"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World

არნო ხიდირბეგიშვილი: ენა, რომელიც დღეს თბილისამდე ვერ მიგვიყვანს,

 

ანუ “ეტ ინჩეს ასუმ, რუსეცკი-ჯან”?!

 

14. 06. 2010

image

 

  2010 წლის 4 ივლისს РИА “Новости”- თბილისის საერთაშორისო პრესცენტრში გაიმართა მრგვალი მაგიდა “საქართველოში რუსულენოვანი მედიის მდგომარეობის შესახებ”რომელშიც მონაწილეობდნენ გაზეთ “Свободная Грузия”- მთავარი რედაქტორი ტატო ლასხიშვილი, პრო­ექტ “Новости-Грузия”- დირექტორი ელენე იმედაშვილი, ჟურნალ “Русский клуб”-ის მთავარი რედაქტორი ალექსანდრ სვატიკოვი, რეგიონული უსაფრთხოების სამხრეთ-კავკასიური ინსტიტუტის დირექტორი ალექსანდრ რუსეცკი და ამ სტრიქონების ავტორი - პუბლიცისტი და პოლიტოლოგი არნო ხიდირბეგიშვილი.
“
მრგვალი მაგიდის” ფორმატმა თითოეულ მონაწილეს საშუალება მისცა მოცემული პრობლემის მისეული ხედვა დაეფიქსირებინა, შემდეგ იგი დისკუსიაში განეხილა და დამსწრეთა - რედაქტორების, ჟურნალისტების, ადგილობრივი და უცხოური პრესის კორესპონდენტების - კითხვებზე ეპასუხა. მე, კერძოდ, ვთქვი:
“
აქეთ მომავალმა აი ეს ბროშურა - 2006 წელს საქართველოში რფ-ის საელჩოს მხარდაჭერით ორგანიზებული და საქართველოს სახალხო დამცველის ოფისში გამართული “მრგვალი მაგიდის” მასალები გამოვიყოლე: “რუსულენოვანი საინფრომაციო სივრცე საქართველოში: მდგომარეობა და პერსპექტივები”.
ის “მრგვალი მაგიდა” 2006 წლის 30 აგვისტოს გაიმართა, თითქმის ერთი წლის შემდეგ კი, 2007 წლის 10 აგვისტოს, ჩვენი ხელისუფლება ეკონომიკის სამინისტროსა და თბილისის მერიის მაღალჩინოსნების ხელმძღვანელობის ქვეშ მყოფი ასობით პოლიციელის სახით კოსტავას ქუჩის # 14-ში მდებარე პრესის სახლში შეიჭრა და მოტყუებით, თითქოსდა შენობაში ბომბი იყო, თავიანთი ოფისებიდან სამუდამოდ გამოაძევა  გაზეთებისა და ჟურნალების 80 რედაქცია, მათ შორის, საქართველოს მთელი რუსულენოვანი პრესა. ხოლო ერთი წლის შემდეგ, 2008 წლის 10 აგვისტოს ტრაგედია დატრიალდა სამხრეთ ოსეთში და პრესის სახლის დაცარიელებულ შენობაში ქართველი ლტოლვილები ჩასახლდნენ. ეს თარიღების უბრალო დამთხვევა არაა, ამაში პირდაპირ ლოგიკურ ჯაჭვს ვხედავ.
მაშინდელ “მრგვალ მაგიდაზე” სიტყვით გამოსვლისას ვთქვი, რომ რუსულენოვანი საინფორმაციო სივრცის, ისევე, როგორც რუსული ენის, სავალალო მდგომარეობას საქართველოში წმინდა პოლიტიკური მიზეზი აქვს, მაგრამ მაშინ ამაზე მსჯელობას გაურბოდნენ...
რა შეიცვალა მას მერე - 4 წლის შემდეგ? სრულებით არაფერი, გაუარესდა კიდეც: რუსისტიკა დღეს საქართველოში გადაშენების პირასაა. იმ “მრგვალი მაგიდის” რეზოლუციაში ყველაფერია ნათქვამი (იმის შესახებ, რომ დაუშვებელია სახელმწიფო დოტაციის გარეშე რუსულენოვანი მედი­ის დატოვება და ამასთან დაკავშირებით ხელისუფლებისადმი მიმართვა; ერთმანეთისთვის რჩევის მიცემა, რომ საჭიროა საკუთარი გამოცემების ხარისხის ამაღლება; სენტენციები ტოლერანტობის ტრადიციების შესანარჩუნებლად რუსულენოვანი მედიის მნიშვნელოვანი როლის შესახებ), მაგრამ არაფერია ნათქვამი უმთავრესზე: რომ 2003 წელს “ვაშინგტონის საოლქო კომიტეტმა” “ხუთწლედის დამრტყმელი გეგმა” დაამტკიცა სახელწოდებით “პროექტი Gergia”, რომლის თანახმადაც საქართველოში უმთავრესი დარტყმა უნდა განხორციელებულიყო რუსულ ენაზე, რაც კეთილსინდისიერად აღასრულეს მათ, ვისაც ამ რეზოლუციაში მიამიტად ვთხოვეთ დახმარება და მოკრძალებით მივუთითეთ საქართველოში რუსულენოვანი მედიის მიმართ მათი მხრიდან არასაკმარის ყურადღებაზე.
საქართველო სასწრაფოდ უნდა ჩამოგვეშორებინა რუსეთისთვის და ორიენტაცია დასავლეთზე აგვეღო, განსაკუთრებით უნდა გვეზრუნა ჩვენი, სსრკ-ის უნახავი შვილების ერთმანეთისთვის ჩამოშორებაზე, რათა ქართველ, აფხაზ, ოს და რუს ბავშვებს შემთხვევით არ შეეტყოთ, რომ თურმე და-ძმანი არიან. მიზანს მიაღწიეს და, სანამ მავანი მოქმედ ხელისუფლებას ეკეკლუცებოდა და ჯიქურ ვერ ხედავდა, რომ საქართველოში რუსული ენის სავალალო მდგომარეობა წინასწარ ჩაფიქრებული ბინძური პოლიტიკა იყო, გვიანი აღმოჩნდა: ჩვენ უკვე ერთმანეთს ვესროდით...
დღეს რუსული ენა, საბედნიეროდ, კიევამდე ისევ ჩაგვიყვანს, მაგრამ თბილისამდე - ნამდვილად ვერა: თბილისამდე დღეს წარმატებით ჩაგიყვანს ინგლისური. კვლავ იბლოკება რუსული საინფორმაციო ტელეარხები, კინოთეატრებში აკრძალეს რუსული ტიტრები და რუსული ფილმები ქართული თარგმანის გარეშე, თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში რეისები არ ცხადდება იმ ენაზე, რომელიც ჯერ კიდევ გუშინ ეროვნებათშორისი ურთიერთობის ენას წარმოადგენდა იმ ქვეყნის მოქალაქეებისათვის, რომელიც ხმელეთის ერთ მეექვსედზეა გადაჭიმული და დღესაც ასეთ ენად რჩება თავად საქართველოს მოახლეობის ერთი მეოთხედის ანუ ნაციონალური უმცირესობებისთვის... აღარაფერს ვამბობ რუსულენოვანი მედიის მდგომარეობაზე: თქვენ უკეთ იცით, რა სასწაულით უდგას სული თქვენს გამოცემებს...
სამაგიეროდ, არცთუ დიდი ხნის წინათ ჩვენთან (ქვეყანაში, რომელიც ოდითგან თავისი მრავალეროვნულობითაა განთქმული) სტუმრად ჩამოსულ პროვოკატორ ოლეგ პანფილოვს (სხვათაშორის, რფ-ის მოქალაქეს) უკვე ჰყოფნის თავხედობა, საქართველოში რუსული ენის მაქსიმალურად შეზღუდვის აუცილებლობაზე ილაპარაკოს და ამას აცხადებს კაცი, ვინც აქ “რუსულენოვანი ჟურნალისტიკის სკოლა” და რუსულენოვანი ტელეარხი “Первый Кавказский” დააარსა, რომლებმაც იდეაში ხელი უნდა შეუწყოს რუსული ენის პროპაგანდას! სინამდვილეში კი ისინი ჩვენი საზოგადოების რუსოფობიით მოწამლვასა და ჩვენი შვილების ანტირუსული სულისკვეთებით აღზრდას ისახავს მიზნად! და ეს პროვოკაციული განცხადებები კეთდება მაშინ, როცა, საქართველოს ტერიტორიასავით, დღითიდღე მცირდება რუსული ენის არეალი
და რაც ყველაზე შემაშფოთებელია (ბოლომდე გულახდილი ვიყოთ!): დღეს საქართველოში, საზოგადოებრივ ადგილებში – იქნება ეს მაღაზია, ტრანსპორტი თუ კაფერუსულად დალაპარაკებისას, შესაძლოა, არა მარტო პასუხი ვერ მიიღოთ, არამედ შეურაცხყოფაც მოგაყენონ. საბედნიეროდ, ეს საყოველთაო პრაქტიკად ჯერ არ ქცეულა და მარტოდენ პრეცენდენტული გამონაკლისებია, რომლებსაც არაერთხელ შევსწრებივარ...
ჩვენი ამჟამინდელი “მრგვალი მაგიდა”, წინამორბედის მსგავსად, მხოლოდ ქაღალდზე რომ არ დარჩეს, ილუზიებს ნუ შევიქმნით: დღეს რუსულენოვანი მედია საქართველოში თვითანაზღაურებადი ვერ იქნება, რადგან ამჟამინდელი სახით მათზე საკმარისი მოთხოვნა ისედაც არ არსებობს, და - პირიქით. საქართველოს ხელისუფლების მხრიდან კი სახელმწიფო დოტაციის იმედზე ვერ იქნებიან ზემოთ დასახელებული პოლიტიკური მიზეზით (სახელმწიფო დოტაციაზე ფიქრი მხოლოდ სახელმწიფოს საგარეო პოლიტიკური კურსის შემდეგ იქნება შესაძლებელი, რასაც მოქმედი ხელისუფლება არ აპირებს).
ამიტომ დღეს, 2010 წლის 4 ივლისს, РИА “Новости”- საინფორმაციო მოედანზე, გთავაზობთ: გავერთიანდეთ და შევქმნათ საქართველოს რუსულენოვანი პრესის ცენტრი, რომლის უმთავრესი ამოცანაც საქართველოში რუსულენოვანი ჟურნალისტიკის აღორძინების პროგრამის შემუშავება და განხორციელება იქნება.
რუსულენოვანი ჟურნალისტიკის აღორძინების პროგრამა საქართველოში მოწოდებულია, ხელი შეუწყოს კვალიფიციური კადრების მომზადებას (ორენოვანი ჟურნალისტებისა და მთარგმნელების) საქართველოში გაქრობის პირას მყოფი რუსულენოვანი პრესისთვის და ერთიანი რუსულ-ქართული საინ­ფორმაციო სივრცის შექმნას, რაც თავის მხრივ, რუსულენოვანი მედიაინდუსტრიის აღორძინების, საქართველოში რუსული ენის, მთლიანად რუსისტიკის შენარჩუნებისა და პოპულარიზაციის დასაყრდენი გახდება”.
გასაოცარია! - რაც უფრო დიდხანს გრძელდებოდა “მრგვალი მაგიდა”, მით მეტად ნათელი ხდებოდა, რომ მისი მონაწილეები, იშვიათი გამონაკლისების გარდა, ისევე, როგორც 2006 წლის “მრგვალი მაგიდის” მონაწილეები, ჯიქურ ვერ ხედავდნენ ანდა არ სურდათ დაენახათ მთავარი - ის, რის შესახებაც ვლაპარაკობდი ჩემს გამოსვლაში (იხ. ზემოთ), და მსჯელობდნენ მხოლოდ პრობლემის კომერციულ შემადგენელზე: “ფული-ტირაჟი-ფული” - ამ ფორმულას დისკუსიის მონაწილეები ვერ სცდებოდნენ, თითქოსდა საქართველოში რუსულენოვანი მედია მარტო­დენ კერძო ბიზნესი ან ინტერნეტთამაში ყოფილიყოს!..
შევჩერდები მხოლოდ რეგიონული უსაფრთხოების ინსტიტუტის დირექტორის - ალექსანდრ რუსეცკის გამონათქვამებზე, საქართველოში ბოლო წლებში გავრცელებული წარმატებული NGO-შნიკის ტიპური წარმომადგენლის, რომლებმაც ხელში ჩაიგდეს “საგრანტო ხაზი” და პროექტებსაც ერთი-მეორის მიყოლებით ღვეზელებივით აცხობენ. ღმერთმა ხელი მოუმართოს! - სხვისი ბიზნესი, ამბიციები და კონფორმიზმიც კი ნაკლებად მაინტერესებს, სანამ ისინი ჩემი სამშობლოს - საქართველოს ინტერესებს სახიფათოდ არ შეეხებიან! (აქვე მინდა დავძინო: ბატონ რუსეცკის ვთვლი განათლებულ კაცად, დადებით პიროვნებად და სამაგალითო თბილისელად მივიჩნევ, ამიტომ ორმაგად მწყინს არცთუ უხეირო პოტენციალის მქონე ახალგაზრდების გააზრებული თუ უნებლიე შეცდომები - ახალგაზრდებისა, რომლებიც “ჩაძირული ხომალდის” პირობებში მოჩვენებითი კეთილდღეობის სურათს გვიქმნიან...)
უწინარეს ყოვლისა, ეს ის გავრცელებული მაგალითია, როცა ფორმა შინაარსს შეესაბამებოდა: ბატონ რუსეცკის გამოსვლა, რომელიც სამეცნიერო-პოლიტიკური ლიტერატურიდან ნასესხებ მოდურ ტრფარეტულ ფორმულირებებს შეიცავდა, მკვდარი რუსული ენის აშკარა მაგალითი იყო, რომელზეც მოსკოვის პოლიტიკური ბომონდიც კი ლაპარაკობს და კედელს ცერცვს აყრის მრავალრიცხოვან კონფერენციებზე.
ფორმას ჩინებულად შეესატყვისებოდა შინაარსიც (მოვიყვან მის რამდენიმე ყველაზე უბრალო ფრაზას): “გამოცემათა კონცეფციები 15-20 წლით მოძველდა. რუსულენოვანი პრესის საკითხი, როგორც მინიმუმ, სამ განზომილებაში უნდა განვიხილოთ: შიდა, რაც დაკავშირებულია ენის სახელმწიფო პო­ლიტიკასთან; გარე - დაინტერესებულ პირებსა და დიასპორებზე გათვლით და რეგიონალურ - სამხრეთ კავკასიის დონეზე”. საკუთარ ჰალსტუხს შევჭამ, თუ იქ დამსწრეთაგან ვინმემ ან თავად რუსეცკიმ მკაფიოდ გაიგო და დაიჯერა ეს ნათქვამი! რა სამ განზომილებაზეა ლაპარაკი, როცა რუსთაველის სამშობლოში ივიწყებენ პუშკინის, ლერმონტოვისა და ტოლსტოის ენას, რომელსაც მსოფლიოს ყველა უდიდეს სამეცნიერო ცენტრში ასწავლიან?! რაც შეეხება სამხრეთ კავკასიას - საქართველოს, როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფოს ფაქტორის ნიველირებისა და ამა თუ იმ ფორმით “ზაკ­ფედერაციის” იდეის რეანიმაციის (ერთი მმართველით, არმიით, ვალუტით) სახიფათო ტენდენციას ვხედავ, რაც ბოლო ხანებში აქტიურად მუსირებს სხვადასხვა ახალგამოცხობილ კონცეფციაში - “ერთიანი კავკასია,” “მშვიდობიანი კავკასია” და სხვ.
შევახსენებ ბატონ რუსეცკის, რომ საქართველო, აზერბაიჯანი, სომხეთი - მეზობელი, მაგრამ თავიანთი პრიორიტეტებით ძალზე განსხვავებული ქვეყნებია, რომლებიც მოძმე, მაგრამ თავიანთი კულტურითა და მენტალიტეტით ერთობ განსხვავებული ხალხებითაა დასახლებული. ამიტომ მათი მრავალრიცხოვანი, მათ შორის “ცხელი” პრობლემების (ყარაბაღი, აფხაზეთი, სამხრეთ ოსეთი) უნიფიცირებისა და გაერთიანების ნებისმიერი მცდელობა უნივერსალური მიდგომისა და ფორმულების შემუშავება - კონტრპროდუქტიული, სახიფათო და მარცხისთვის განწირულია. ვის წინააღმდეგ უნდა გავერთიანდეთ, რუსეთისა ხომ არა?!
ხოლო საქართველოში რუსულენოვანი პრესის საკითხი მხოლოდ ერთ ჭრილში - პოლიტიკურში უნდა განვიხილოთ, რასაც ჩემს გამოსვლაშიც გავუსვი ხაზი და რამაც ასე ააღელვა რუსეცკი: ბატონო ალექსანდრე, თქვენ საქართველოს ხელისუფლება დაიცავით, როცა თქვით, რომ მათი მისამართით გამოთქმული ჩემი კრიტიკა უსამართლოა და პირადად თქვენ არასდროს წასწყდომიხართ დაბრკოლებებსა და სირთულეებს მასთან თანამშრომლობისას. მირჩიეთ კიდეც, რომ რეინტეგრაციის მინისტრთან, იაკობაშვილთან დიალოგი გამემართა იმის სათხოვნელად, რომ საქართველოში რუსულენოვან მედიას დახმარებოდა...
რაღა გითხრათ?! ალბათ, ისეთივე ოხუნჯი ხართ, როგორც იაკობაშვილი: საქართველოში ყველას ახსოვს მისი ყოველდღიური სკაბრეზული, რუსეთისა და რუსების შეურაცხმყოფელი ხუმრობები ტელევიზიით - განსაკუთრებით დამამახსოვრდა 2008 წლის აგვისტოში როგორ უწოდა მან შერეულ საკონტროლო კომისიას საქართველო-ოსეთის კონფლიქტის დარეგულირების საქმეში (სკკ) კაკა, რითაც მოლაპარაკებების ბოლო ძაფიც გაწყვიტა და რამდენიმე დღეში ომის პროვოცირებაც მოახდინა. შედეგად, რეინტეგრაციის მინისტრმა იაკობაშვილმა საქართველოს ტერიტორიის 20 პროცენტის რეინტეგრაცია მოახდინა ამჟამად დამოუკიდებელ რესპუბლიკათა - აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის შემადგენლობაში! (გამოვტყდები, ერთ მომენტში მომეჩვენა, რომ იუმორის საღამოს ვესწრებოდი, მაგრამ საათზე დახედვისას მივხვდი, რომ ჯერ ყველაფერი წინ იყო...)
და მართალაც, თქვენ თვალთმაქცურად გააგრძელეთ “ბრძნული” აზრების ფრქვევა და განაცხადეთ, რომ თურმე საქართველოში არსებობს რუსული პრესა, ქართული პრესა რუსულ ენაზე, რუსული პრესა აფხაზეთში და აფხაზური პრესა რუსულ ენაზე, რუსული პრესა სამხრეთ ოსეთში და ოსური პრესა რუსულ ენაზე (კლასიფიცირება განაგრძეთ, მაგრამ ჩემმა მწირმა გონებამ მეტი ვერ დაიმახსოვრა), და რომ საჭიროა მკითხველის აუდიტორიის გათვალისწინება - ლტოლვილებისა, რომლებიც მალე საკუთარ სახლებს დაუბრუნდებიან.
თავს ნუ მოიტყუებთ, ლტოლვილები იქ ვერ დაბრუნდებიან, სანამ ხელისუფლების სათავეში თქვენი მეგობარი იაკობაშვილია, ხოლო პრესა, ისევე, როგორც პუბლიცისტები, მხოლოდ ორი სახისაა - ჭკვიანი და სულელი; სულელები თავიანთ სიბრიყვეს ხმამაღალი ფრაზებით ვერ შენიღბავენ, ეფექტური ფასადის მიღმა სიცარიელე და აფერაა...
პუბლიცისტიკასა და პუბლიცისტებს რაც შეეხება, ვინ გითხრათ, რომ პუბლიცისტი ხართ?! ეს იმიტომ გამახსენდა, რომ “მრგვალ მაგიდაზე” ჩემი გულწრფელი მოქალაქეობრივი პოზიცია პოზად მიიღეთ და განაცხადეთ, რომ თქვენ თურმე სხვა სტილით წერთ, მე - სხვა სტილით...
ჯერ ერთი, რასაც თქვენ წერთ, იმას პუბლიცისტიკა არ ჰქვია, თანაც სტილის მქონე. ხოლო პუბლიცისტ ხიდირბეგიშვილის სტილი ნაკარნახევი არ არის ხელისუფლების მუდმივი კრიტიკის პარანოიდალური სურვილით და ამით ოპოზიციური ძალების შესაბამისი შეკვეთის შესრულებით: მე არ მაქვს სტილი, უბრალოდ, სიმართლეს ვამბობ, ხშირად - არცთუ მაამებლურს (მაგალითად, როგორც ახლა თქვენ გეუბნებით!). თუმცა, თუ სტილზე ლაპარაკისას ქარაგმულად მიმანიშნებთ, რომ მოქმედ ხელისუფლებას ვაკრიტიკებ, მაშინ სტილი თქვენც გქონიათ - ამ ხელისუფლებას მუდმივად რომ იცავთ! (საინტერესოა, რომ მე, ხიდირბეგიშვილი რუსეთთან ხიდის გადებისთვის ვიღვწი, ხოლო რუსეცკი საქართველოს ანტირუსული ხელისუფლებისაკენ მიმავალ ხიდს წარმოადგენს!)
თქვენ ისიც ბრძანეთ, რომ რუსულენოვანი პრესა, საქართველოსგან განსხვავებით, სომხეთში ყვავის.
გიპასუხებთ: ეს იმიტომ, რომ იქ არ არის იაკობაშვილისნაირი მინისტრები, არ ებრძვიან საკუთარ მოქალაქეებს და პატივს სცემენ მეზობლებს, იქ ზრუნავენ რუსეთში მცხოვრებ თავიანთ მოქალაქეებზე, ჩვენგან განსხვავებით; რუსეთში იმ მილიონნახევრიანი ქართული დიასპორისთვის რომ მიგვიფურთხებია, საქართველოში 10 მლნ დოლარამდე გამოსაკვებად რომ გვიგზავნის!
ამასთან, თქვენ, სომეხი დამსვენებლების დიდი რაოდენობის გათვალისწინებით (ძირითადად, აჭარაში) შემოგვთავაზეთ სომხური ენის შესწავლა და სომხურენოვანი გაზეთების გამოცემა... “რუსულის ნაცვლად, ახლა სომხური ვისწავლოთ?!”
- ყურებს არ დავუჯერე და ჩაგეკითხეთ. “რატომაც არა - მომიგეთ თქვენ...
 
არ ვიცი, შენიშნეთ თუ არა ჩემს სიტყვებში ირონია, მაგრამ, როცა საქართველოში რუსულენოვანი პრესის ცენტრს (რომლის შექმნის წინადადებაც მე წამოვაყენე) - პროფკავშირი (?!) უწოდეთ, თქვენს სიტყვებში არა მარტო ირონია, არამედ ცინიზმიც შევნიშნე...  (სხვათაშორის, ასეთი პროფკავშირი ნამდვილად კარგი იდეაა და მადლობელი ვარ კარნახისთვის, რადგან დღეს საქართველოში იმდენივე ჟურნალისტთა კავშირია, რამდენიც თავად ჟურნალისტი, მაგრამ მათ უფლებებს არავინ იცავს!).
მახსოვს, ამრეზით ლაპარაკობდით იმაზეც, რომ ყველაფერში დამნაშავე ჩვენი უგერგილობა და სიზარმაცეა და მაგალითად დაასახელეთ სკოლა გორელოვკაში, სადაც სასკოლო წიგნებს თაროებზე მტვერი ედება, ხოლო კედლებზე ლენინის პორტრეტები კიდია...
ნება მიბოძეთ, გკითხოთ: გორელოვკა ჯერ კიდევ საქართველოა თუ იაკობაშვილმა უკვე მოახდინა მისი რეინტეგრაცია სომხეთის შემადგენლობაში?! თუ ეს საქართველოა, რატომ არ ეხმარება სკოლას სახელმწიფო, რატომ არ შეიტანეს იქ საქართველოში ყველა სკოლისთვის განკუთვნილი კომპიუტერები, რომელთა რეკლამირებასაც პრეზიდენტი სააკაშვილი მთავრობის სხდომაზე ტელევიზიით ახდენდა?! იქნებ იმიტომ, რომ გორელოვკაში (საქართველო-სომხეთის საზღვარზე მდებარე მაღალმთიანი სოფელი) იაკობაშვილის კი არა, არამედ აქ სულ რამდენიმე ოჯახად შემორჩენილი დიდი ხნიდან მცხოვრები დუხობორების შვილები სწავლობენ?!
სხვათა შორის: რა ენაზე მეტყველებს იაკობაშვილი, როცა ვიზიტად მიემგზავრება სომხეთში, აზერბაიჯანში, უკრაინაში, ბელორუსსა და პოსტსაბჭოური სივრცის სხვა ქვეყნებში?! შემთხვევით, რუსულად ხომ არა?! იქნებ იმიტომაც არ სურთ მას და მის ხელისუფალ კოლეგებს, რომ ჩვენმა შვილებმა რუსული ისწავლონ - რათა თავიანთი სავარძლები მემკვიდრეობით თავიანთ შვილებს გადასცენ, რომლებთანაც, დარწმუნებული ვარ, რუსული ენის პედაგოგები კერძოდ დაიარებიან?!
მათ ამის შესაძლებლობა აქვთ, საქართველოს მოქალაქეთა დიდი ნაწილი კი საკუთარ თავს ასეთი ფუფუნების უფლებას ვერ აძლევს...
მაგრამ თქვენ და თქვენს მეგობრებს, ბატონო რუსეცკი, ამის გაგება გიჭირთ. გორელოვკაში მარტო ერთი დღით და ისიც სტუმრად, თანაც ზაფხულში ჩადიხართ. თქვენ ბავშვობიდან უფასოდ გასწავლეს სკოლაში რუსული ენა და ბედმა გაგიღიმათ - “სახვევებიდან” პირდაპირ “მჭიდში” მოხვდით, ამ დროს კი მე ხელში ნამდვილი მჭიდი მეკავა...
თუმცა... ერთ რამეში ნამდვილად დამარწმუნეთ - აუცილებლად შევხვდები იაკობაშვილს, მაგრამ ჩვენ შორის გისოსები იქნება, რომლის ერთ მხარეს ბრალდებულის სკამი დგას: გამოიცანით, ჩვენ ორიდან ვინ იჯდება მასზე? რასაკვირველია, იმ შემთხვევაში, თუ “მავანი” ისრაელის მოქალაქე არ გაიქცევა, როგორც საქართველოს თავდაცვის ყოფილი მინისტრი, ისრაელის მოქალაქე კეზერაშვილი, რომელიც დღეს ჩვეულებრივი სამხედრო დამნაშავე, საერთაშორისო კონტრაბანდისტი და იარაღით მოვაჭრე აღმოჩნდა...

P.S. ბატონო ალექსანდრ, ვიმედოვნებ, ჩემს სიტყვებზე არ განაწყენდებით და ამით დაადასტურებთ ჩემს კეთილგანწყობას თქვენდამი, რომლის შესახებაც ჩინებულად იცით და ამგვარად დაამტკიცებთ, რომ არ ხართ იმ სატანისტური მანქანის ნაწილი, უკვე მერამდენე წელია, საქართველოს რომ ანადგურებს  საქართველოს ინტერესებისთვის მე პირადი ინტერესების შელახვასაც მოვითმენ, მაგრამ ვერ ავიტან საქართველოს ინტერესების შელახვას, სამშობლოსი, რომელიც ერთი მაქვს (ისტორიულიცა და ფაქტობრივიც) და საიდანაც გაქცევას არ ვაპი­რებ.
გულწრფელად ვიმედოვნებ, რომ მას შემდეგ, რაც თქვენ პუბლიცისტმა ხიდირბეგიშვილმა გახსენათ, თქვენი ელექტრონული ბიულეტენის მოკრძალებული ტირაჟი (რაც ასე გაღელვებთ) საგრძნობლად გაიზრდება! მაგრამ დივიდენტებს არ გთხოვთ: ფულს, რომელსაც ამ უფასო პიარ-რეკლამის მეშვეო­ბით მიიღებთ, გთხოვთ ფრიდრიხ ებერტის სახელობის ფონდში გადარიცხოთ.

 

http://geworld.net/politics/821.html