდენტი საქართველოს მიერ სახელმწიფო ნეიტრალიტეტის მიღების მომხრეა?!

განა საქართველოს პრეზიდენტი ყოველდღე არ ნათლავს საქართველოს ნეიტრალური სტატუსის მომხრეებს რუსეთის იმპერიული პოლიტიკის გამტარებლებად?!

არ მგონია, ობამა რუსეთის იმპერიული პოლიტიკის გამტარებელი იყოს, თუმცა აშშ პრეზიდენტის ბევრი თეზისი მრავალპოლარული მსოფლიოს შესახებ რუსულ კონცეფციას ავითარებდა, ხოლო თავისი სიტყვით - ის დრო, როცა იმპერიები დანარჩენ ქვეყნებს ჭადრაკის ფიგურებივით ეპყრობოდნენ, წარსულს ჩაბარდა... ჩვენი თანადამოკიდებულების წყალობით, ნებისმიერი მსოფლიო წესრიგი, რომელიც ერთი ქვეყნის ან ადამიანთა ჯგუფის მეორეზე ზეაღმატებას შეეცდება, უთუოდ დამარცხდება - მან, პრაქტიკულად, დაასამარა ორი - თეორია - დიდი საჭადრაკო დაფის ავტორის ბჟეზინსკისა და ექს-პრეზიდენტ ბუშის ამერიკის გლობალური დომინირების ფილოსოფია: აშშ უსაფრთხოებას ქმნის, სხვები კი მას მოიხმარენ!

ამას კი ობამა ეუბნება პუტინს, რომელსაც ხშირად ქართული პოლიტისტებლიშმენტი წინდაუხედავად არცთუ სახარბიელო სიტყვებით მოიხსენიებდა: დიდად მადლობელი ვარ, რომ შეხვედრისთვის დრო გამონახეთ. გუშინ არაჩვეულებრივი დიალოგი გვქონდა პრეზიდენტ მედვედევთან. ჩემთვის ცნობილია იმ ჩინებული სამუშაოს შესახებ, რომელიც რუსი ხალხის საკეთილდღეოდ გაწიეთ თქვენს უწინდელ, პრეზიდენტის თანამდებობასა და ახლაც, პრემიერ-მინისტრის პოსტზე ყოფნისას. ვფიქრობ, ახლა შესანიშნავი საშუალება გვაქვს, რუსულ-ამერიკული ურთიერთობები მკვიდრ საძირკველზე ავაგოთ...

თუმცაღა ჩვენს პოლიტიკოსებს მესიჯებს მხოლოდ ობამა კი არა, მედვედევიც უგზავნიდა: რასაკვირველია, პერსონალური ურთიერთობები მთავარი არ არის, მაგრამ მათ გარეშე სახელმწიფოთაშორის ნორმალურ ურთიერთობებს ვერ ააგებ! და ძალიან კარგია, როცა, ერთი მხრივ, სახელმწიფოთაშორისი და პირადი ურთიერთობები ჰარმონიაშია.

P.S.
რუსეთის ეკონომიკის სკოლის კურსდამთავრებულთა წინაშე გამოსვლისას ამერიკის პრეზიდენტმა ღრმა პატივისცემა გამოხატა უკვდავი რუსული კულტურის მიმართ: თქვენ დიდი მემკვიდრეობის მატარებლები ხართ. ეკონომიკის ფოკუსი ამ სამუშაოს გაგრძელებაა. როგორც პუშკინმა თქვა - შთაგონება გეომეტრიაშიც ისევეა საჭირო, როგორც პოეზიაში.
დიახ, ობამა, საბედნიეროდ, მატარებლის გამცილებელი და მაკეინივით ქართველი კი არა, იმ ამერიკულ ფასეულობათა მატარებელი აღმოჩნდა, რომელსაც ყოველთვის პატივს ვცემდით: ჰემინგუეის, ფოლკნერისა და მარკ ტვენის, თანასწორ შესაძლებლობათა, ტექნიკის საოცრებათა ქვეყნისა და ჯაზის სამშობლოს ფასეულობათა მატარებელი! და თუ ამერიკის ადმინისტრაცია ამიერიდანაც ამავე რელსებზე იმოძრავებს, ობამა ისტორიაში აშშ უდიდეს პრეზიდენტად შევა... ლინკოლნის, რუზველტისა და კენედის შემდეგ!

 

 

 

 

http://geworld.net/politics/213.html