"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World 

არნო ხიდირბეგიშვილი: საქართველოში ყველა ლანძღავს რუსეთსა და პუტინს:

ხელისუფლება - იმისთვის, რომ 2008 წლის აგვისტოში რუსული ჯარი სამხრეთ ოსეთში

 შევიდა, ხალხი - იმის გამო, რომ ის თბილისამდე არ მივიდა!

14. 08. 2010

image

აგვისტოს ომის ორი წლისთავზე საქართველოში განვითარებულ მოვლენებსა და ქვეყნის საგარეო-პოლიტიკურ ორიენტირებზე რედაქციაში მოვიწვიეთ ცნობილი პუბლიცისტი და პოლიტოლოგი არნო ხიდირბეგიშვილი.
-
ბატონო არნო, ორი წლის წინათ, სწორედ ამ დროს, საშინელი ტრაგედია მოხდა და არ აქვს მნიშვნელობა, რას ვუწოდებთ: ომს, შეიარაღებულ კონფლიქტს, ძალოვან ოპერაციას წესრიგის დამყარების მიზნით, თუ მშვიდობის იძულებით დამყარების ოპერაციას: ძმა - ძმას, ნათესავი - ნათესავს, მეზობელი - მეზობელს ესროდა... შედეგად, საქართველომ თავისი ტერიტორიების 20 პროცენტზე მეტი დაკარგა - აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი დამოუკიდებელ რესპუბლიკებად აღიარეს. შეგვიძლია კი, დღეს ვთქვათ, რომ ამ ორი წლის განმავლობაში შევიცვალეთ და ახლა ასეთ რამეს არ დავუშვებთ?

-
თუ ვილაპარაკებთ იმათზე, ვინც ჩვენს სახელმწიფოში გადაწყვეტილებას    იღებს - ძალაუფლების მოყვარე ხელისუფლებასა და მის არც თუ მცირერიცხოვან ელექტორატზე - არა, მათ ვერაფერიც ვერ ისწავლეს და ეს მათთვის გაკვეთილი არ ყოფილა! ისინი დღემდე წუხან, რომ მაშინ ვერ გაიმარჯვეს და ცხინვალის რეგიონში უკლებლივ ყველა არ გაჟუჟეს... და ავიწყდებათ, რომ რუსეთს მაშინ რომ ხელი არ შეეშალა მათთვის ამ საქმის დასრულებაში, მთელი მსოფლიო იმ დღესვე მათ ოსი ხალხის გენოციდში დამნაშავედ მიიჩნევდა! მიაქციეთ ყურადღება, რომ თვით ქართული ოპოზიციაც სააკაშვილს აკრიტიკებს არა ამ საშინელი ავანტიურის წამოწყებისთვის, არამედ იმისთვის, რომ მაშინ ვერ გაიმარჯვა!
დიახ, მიუხედავად იმისა, რომ პრეზიდენტმა სააკაშვილმა სამაჩაბლოს სამხრეთ ოსეთი დაარქვა და ამის გამო თავისი დემოკრატობით ამაყობდა, ჩემთვის ის სამაჩაბლოდ და ცხინვალის რეგიონად რჩებოდა მანამ, სანამ რუსეთმა მისი დამოუკიდებლობა არ აღიარა. ახლა კი, რამდენიც უნდათ, აბუჩადაც აიგდონ ნიკარაგუა და ნაურუ, რომლებმაც რუსეთის ფედერაციის კვალდაკვალ, აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებლობა აღიარეს, მათ - თვითგამოცხადებული რესპუბლიკები, ხოლო ბაგაფშსა და კოკოითს სეპარატისტთა ლიდერები და დე ფაქტო პრეზიდენტები ეძახონ!.. ისინი ხომ ხალხმა აირჩია! აი, ინებეთ ჩვენი ხელისუფლების გონებრივი არასრულფასოვნების კიდევ ერთი დასტური: მათ ვითომდა პირდაპირი დიალოგის დაწყება სურთ აფხაზებსა და ოსებთან და ამავე დროს მიუფურთხებიათ მათი არჩევნებისთვის და ზიზღით ეკიდებიან...
და რას აკეთებს ჩვენი ხელისუფლება ყოველდღე?! ერთის მხრივ, რუსეთთან დიალოგისთვის მზადყოფნას გამოხატავს; ხოლო მეორეს მხრივ, რუსეთის ხელისუფლებასა და რუსებს აბუჩად იგდებს და ველურ ბარბაროსებად წარმოაჩენს მთელი მსოფლიოს თვალში... და ეს მაშინ, როცა აშშ-ცა და ევროპაც საქართველოს დაჟინებით ურჩევენ რუსეთთან საერთო ენის გამონახვას! ჩვენი ხელისუფლებისათვის პუტინიცა და პუშკინიც ერთი და იგივეა. თავიანთი გონებაშეზღუდულობის გამო მათ ვერა და ვერ ისწავლეს ხალხისა და კულტურის გამიჯვნა პოლიტიკისა და პოლიტიკოსებისგან, იმიტომ, რომ თვითონ პოლიტიკოსებად ვერა და ვერ ჩამოყალიბდნენ! სხვაგვარად არ მოჰყვებოდნენ რუსი ხალხის მიერ არჩეული მთავრობის მეთაურისა და პრეზიდენტის - პუტინისა და მედვედევის  ლანძღვას, რომელიც გერბთან, ჰიმნთან და დროშასთან ერთად, რუსეთის სახელმწიფოს ერთ-ერთი ატრიბუტი, მისი კონსტიტუციის გარანტია!
ყველას, ვისაც ეჭვი ეპარება ჩვენი ხელმძღვანელობის პროფესიულ უმაქნისობაში, ვურჩევ, მტკიცე ნატოელის, ბრიუსელში ტრანსატლანტიკური ცენტრისა და მარშალის ფონდის აღმასრულებელი დირექტორის რონალდ . ასმუსის წიგნის “მცირე ომი, რომელმაც მსოფლიო შეძრა” წაკითხ­ვას (ვიმედოვნებ, რომ ხელისუფალთაგან არავის მოუბრუნდება ენა, მას კრემლის აგენტი უწოდოს!). არადა, ასეთ გამანადგურებელ დახასიათებებს ყველაზე ოპოზიციური ქართული გაზეთების ფურცლებზეც ვერ ნახავთ!
-
და ხალხი, ბატონო არნო, ხალხი რას ფიქრობს ამაზე?
-
საიდუმლო არაა, საქართველში დღეს ყველა ლანძღავს რუსეთსა და პუტინს: ხელისუფლება - იმის გამო, რომ რუსეთის არმია 2008 წლის აგვისტოში სამხრეთ ოსეთში შევიდა, ქართველი ხალხი - იმისათვის, რომ ის მაშინ თბილისამდე არ მივიდა! ურწმუნოთათვის კვლავაც “Made in USA” არგუმენტებს მივმართავ: აშშ-ის ნაციონალურ-დემოკრატიული ინსტიტუტის მიერ საქართველოში ჩატარებული სოციოლოგიური გამოკვლევების თანახმად, მოსახლეობის ნახევარზე მეტი - რესპონდენტთა 59 პროცენტი ოფიციალური თბილისის პოლიტიკას რუსეთთან მიმართებაში მიუღებლად მიიჩნევს, ხოლო გამოკითხულთა 80 პროცენტი რუსეთთან ურთიერთობების გაუმჯობესების მომხრეა.
დიახ, ხალხი დაქსაქსული, მშიერი, დაშინებული, დემორალიზებული და განხიბლულია; დიახ, ახალგაზრდა თაობა დასავლეთის მასკულტურის შხამიანი პროპაგანდით, ძალადობის, ნარკოტიკების, ერთსქესიანი გარყვნილების კულტითაა მოწამლული, მაგრამ, როგორც ჩანს, ჯერ კიდევ არსებობენ ადა­მიანები, რომლებიც შემდეგ კითხვებს სვამენ: განა ჩრდილოელი მეზობლის “ფრთუმქვეშ” საქართველომ 200 წელი ბედნიერად, უომრად არ იცხოვრა, თუ არ ჩავთვლით 1941-1945 წლების სამამულო ომს, რომელმაც კიდევ უფრო შეგვადუღაბა რუსეთთან?! განა გეორგიევს­კის ტრაქტატამდე საქართველოს მოსახლეობის რაოდენობა 700.000-ზე ოდნავ მეტს არ შეადგენდა, რომელთა შორის ქართველები სულ 300.000 იყო?! განა ზემოაღნიშნულ პერიოდში ეს ციფრები არ გაიზარდა და სსრკ-ის დროს 5 მილიონს (მთელი მოსახლეობა) და 3.5 მილიონს (ქართველები) არ მიაღწია?! განა ყველაფერი, რითაც ვამაყობთ, ამ წლებში არ შეიქმნა - ხელოვნების ნიმუშები, ბოლო ხანებში განადგურებული, მსოფლიო სახელის მქონე სამეცნიერო ცენტრები, მრეწველობა, ფაბრიკა-ქარხნები, სოფლის მეურნეობა, მეჩაიეობა და მევენახეობა?! მაშ, განა ერეკლე II და ილია მართალი (ჭავჭავაძე) მიხეილ სააკაშვილზე, დიმკა შაშკინზე და მათ მრჩევლებზე - რაფაელ გლუქსმანსა და დენიელ კუნინზე სულელები იყვნენ?!
სხვათაშორის, საქართველოს მოსახლეობის რაოდენობა მკვეთრად შემცირდა პირველი პრეზიდენტის - ზვიად გამსახურდიას ეროვნული ხელისუფლების მოსვლის შემდეგ და დღეს, მესამე პრეზიდენტის “ნაციონალთა” მმართველობის ხანაში 2.5 მილიონზე ოდნავ მეტს არ შეადგენს, რომელთაგან ქართველობა სულ 1.8 მილიონია. რაც შეეხება ომებს - “რუსეთისგან თავისუფალი და დამოუკიდებელი” პოსტსაბჭოური 20 წლის განმავლობაში ჩვენ მოვახერხეთ ოთხი ძმათამკვლელი კონფლიქტის დაწყება და წაგება: სამხრეთ ოსეთში (მაშინ სამაჩაბლოში) - გამსახურდიას დროს, აფხაზეთში - შევარდნაძის დროს და ისევ სამხრეთ ოსეთში, თანაც ორჯერ - სააკაშვილის დროს. და იცით, რატომ?! იმიტომ, რომ ჩვენ რუსებს კი არა, საკუთარ თავს, საკუთარ ხალხს ვეომებოდით! და დღეს, როგორც ყოველთვის, საქართველოსა და ქართველი ხალხის მთავარი მტერი ჩვენ, ქართველები ვართ: რატომ ვერავინ ამჩნევს, რომ ეს ორი ბოლო კონფლიქტი (ორ- და ხუთდღიანი) იმ ადამიანების ინიციატივით დაიწყო, რომლებიც შემდეგ სისხლის სამართლის დამნაშავეები აღმოჩნდნენ?! თავდაცვის მინისტრები: ოქრუაშვილი და კეზერაშვილი, დღეს რომ ქართულ მართლმსაჯულებას საფრანგეთსა და ისრაელში ემალებიან - განა არ ჰპირდებოდნენ პრეზიდენტ სააკაშვილს ელვისებურ, გამარჯვების მომტან ბლიცკრიგს და დაჩოქილი გამოსთხოვდნენ სანქციებს საბრძოლო მოქმედებათა დასაწყებად?! როგორ მოახერხეს მათ “გაქცევა საქართველოდანსადაც ტოტალური თვალთვალი და ვიდეოკამერებია საზოგადოებრივ ტუალეტებშიც კი?! განა ჩვენი მინისტრებივითა და პარლამენტარებივით აუცილებლად დასავლეთის დიპომებს უნდა ფლობდე (ძირითადად, ფულით ნაყიდ ფარატინა ქაღალდებს, რომლითაც თავიანთ კაბინეტთა კედლები დაუმშვენებიათ!), რომ ტყუილ-მართლისა და შავ-თეთრის გარჩევა შეძლო?
-
ბატონო არნო, განა ჩვენმა ხალხმა თავად არ აირჩია სააკაშვილი? თუ ჩვენი საზოგადოება მას არ ეთანხმება, რატომ არ ჩაერევა პროცესში? ვინ ექაჩება, როცა საარჩევნო უბნებზე ხმას სააკაშვილსა და მის თანაპარტიელებს აძლევს?!
-
მაქსიმუმი, რისი გაკეთებაც ქართველ ხალხს შეუძლია, ეს ზემოხსენებულ გამოკითხვებსა და მედიაში აზრის გამოხატვაა. და ამ ფუფუნების ნებასაც ყველა როდი აძლევს საკუთარ თავს, ეს უსაფრთხო როდია: შეიძლება სამსახური დაკარგო, ხოლო, თუ უმუშევარი ხარ - თვალის ან სხეულის სხვა ნაწილის გარეშე დარჩე. ანდა რას გიხსნით - განა თქვენი რედაქცია ორჯერ ზედიზედ არ დაარბიეს?! ხალხის აზრს მნიშვნელობა აქვს მაშინ, როცა ქვეყანაში არსებობს ინსტიტუტები, რომლებიც მისი აზრის ლობირებას ახდენენ. დემოკრატიულ სახელმწიფოში ეს არასამთავრობო სექტორი (NGO) და პოლიტიკური ოპოზიციაა. საქართველოში კი არც ერთი და არც მეორე არ არსებობს: არასამთავრობო ორგანიზაციათა უმრავლესობა სოროსის ფონდისა და აშშ-ის საერთაშორისო რესპუბლიკური ინსტიტუტის “რაიკომებია”, ისევე, როგორც ქართული ოპოზიცია, რომელიც ხელისუფლებაზე უარესი აღმოჩნდა: ხელისუფლებასთან “ჭიპლარით” დაკავშირებულმა, თავისი უმაქნისობითა და გამყიდველობით, საქართველოს მოსახლეობის თვალში, დიდი ხანია, თავად ცნება “ოპოზიციის” დისკრედიტაცია მოახდინა და ხალხს კანონიერი პოლიტიკური მეთოდებით სასიკეთო ცვლილებების მიღწევის იმედი მოუსპო! და სანამ ხალხში შიმშილი და წყვდიადი შსს- მიმართ შიშს არ დაჩრდილავს, ხალხისგან არაფერს უნდა ველოდოთ.
-
ნუთუ ჩვენ სამუდამოდ დავკარგეთ აფხაზეთი და ოსეთი, ნუთუ ხალხი თავის სახლებში ვერ დაბრუნდება? ნუთუ ქართველი და რუსი ბავშვები სიძულვილით განიმსჭვალებიან ერთმანეთის მიმართ? ჩვენ რუსეთს ყოველდღე აგრესორსა და ოკუპანტს ვეძახით, ხოლო საპასუხოდ, რუსეთი პრეზიდენტ სააკაშვილს სამხედრო ოკუპანტს უწოდებს: განა ეს ნორმალურია?! მაშ, თქვენ რა გამოსავალს ხედავთ?

-
ჯერ ერთი, რაც სააკაშვილს შეეხება: იმაში, რაც ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში მოხდა, დამნაშავე მარტო ის როდია - ყველანი დამნაშავე ვართ: საზოგადოებაც, რომელიც მადიანად, როგორც კიტრს, “მიირთმევს” მის ყველა “გამოხდომას”, რომელიც სულ უფრო აბსურდული ხდება და რუსეთიც, რომელმაც ბედის ანაბარა მიგვაგდო, უფრო სწორად, აშშ-ის ანაბარა! დიახ, მართლმადიდებელმა რუსეთმა სსრკ-ის დანგრევის შემდეგ ვერ იგრძნო სათანადო პასუხისმგებლობა მართლმადიდებელი საქართველოსადმი, არადა, ის ხომ რეგიონალური ლიდერია! თუმცა, როგორც სამართლიანად შენიშნა ერთმა ჩემმა მეგობარმა - ცნობილმა რუსმა ექსპერტმა და პოლიტოლოგმა, “ჩვენ (რუსები – ..) ვერაფრით შევეჩვიეთ და ვერ გავაცნობიერეთ, რომ ლიდერობა მარტო პატივი და სიკეთე არაა, ეს პასუხისმგებლობა, გარკვეული ძალისხმევისათვის და წინამძღოლობისთვის მზაობაა. ჩვენ ყველას კი “მხართეძოზე წამოწოლილს” გვინდა მეფობა და ამისათვის, მრავალი წელია, პასუხსაც ვაგებთ”. როცა საქართველოს არხეინად ტოვებდა “სვავის ბრჭყალებში”, რუსეთს შედეგებზე უნდა ეფიქრა, რომლებმაც დიდხანს არ დააყოვნა: ჰოდა, რას ერჩით სააკაშვილს?! მან ბრწყინვალედ გაართვა თავი დავალებული გეგმის განხორციელებას! 08.08.08 ომის ნებისმიერი დასასრული სააკაშვილის ხელისუფლებისთვის ხელსაყრელი იყო: გამარჯვება? მიშა მრავალ წელს იჯდებოდა პრეზიდენტის სავარძელში! დამარცხება? არცთუ ურიგო გამოსავალი - სადავო ტერიტორიებიც აღარ იქნებოდა, რომელთა გამოც საქართველოს ნატოში მიღებაზე უარს ეტყოდნენ!
არ ვიცი, სხვები რას ფიქრობენ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, მიშას არასდროს სჯეროდა, რომ ნატოსა და ევროკავშირში მიგვიღებდნენ: “მთავარია, - ფიქრობდა იგი, - ამ მიმართულებით ვიაროთ და “გზადაგზა” სხვადასხვა დივიდენდი მოვკრიბოთ: ფული (საერთაშორისო დახმარების სახით), ქულებივაშინგტონის საოლქო კომიტეტის” წინაშე) და, რაც არანაკლებ მნიშვნელოვანია, საკუთარი ხალხის წინაშე დასაკვეხნიც გვექნება”!
საერთოდ კი, ცხოვრებაში არის ასეთი “ოქროს წესი”: ადამიანი კისერზე არ უნდა დაისვა, რადგან იქიდან მისი ჩამოგდება შენთვისაც ძნელია და მისთვისაც მტკივნეული... ამას იმიტომ ვამბობ, რომ უმჯობესი იქნებოდა, რუსეთს 2003 წლის ნოემბრის პირველივე დღეებში მხარი არ დაეჭირა სააკაშვილისთვის და მიზეზად არ დაესახელებინა ქართველი ხალხის ნება, თუმცა თავად რუსეთს მაშინ გასაჭირი ადგა... მაგრამ არც იმდენად, რომ საქართველო გადასასვლელზე მიეტოვებინა!”.
რაც შეეხება თქვენი კითხვის მეორე ნაწილს - არსებული სიტუაციიდან გამოსავალს: ეს, რა თქმა უნდა, ეკონომიკა არაა, აფხაზები და ოსები ამით რომ მოვიზიდოთ (არ შეიძლება იმის განვითარება, რაც არ არსებობს!); ეს, რა თქმა უნდა, ჟენევის ფორმატი არაა (ტყუილუბრალოდ რომ აჭიანურებს დროს, რომელიც ისევ არსებული სინამდვილის - ორი რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის “დაღვინებაზე” მუშაობს); არც რუსეთის ბაზების გაყვანა და აფხაზებთან და ოსებთან პირდაპირი დიალოგია (გამარჯვებულის დიალოგი დამარცხებულთან, სადაც გამარჯვებულმა დამარცხებულს გამარჯვება უნდა დაუთმოს, აბსურდია, ყოველგვარ ლოგიკას მოკლებული და ისტორიაში ანალოგის არმქონე!). ხოლო სააკაშვილისადმი აპელირება – აქაოდა, მიშა, წადი, ხომ ხედავ, პრობლემა შენშია, შენ არ გელაპარაკებიან, არ გაღიარებენ, სამხედრო დამნაშავეს გეძახიან, ხომ არ უნდა დაიღუპოს მთელი საქართველო შენ გამოო?! - სავსებით უსარგებლოა: “არ წავალ! - პასუხობს პრეზიდენტი, - და რომც წავიდე, სადაა იმის გარანტია, რომ რუსეთი არ მოგატყუებთ?! და განა არ იცით, რომ ნოღაიდელიცა და ბურჯანაძეც, არათუ ჩემზე უკეთესნი, ჩემზე უარესები არიან?! განა არ იცით, რომ ხელისუფლებაში მათი მოსვლისას საქართველოს კვლავ წალეკავს კორუფცია და დანაშაული?! განა მათ, თავისი ძველი სამსახურებრივი მდგომარეობით, ჩემდენივე პასუხისმგებლობა არ ეკისრებათ იმისათვის, რაც საქართველოში “ვარდების რევოლუციის” შემდეგ მოხდა და განა რუსეთში ეს დაავიწყდათ?! დღეს გახდნენ ისინი პრორუსულები? მთელი ამ ხნის განმავლობაში სად იყვნენ?! განა ამაზე კრინტი დაუძრავთ ან ამის გაკეთება დავუშალე? დიახ, არ ვეხმარებოდი, მაგრამ არც ხელს ვუშლიდი! არა, ისინი ბოლო მომენტამდე ხელისუფლების სათავეებთან ისხდნენ და ტაშს მიკრავდნენ, შემდეგ კი შეშინდნენ და ოპოზიციაში “გაიქცნენ.
ამიტომ გამოსავალს პოლიტიკურ არენაზე გამოსულ ახალ ადამიანებში ვხედავ - პატრიოტებსა და პროფესიონალებში, რომლებიც ყველა მხარის საყოველთაო ნდობით (საქართველო, აფხაზეთი, სამხრეთ ოსეთი, ქვეყანა-გარანტი რუსეთი) სარგებლობენ და რომლებიც საკუთარი თავის მადისკრედიტებელ მოქმედ ხელისფლებას შეცვლიან, ახალი რეინტეგრაციული პროექტის განხორციელებას შეძლებენ და, უპირველესად, დევნილთა დაბრუნების პროცესს დაიწყებენ!

ესაუბრა
გიორგი გიგიბერია

 

 

http://geworld.net/politics/943.html