"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World

 

არნო ხიდირბეგიშვილი: ფარისეველი ელიტა და

 

 

სპეცდანიშნულების ტელევიზია

 

21. 05. 2010

  

 

“რატომ ისევ მე?! საქართველოში ამაზე რატომ არავინ ლაპარაკობს?! განა ჩემს პუბლიკაციებში ბევრი რამაა ისეთი, რაც ყველამ არ იცის?! და საერთოდ, საჭიროა კი, სიმართლე უთხრა იმ საზოგადოებას, რომელსაც სიმართლის ეშინია?!” - ვფიქრობდი ამ სტრიქონების დაწერამდე და უცებ მივხვდი, რომ კითხვას თავადვე ვუპასუხე: სწორედ იმიტომ, რომ სიმართლე საყოველთაოდ ცნობილია, მაგრამ ამაზე დუმან, მოვალე ვარ, ეს გავაკეთო!
მე იპოლიტი არ ვარ, თუმცა, საქართველოში მომხდარს თვალს რომ ვადევნებ, ისე მტკივა, რომ ზოგჯერ მინდა გავცივდე და მოვკვდე რიაზანოვის ტელეფილმის ზემოთ ნახსენები გმირივით, ტელეფილმისა, 1976 წლიდან ახალი წლის შეხვედრის რიტუალის განუყრელ ატრიბუტად რომ ქცეულა პოსტსაბჭოური სივრცის მრავალ ქვეყანაში...
დიახ, ქვეყანაში, სადაც თაობათა “განათლებისა” და შთამომავლობის დასამოძღვრად გახსნილია საბჭოთა ოკუპაციის მუზეუმი და შექმნილია საქართველოს მიმართ რუსეთის 200-წლიანი პოლიტიკის ფაქტებისა და ისტორიული სიმართლის დამდგენი კომისია, კვლავაც დიდი სიამოვნებითა და სიყვარულით უყურებენ გამოჩენილი რუსი რეჟისორის საბჭოურ ფილმს, რომლის მოქმედებაც საბჭოთა პერიოდში ხდება!
მაშ, რატომაა, რომ ჩვენ, ქართველები, ბრმად ვერწმუნეთ ამ გაუნათლებელ, დაბალი კულტურის მქონე, პროვინციულ და გამყიდველ პუბლიკას - ქართულ პოლიტისტებლიშმენტს: პოლიტიკოსებს (ხელისუფლებასა და მის განუყოფელ ოპოზიციას), პოლიტოლოგებს (პოლიტიკის პროქტოლოგებს), ჟურნალისტებს (დაქირავებულ აფერისტებს), არასამთავრობო ორგანიზაციათა ხელმძღვანელებს (სოროსისა და მისი მსგავსი ნაგვის შექმნილს)?! სად დავკარგეთ ქართული სიამაყე, კეთილშობილება და სიმამაცე და დავმორჩილდით თავხედობას, უტიფრობასა და უხეშ ძალას (თუნდაც სახელმწიფო მანქანის)?!
რატომ გვეშინია, მაგალითად, იმის აღიარება, რომ სსრკ არც ისე ცუდი იყო?!
მაშინ ხომ სახელმწიფო ბიუჯეტიდან თავდაცვაზე კაპიკსაც არ ვხარჯავდით, მაგრამ მიწის ერთი გოჯიც არ დაგვიკარგავს (ვერც დავკარგავდით!), დღეს კი არმიაზე წელიწადში მილიარდ დოლარს ვხარჯავთ, მაგრამ აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი დავკარგეთ!
მაშინ ჩვენ, რუსებსა და უკრაინელებს, აფხაზებსა და ოსებს, აზერბაიჯანელებსა და სომხებს, ბელორუსებსა და ყირგიზებს... ერთიანი ძლიერი სამშობლო გვქონდა, ამიტომ თანამემამულენი ვიყავით და ერთმანეთისთვის ტყვია არ დაგვი­შენია... შემდეგ კი დავივიწყეთ ხალხური სიბრძნე, რომ ძალა ერთობაშია; როგორც სულხან-საბას ერთ იგავში კონად შეკრული ისრები ვერ გადაამტვრია ღონიერმა ვაჟკაცმა, ვერც ერთად შეკრულ ერებს ჩაგრავდა ვინმე, ახლა კი დაცალკევებული ჩვენც ისევე იოლად დასამორჩილებელი აღმოვჩნდით მტრისთვის, როგორც თითო-თითოდ ადვილად  გადასამტვრევი ისრები.
მაშ, გავიხსენოთ უახლოესი საუკუნეების საქართველოს ისტორია დღემდე: განა დაცალკევებულებმა ყველა ომი არ წავაგეთ?! განა საქართველომ ყოფილი სსრკ-ის ყველა რესპუბლიკასთან ერთად არ დაამარცხა კაცობრი­ობის ისტორიაში ყველაზე ძლიერი მტერი - ფაშიზმი?!
მაშ, სადაა ლოგიკა?! რატომ ავირჩიეთ დღეს დამარცხება და არა გამარჯვება?!  ჩვენ, ქართველები, ხომ სულ რაღაც მილიონ-ნახევარი დავრჩით საქართველოში, დაახლოებით ამდენივე - რუსეთში და უფრო ციტანი - ამერიკასა და ვეროპაში. ნუთუ ძველი ბერძნებივით უნდა გადავშენდეთ, რომ მერე ყველამ სინანულით გაიხსენოს ჩვენი უნიკალური კულტურა - ლიტერატურა, არქიტექტურა, თეატრი, მხატვრობა, როგორ გვიყვარდა ცეკვა-სიმღერა?! განსაკუთრებით კი ის - თუ როგორ გვიყვარდა ჩვენ, ქართველებს, ფული, რამაც დაგვღუპა კიდეც?!
მაშ, რამდენჯერ უნდა გავიყიდოთ და გავყიდოთ სამშობლო?!
  მყიდველებს ხომ (სოროსის ფონდს, საერთაშორისო რესპუბლიკურ ინსტიტუტს, თავისუფლების ინსტიტუტსა და ჩვენს სხვა უცხოელ “კეთილისმყოფელებს”) ფული ჩეჩქად აქვთ, ასობით და ათასობით დოლარით მეტი, ვიდრე საქართველოს წლიური ბიუჯეტი და ჩვენი ეროვნული ბანკის მთელი ოქროს მარაგია!
სწორად გამიგეთ. პირადად მე საბჭოთა კავშირის ნოსტალგირების განსაკუთრებული საფუძველი არ მაქვს: ჩემი ბაბუები არ იყვნენ პარტიული ან ადმინისტრაციულ-სამეურნეო ნომენკლატურის წევრები - ისინი უბრალო სამხედროები, საკადრო ოფიცრები იყვნენ: ერთი 1937 წელს დახვრიტეს და სიკვდილის შემდგომ რეაბილიტირებულად გამოაცხადეს, მეორემ 1945 წელს კონტუზია მიიღო და 15 წლის განმავლობაში საწოლს იყო მიჯაჭვული... მაგრამ ჩვენი მამა-პაპების ერთობლივი გმირობა ჩვენი ფესვებია და, თუ ჩვენ, შვილები და შვილთაშვილები, წყალს არ დავუსხამთ, ხე საბოლოოდ გახმება!
განა განათლების სისტემაში რეფორმების შემყურენი ვერ ვხედავთ, რომ საქართველოში დამკვიდრებულ ყველა ფონდსა და ინსტიტუტს ძალიან უნდა, რომ ჩვენ, შვილებსა და შვილთაშვილებს, მამა-პაპათა დიდება დაგვავიწყოს და თაობათა მემკვიდრეობითობის ჯაჭვი გაწყვიტოს, რათა შემდეგ ისე მოგვექცეს, როგორც წარსულის არმქონე არსებებს?! რათა ჩვენმა შვილებმა შემთხვევით არ შეიტყონ, რომ თურმე და-ძმანი ყოფილან, რათა ერთმანეთი ისე არ შეუყვარდეთ, როგორც მათ მამა-პაპათ უყვარდათ?!  განა მაშინ ისინი უყოყმანოდ წავლენ ავღანეთში სხვისი ინტერესებისთვის საომრად და სინდისის ქენჯნის გარეშე, უცხოებივით ესვრიან ერთმანეთს ტყვიებს სოხუმში ან ცხინვალში?! ანდა, უაზროდ და უსახელოდ დაიღუპებიან უცხო და ძმათამკვლელ ომებში?!
თუმცა დამოუკიდებლად აზროვნებას პირწმინდად მოკლებული ქართული პოლიტისტებლიშმენტი არაფერს აკეთებს პირადი გამორჩენის გარეშე - ბუნებრივ საჭიროებებსაც კი არ იკმაყოფილებს! არც კი მეეჭვება, რომ ეს შემოქმედი იმპოტენტები, სქესის მიუხედავად, ცოლ-ქმრულ სარეცელზეც ყველაფერს IRI,  IDI, OSF-ის ინსტრუქციების მიხედვით აკეთებენ! ამიტომ დროდადრო ბრმად იპარავენ სხვის ნამდვილად ცინცხალ იდეებს და საკუთრად ასაღებენ, რის გამოც მათ ძირშივე სპობენ!

საქართველოში ასე, პერსპექტიულობისგან დამოუკიდებლად, დისკრედიტებული იქნა ყველაფერი პოპულარული, რამაც საზოგადოების მყისიერი გამოხმაურება დაიმსახურა  - სახელმწიფო და სამხედრო ნეიტრალიტეტის, ფედერაციული მოწყობის, საპარლამენტო რესპუბლიკის, საკონსტიტუციო მონარქიის, რუსეთში ქართული ლობის, მართლმადიდებლობის დაცვისა და ქართული მართლმადიდებელი ეკლესიის უმთავრესი როლის იდეები, რომლებიც აიტაცეს და სათავეშიც ჩაუდგნენ “არცთუ უნაკლო რეპუტაციის მქონე “მოღვაწეეებმა”.   
გამოვტოვებ საქართველოსთან მიმართებაში სახელმწიფო ნეიტრალიტეტის კონცეფციის სევდიან ისტორიას, რომელიც მის ავტორებსა და შემმუშავებლებს (პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორ . ჭაჭიასა და ამ სტრიქონების ავტორს) უსირცხვილოდ, უნიჭოდ და დაგვიანებით მოპარეს პოლიტიკოსებმა, პროქტო-პოლიტოლოგებმა და ერთი ცნობილი ქართული გაზეთის მთავარმა რედაქტორმაც კი; მოვიყვან მხოლოდ ორ ახალ მაგალითს და ტელეკომპანია “კავკასიასთან” დაკავშირებული სკანდალით დავიწყებ, რომელშიც ახლახან შექმნილი “სახალხო მართლმადიდებლური კავშირი” მონაწილეობდა.
ჯერ კიდევ 2009 წლის 9 სექტემბერს, ყოველკვირეულ გაზეთში “საქართველო და მსოფლიო” (www.geworld.net) დაბეჭდილ ჩემს პუბლიკაციაში “მრუდე სარკეების სამეფო, ანუ აქუ, ბაბუ და სხვები...” წერია: “პრეზიდენტ სააკაშვილისთვის ხელსაყრელია, რომ ქართულ ტელევიზიაში დაუბრკოლებლად ფუნქციონირებდეს ტელეარხი “კავკასია”, რომელიც ზოგიერთებს - ოპოზიციური, ხოლო ბევრს შსს- არხი ჰგონია და არცთუ უსაფუძვლოდ:
მისი მფლობელი აქუბარდია, უკვე არაერთი წელია, დაუსჯელად ამასხარავებს საქართველოს შს მინისტრ მერაბიშვილს, რომელსაც “ვანიჩკას” ეძახის, ძალოვანებსაც აბუჩად იგდებს და “ვანიჩკას ბიჭებად” მოიხსენიებს და ეს “რატომღაც” ხახვივით შერჩება ხოლმე... პრეზიდენტ სააკაშვილის კრიტიკით “კავკასია” მას სამ დიდ სამსახურს უწევს:
1.
არჩევითად უთმობს ეთერს ერთსა და იმავე “მეამბოხეებსა” და ოპოზიციონერებს, ახდენს დღევანდელი ხელისუფლებით უკმაყოფილო ადამიანების ლუსტრაციას და ხელისუფლებას მათი სამომავლო განზრახვის შესახებ აცნობებს:
ხელისუფლებამ ყოველთვის წინასწარ იცის, რას შეიძლება ელოდოს მათგან ამ სიტუაციაში;
2.
დამცავი სარქველის როლს ასრულებს ორთქლის ქვაბზე, რომელშიც უსაფრთხო, მაგრამ ხმამაღალი სტვენით მიექანება კრიტიკულ ზღვარს მიღწეული სახალხო მღელვარების “ჭარბი ოხშივარი” - ქმნის საზოგადოებრივ აზრს, რომ საქართველოში არსებობენ ეროვნულად ორიენტირებული ძალები, რომლებიც უბრალო ხალხის ინტერესების სადარაჯოზე დგანან და “კავკასიის” სახით თავისუფალი ტრიბუნა აქვთ;
3.
თავად თავისი არსებობის ფაქტით, აშშ-ისა და ევროპის საერთაშორისო დემოკრატიულ ინსტიტუტებს იმის ილუზიას უქმნის, რომ საქართველოში  დემოკრატიაა, ხოლო ქართულ ტელევიზიაში - საჯაროობა.
მოკლედ, “კავკასიასთან” დაკავშირებით, რომელმაც ანტირუსული რიტორიკით, დიდი ხანია, ყველა ქართულ სამთავრობო ტელეარხს აჯობა, ყველაფერი ნათელია. გასაკვირი არაა, რომ აქუბარდია ოსებსა და აფხაზებს ნაძირალათა, კრიმინალთა და იდიოტთა ხროვად მიიჩნევს, რომლებიც უნდა მოვისყიდოთ (რამდენიმე ოსი, ЮАР-ში - ასე უწოდებს იგი სამხრეთ ოსეთს - დე ფაქტო ხელისუფლების დასამხობად) და ბრჭყვიალა მძივებით პაპუასებივით მოვა­ტყუოთ აფხაზები (რომელთა დროშასაც ФРГ-ში - საქართველოს ფედერაციული რესპუბლიკის შემადგენლობაში აფხაზეთის შემოერთების სანაცვლოდ ვცნობთ): მეტს რას უნდა ელოდო კაცისგან, რომელიც გაეროსა და დსთ- - კანტორას, ხოლო გენერალურ მდივნებსა და პრეზიდენტებს დირექტორებს უწოდებს?!”
ახლა კი, ბოლოდროინდელი მოვლენების ჭრილში, მიპასუხეთ: განა მაშინ ჩემი შეფასებები მცდარი იყო?! განა ცოლ-ქმარმა აქუბარდია-ჯანგირაშვილმა (ტელეარხის ერთპიროვნულმა მფლობელებმა, ხელმძღვანელებმა და წამყვანებმა) ჟურნალისტის საპატიო პროფესიის დისკრედიტაცია არ მოახდინეს? რა შეედრება იმ ზარალს, რომელიც მათ ქართული ჟურნალისტიკის რეპუტაციას მიაყენეს (ისედაც არცთუ სახარბიელოს)?! საზოგადოებრივ მორალს ვინ უფრო დიდი დარტყმა მიაყენა - “საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა”, “რუსთავი 2”-მა და “იმედმა”, რომელიც არასოდეს მალავდა თავის ტანდემს საქართველოს მოქმედ ხელისუფლებასთან, თუ ოპოზიციურ-პატრიოტულ რუპორად თავის გამსაღებელმა ტელეარხმა “კავკასიამ”?! რომლის პირდაპირ ეთერში ხალხს “უშვებენ”, მხარს უჭერენ გარყვნილებს, პედერასტებს, ლესბოსელებსა და ქრისტეს გამყიდველებს?! მიმიფურთხებია იმ სახელმწიფოსა და საზოგადოებისთვის, სადაც “კავკასია” არსებობს!
თუმცა, როცა ეს საჯაროდ განვაცხადე, შარშან გაზეთში “საქართველო და მსოფლიო” (იხ. ზემოთ), მხარი კაციშვილმა არ დამიჭირა! პირიქით - მაშინ მთელმა ქართულმა ბომონდმა თავის საღამოს რაციონში ჩართო აუცი­ლებელი “ტუსოვკა” ზემოხსენებულ ტელეარხზე, რომელიც სიტყვის თავისუფლების ერთადერთ შუქურად გამოცხადდა საქართველოში, ხოლო თავად აქუბარდია - ეროვნულ გმირად! და ეს იმიტომ, რომ “კავკასიის” გარდა, ამ ბომონდს ტელეეთერში არავინ იწვევდა!
მაშ, რა სინდისით ლანძღავენ დღეს “კავკასიას” და ხალხს კვლავაც ჭკუას ასწავლიან ეს მოღვაწენი, თავს რომ ქართველი ერის ნაღებად მიიჩნევენ?! როგორ უნდა გვასწავლონ ის (ჭკუა!), რისი დეფიციტიც აშკარად თვითონვე აქვთ?! ანდა, რა მორალი უნდა წაგვიკითხონ მათ, ვინც მომხდარის შემდეგაც კი თავპირისმტვრევით მირბის “კავკასიაში” და მის მიმართ სოლიდარობას გამოხატავს ეთერში?! მათ შორის, ცნობილი “ექსპერტები”, ქართული მასმედიის ხელმძღვანელები და სახელიანი “ჟურნალისტები”, რომლებსაც უკვე ვეღარც გაარჩევ სახელმწიფო ჩინოვნიკებისგან(?!). რატომ არ გამოთქვამენ პროტესტს?! სადაა მათ მიერ ახლახან შექმნილი ჟურნალისტური ეთიკის ქარტია, რატომ არ აკეთებენ განცხადებებს ჟურნალისტთა შემოქმედებითი კავშირები, რომლებსაც ისინი სათავეში უდგანან?! რატომ და იმიტომ, რომ მათ “30 ვერცხლს” უხდიან - თავისუფლების ინსტიტუტსა და სოროსის ფონდში, რომელთა დამატებებადაც აქციეს თავიანთი რედაქციები და სტუდიები!
მეორე მაგალითი: 2009 წლის 3 თებერვალს რუსეთში ქართველთა კავშირის მეორე რიგგარეშე ყრილობაზე პირველად აღვნიშნე, რომ ქართული დიასპორის მთავარ პრიორიტეტად რუსეთში ქართული ლობის შექმნა უნდა იქცეს და გამოვთქვი რწმენა, რომ ამ პროცესმა წარმატებული სტარტი აიღო (იგივე გავიმეორე ტელეკომპანია “რუსთავი 2”-ის, “იმედის”, “საზოგადოებრივი მაუწყებლისათვის” მიცემულ ინტერვიუში ყრილობის დაწყებამდე).
და აი, ერთი წლის შემდეგ (2010 წლის მაისში) “ხალხის პარტიის” თავმჯდომარემ კობა დავითაშვილმა, რომელიც პეტერბურგიდან, ალექსანდრე ებრალიძისგან დაბრუნდა, განაცხადა, რომ განზრახული აქვს... რუსეთში ქართული ლობის შექმნა (?!) და ამისათვის პეტერბურგსა და მოსკოვში თავის წარმომადგენლობებს ხსნის (?!).
შეგახსენებთ, რომ ეს სწორედ ის დავითაშვილია, 2007 წელს მოტყუებულ მეანაბრეებს მათი ანაბრების დაბრუნებას რომ ჰპირდებოდა და დანაპირები არ შეასრულა (არადა, მისმა მოიმედე ადამიანებმა, ყველა აუცილებელი დოკუმენტით რომ აღჭურვეს, სხვებს დასახმარებლად აღარ მიმართეს)...
ეს ის დავითაშვილია, რომელიც 2008 წლის 18 მარტს კატეგორიულად უარყოფდა სახელმწიფო ნეიტრალიტეტის პოლიტიკას: “ნეიტრალიტეტის პოლიტიკაზე გადასასვლელად წლები კი არა, ათწლეულებია საჭირო. სამწუხაროდ, დღეს საქართველოს მხრიდან ასეთი კომპრომისი - ნატოში გაწევრებაზე უარის თქმა - შეუძლებელია. ერთმანეთი არ უნდა მოვატყუოთ: ეს ქართველი ხალხის გადაწყვეტილებაა, რადგან რეფერენდუმზე ნატოში შესვლას მოსახლეობის 2/3-მა დაუჭირა მხარი - განაცხადა მან РИА “новости”-სთვის მიცემულ ინტერვიუში. ხოლო 2 არასრული წლის შემდეგ (2010 წლის 26 იანვარს საინფორმაციო სააგენტო “GHN”-ისთვის მიცემულ ინ­ტერვიუში სხვაგვარად “აჭიკჭიკდა”: “აუცილებლობის შემთხვევაში, საქართველო მზადაა, შეინარჩუნოს ნეიტრალიტეტი... ჩვენ ნატოზე მიჯაჭვული არ ვართ. იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა აღდგება, ნეიტრალიტეტზე თანახმა ვართ
ეს სწორედ ის დავითაშვილია, რომელმაც 2009 წელს “უცნობთან” რეალითიშოუ “საკანი #5”-ში სტუმრობისას, კითხვაზე - რას მოიმოქმედებს აფხაზეთთან მიმართებაში ხელისუფლებაში მოსვლის შემთხვევაში? - მიუგო: “პირდაპირ დაველაპარაკები და, თუ აფხაზებს ვერ დავიყოლიებ და უარს იტყვიან საქართველოსთან შემოერთებაზე - პარტიზანულ ომს წამოვიწყებ!”.
საინტერესოა, დღეს რის ლობირებას აპირებს რუსეთში ჩვენი “პარტიზანი”?! განა ქართული ლობი რუსეთში ქართველებმა არ უნდა შექმნან, რუსეთში რომ ცხოვრობენ?! რა შუაშია აქ პოლიტიკოსი, რომელსაც იოტისო­დენადაც არ ძალუძს პოლიტიკური სიტუაციის შეცვლა თავის სამშობლოშიც კი?! და თანაც, სააკაშვილის ყოფილი მეგობარი და უახლოესი თანამოაზრე?! განა რუსეთში მეგობრის მოღალატეებს ენდობიან (სააკაშვილი კი მისი შვილის ნათლია და მაშასადამე, მეორე მამაა!)?! რით სჯობია დავითაშვილი პრიმიტივ აქუბარდიას, რომელიც საქვეყნოდ “უშვებს” კოლეგა ჟურნალისტებს და შევარდნაძეს პუტინთან ჩაფრენას სთხოვს საქართველოს გადასარჩენად?!  განა მას, ისევე, როგორც მთელ ქართველ ელიტას, არ აწუხებს იმპერიული ამბიციები, რაც მცირერიცხოვანი ქართველი ხალხისთვის ყველა უბედურების სათავეს წარმოადგენს?!
ამიტომ, როცა დღეს საქართველოში მესმის ნებისმიერი სიტყვა, რომლის ფუძეცაა “პოლიტ”; მართალია, იპოლიტი არ ვარ, მაგრამ მინდა გავცივდე და მოვკვდე...

 

 

http://geworld.net/politics/785.html