"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World

 

      არნო ხიდირბეგიშვილი:    მიშას ბედნიერება...

25. 04. 2010

 

 

“ბედნიერება სამხრეები, თანამდებობა, საბანკო ანგარიში და არც დიდი ოჯახია. ბედნიერება ადამიანის გულის შინაგანი მდგომარეობაა. ადამიანს შეუძლია თავი ბედნიერად ციხესა და მარტოობაშიც კი იგრძნოს რამდენადაც ეს მისი შინაგანი მდგომარეობაა და გარე წარმატებით ან წარუმატებლობით არ განისაზღვრება”.
მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის უწმინდესი პატრიარქი კირილე.

“
მიშა ბედნიერია. იგის თავს ბედნიერად ციხესა და მარტოობაშიც კი იგრძნობს!”  - ამას უცებ მივხვდი, აღდგომის მეორე დღესვე, როცა ტელევიზიით საქართველოს პრეზიდენტის გამოსვლა ვიხილე ქუთაისში გამართულ მთავრობის სხდომაზე. ნოუთბუქებით მოჟონგლიორე სააკაშვილმა, რომელსაც ისინი განზრახ უცვიოდა ხელიდან (მათი საიმედოობის დემონსტრირების მიზნით!), “გვახარა”: მომავალი წლიდან მოსწავლეები დაივიწყებენ სახელმძღვანელოებს, რადგან პირველიდან ბოლო კლასებამდე სასწავლო პროგრამასი შემავალი ყველა მასალა პორტატიული პერსონალური კომპიუტერების მეხსიერებაში იქნება შეტანილი. ამ კომპიუტერებს კი მოსწავლეებს მთავრობა დაურიგებს. ცხადია, მთავრობა გადაწყვეტს, რომელი მასალაა მოსწავლეებისთვის აუცილებელი... და კიდევ: ინგლისური ენა მაპროფილებელი გახდება და მის სწავლებას საქართველოს ყველა სკოლაში პირველი კლასიდან დაიწყებენ.
ბრწყინვალე შვიდეულის მეორე დღეს - 7 აპრილს - ქართველები და რუსები, როგორც ყოველთვის, ერთად აღნიშნავდნენ მართლმადიდებლურ დღესასწაულს - ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის ხარებას. ამ დღეს ხომ იმაზე გაცილებით მეტი სიხარული უკავშირდება, ვიდრე მიშას მორიგი რეფორმა შეიძლება იყოს: გაბრიელ მთავარანგელოზმა წმიდა მარიამს ახარა უფლის ძისა და მაცხოვრის მოსალოდნელი დაბადება.


“Язык который сегодня до Киева не доведёт” -  2008
წელს გაზეთ “Свободная Грузия”-ში გამოქვეყნებული პუბლიკაციის დასათაურებისას ამ რუსული ხალხური ანდაზის პერიფრაზი მოვახდინე. მე ვაფრთხილებდი საქართველოსა და რუსეთის ხელისუფლებებს, რომ საქართველოში რუსული ენის დავიწყებას სავალალო შედეგები მოჰყვება! და მოკლე ხანში დატრიალებული აგვისტოს ტრაგედიაც ამის ერთ-ერთი შედეგი იყო... ჩვენ დაგვეხმარნენ იმ ენის დავიწყებაში, რომელზეც ჩვენს მოქალაქეებს - აფხაზებსა და ოსებს, მეზობლებს - რუსებს, აზერბაიჯანელებს, სომხებს, კავკასიისა და დსთ- ხალხებს ველაპარაკებოდით!
 
დიახ, რუსული ენა მაშინ მაინც ვერ ჩაგვიყვანდა კიევამდე - პრეზიდენტმა იუშჩენკომ ყველაფერი გააკეთა იმისათვის, რომ უკრაინაში დაევიწყებინათ ისტორიაც, კიევის რუსეთიც, სამაგიეროდ, ხსომებოდათ ბანდერა და ნატოსკენ ესწრაფათ... თუმცა ორი წლის შემდეგ, უკრაინელი ხალხის საბედნიეროდ, ყველაფერი კალაპოტში ჩადგა: პრეზიდენტმა იანუკოვიჩმა 2010 წლის 2 აპრილის ბრძანებულებით გააუქმა უწყებათაშორისი კომისია უკრაინის ნატოში გაწევრებისათვის მომზადების საკითხებში და ნა­ციონალური ცენტრი ევროატლანტიკური ინტეგრაციის საკითხებში, ხოლო დონეცკის სასამართლომ სტეპან ბანდერას უკრაინის გმირის წოდება ჩამოართვა! და დღეს რუსული ენა კვლავ ჩაგიყვანთ კიევამდე; აი, ინგლისური კი, რომელსაც ჩვენს ბავშვებს, ხელისუფალთა ბრძანებით, აკვნიდან უპირებენ სწავლებას, არა მგონია...
ნიშნავს თუ არა ეს, რომ “ნარინჯისფერი რევოლუციის” კრახით საქართველომ უკრაინა დაკარგა და სიმარტოვეში “დემოკრატიის შუქურად” დარჩა?! რამდენიმე დღის წინ ხომ (7 აპრილს) ყირგიზეთში “აღესრულა” “ტიტების რევოლუციაც”: ნუთუ “გოს­დეპის” უკანასკნელი, ყველაზე დღეგრძელი ექსპერიმენტის - “ვარდების რევოლუცია” of Goergia  ჟამიც დადგა?!
მაგრამ... მიხეილ სააკაშვილი ბედნიერია და ასეთად დარჩება, მიუხედავად ყველაფრისა, ვინაიდან “ბედნიერება ადამიანის გულის შინაგანი მდგომარეობაა, რომელიც არ განისაზღვრება გარე წარმატებით ან წარუმატებლობით”
(იხ. ეპიგრაფი).
მაშ, რაში მდგომარეობს მიშას ბედნიერება?! დაკარგული, დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად ქცეული ტერიტორიები, 8-მილიარდიანი ვალი, რომელიც მომსახურებასა და დაბრუნებას ექვემდებარება, უპრეცედენტო უმუშევრობა და ინფლაცია, ელექტროენერგიაზე, წყალზე, ბენზინზე, გაზზე სპეკულაციურ შიდა ფასებზე დაფუძნებული პარაზიტული ეკონომიკა, ომახიანი, მაწყევარი ოპოზიცია, გაწყვეტილი დიპლომატიური ურთიერთობები ძლიერ მეზობელთან (რუსეთთან) - რესურსებით უმდიდრეს ზესა­ხელმწიფოსთან, რომლის ხელმძღვანელობამაც სამხედრო დამნაშავე გიწოდა, ხოლო აშშ-ის (სტრატეგიული მოკავშირის!) პრეზიდენტი, თავისი თითქმის ერთწლიანი პრეზიდენტობის მანძილზე, თავს არიდებს შენთან შეხვედრას და მარტოდენ სატელეფონო ზარებით შემოიფარგლება: ეს გარემოებები თითქოსდა არ უნდა იძლეოდეს განსაკუთრებულ მიზეზებს ბედნიერებისთვის...
როგორ შეიძლება იყო ბედნიერი, როცა შენი საპრეზიდენტო სასახლე იმ მეზობელი ქვეყნის საპოლკო არტილერიის ხელმისაწვდომობის ზონაშია, რომელთანაც, შენივე საკუთარი აღიარებით, არ დასრულებულა და ჯერაც გრძელდება ომი, მისი ტანკები კი შენი დედაქალაქიდან 30 კმ-ში დგას?! ომი უდიდეს ბირთვულ სახელმწიფოსთან, რომლის ახალი სამხედრო დოქტრინა მთელ რიგ შემთხვევებში პრევენციულ ბირთვულ იერიშებსა და სხვა ქვეყნების ტერიტორიებზე ბირთვული იარაღის გამოყენებას ითვალისწინებს. ერთ-ერთი ასეთი შემთხვევა საერთაშორისო ტერორიზმთან ბრძოლაა: განა რუსეთს, რომელმაც მოსკოვის მეტროში მომხდარი აფეთქებების შემდეგ ჩრდილოეთ კავკასიაში ანტიტერორისტული ოპერაცია თუ დაიწყო და საქართველოს ტერიტორიაზე გადმოსულ ბოევიკებს კვალში თუ ჩაუდგა (მათ საბოლოო განადგურებამდე), ვინმე შეაჩერებს ან თუნდაც უსაყვედურებს?! ან განა ომის დროს ან თუნდაც მოსალოდნელი საფრთხის გამო თავიანთ საუკეთესო ჯარისკაცებს ათასობით კილომეტრზე აგზავნიან სხვის ომში გარდუვალი სიკვდილისათვის, ავღანეთში, რომლის გატეხვაც თვით სსრკ-მა ვერ შეძლო?!
განა ჩვენ იმდენად დაგვავიწყდა რუსული ენა, რომ ვერ გავიგეთ . პუტინის სიტყვები, რომ საქართველო და კავკასია რუსეთის ფედერაციის სტრატეგიული ინტერესების ზონაშია?! განა აშშ არ დაეთანხმა ამ სენტენცი­ას, რისი დასტურიცაა 8 აპრილს ჩეხეთში ხელმოწერილი ახალი რუსულ-ამერიკული შეთანხმება სტრატეგიული შეიარაღების შეზღუდვის შესახებ? განა რუსულ ენაზე არ გვაფრთხილებდნენ 08.08.08 ტრაგედიამდე, რომ თუ ჩვენ ხელს დავაკარებთ მშვიდობისმყოფელებს და ომს გავაჩაღებთ, 58- არმიას აამოქმედებენ?
მაგრამ, ეტყობა, მხოლოდ ინგლისური ენა გვესმის...
დღეს მიშას შესანიშნავი ინგლისური კიევამდე ვერა, მაგრამ ვირის აბანომდე ნამდვილად მიგვიყვანს, მაგრამ მიშა ბედნიერია, ვინაიდან, თუ ენციკლოპედიას დავუჯერებთ, “ბედნიერება ემოციური მდგომარეობაა, რომლის დროსაც ადამიანი შინაგან კმაყოფილებას იღებს თავისი არსებობის პირობებით, ცხოვრების სისავსითა და სიღრმით და თავისი დანიშნულების შესრულებით”.
დიახ, ემოციური სააკაშვილი მუდამ ბედნიერების ემოციურ მდგომარეობაშია, რადგან ის პრეზიდენტია და კმაყოფილია თავისი საარსებო პირობებით; იმიტომ, რომ თანმიმდევრულად ახორციელებს თავის დანიშნულებას, რომელსაც უძველესი მართლმადიდებელი საქართველოს აშშ-ის უსახურ შტატად გადაქცევაში ხედავს! თუ ეს მოხდება, აშშ-ის ახალი პრეზიდენტი ის - მიხეილ სააკაშვილი გახდება. ეს მისი სანუკვარი ოცნებაა და საქართველოსა და თვით აშშ-შიც ბევრი მას ღირსეულთა შორის ყველაზე ღირსეულ კაცად მიიჩნევს...
“
საქართველომ ძლიერი ლიდერები შვა: სტალინი, ბერია, გამსახურდია, შევარდნაძეც კი, სანამ ძალაუფლება გაუტკბებოდა. ისინი მარტოდენ საქართველოს ინტერესებიდან გამომდინარე როდი მოქმედებდნენ. ჩემი მეუღლეც იმავეს აკეთებს, ტრადიციას აგრძელებს. ამ ქვეყანას ძლიერი ხელი სჭირდება. ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ხელისუფლებისადმი პატივისცემა აღდგეს. ვფიქრობ, ჩემი ქმარი ის კაცია, რომელსაც ადამიანების დაშინება შეუძლია”, - ამბობს პრეზიდენტის მეუღლე სანდრა რულოვსი “The Washington Times”-ისთვის მიცემულ ინტერვიუში და აღიარებს, რომ მისი ქმარი მარტო საქართველოს ინტერესებიდან გამომდინარე არ მოქმედებს.
თარგმანის სიზუსტეზე პასუხს ვერ ვაგებ, თუმცა “დამშინებელი” მიშა ნამდვილად ბედნიერია, რადგან ჰყავს ძლიერი, მისი ყველა განკარგულების შემსრულებელი პოლიცია!
მაგრამ მიშას მთავარი ბედნიერება ისაა, რომ რუსეთში არის ვლადიმერ პუტინი, რომელიც იცნობს საქართველოს, მის ხალხსა და ტრადიციებს, პატივს სცემს რუსულ-ქართულ ისტორიულ კავშირებსა და ჩვენს ერთობ­ლივ ბრძოლას ფაშიზმთან.
ამიტომაც 2008 წლის აგვისტოში რუსეთმა სამხედრო ოპერაცია “თეთრი ხელთათმანებით” ჩაატარა - იუველირის ზუსტი იერიშებით მარტოდენ სამხედრო ინფრასტრუქტურაზე და თითქმის არ დაუშვა ნგრევა და მსხვერპლი მშვიდობიან მოსახლეობაში;
ამიტომაც რუსეთი 2008 წელს არ შემოვიდა საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე, არ დაამხო მოქმედი ხელისუფლება და არ დასვა ახალი - პრო-რუსული, თუმცა ამ აზრს უკვე შეგუებული იყო მიშას ძმა და მეგობარი, აშშ-ის იმჟამინდელი პრეზიდენტი ბუში, რომელიც ცნობილ სატელეფონო საუბარში ცდილობდა, სარკოზისთვის გადაეთქმევინებინა მოსკოვსა და თბილისში გამგზავრება: “აქაოდა, დაანებე თავი, რუსებმა თბილისში შესვლა გადაწყვიტეს და წუთი-წუთზე მოიმოქმედებენ ამას
ამიტომაც რუსეთში უხეიროდ სულაც არ ცხოვრობს მილიონზე მეტი ქართველი, რომლებიც თავის ნათესავებსა და მეგობრებს ეხმარებიან საქართველოში და ყოველთვიურად უგზავნიან ერთიანობაში რამდენიმე მილიონ დოლარს;
ამიტომაც რუსეთმა, რომელსაც არაერთ ზამთარს შეეძლო საქართველოსთვის ბუნებრივი გაზის გადაკეტვა (როგორც ეს მისთვის უფრო მნიშვნელოვანსა და ახლობელ უკრაინას გაუკეთა!) და ამით რამდენიმე დღეში მოეხდინა საქართველოში სამოქალაქო ომის პროვოცირება - სააკაშვილის ხელისუფლების დამხობა, ეს არ გააკეთა;
ამიტომაც რუსეთმა, რომელიც საქართველოში სტრატეგიული სამრეწველო ობიექტების უმრავლესობასლუკოილი,” “იტერა”-საქართველო, აო “თბილწყალკანალიაო “თელასი,” “ხრამი-1”, “ხრამი-2”, “რიონჰესი,” “ჟინვალჰესი,” “ლაჯა­ნურჰესი სპილენძისა და პოლიმეტალების საბადოების მომპოვებელი და გამამდიდრებელი მარნეულის კომბინატი, ოქროს მომპოვებელი სამთო-გამამდიდრებელი კომბინატი აო “მადნეული”, ფიჭური კავშირის ოპერატორი “ბილაინი” - ფიჭური კომპანია “მობიტელის” შვილობილი კომპანია, წამყვანი რუსული ბანკი “ვი-თი-ბირომელმაც გაერთიანებული ქართული ბანკი შთანთქა და სხვ.), ფლობს, შეუძლია, მაგრამ არ გვიწყობს ენერგეტიკულ და ეკონომიკურ კოლაფსს;
ამიტომაც რუსეთს შეუძლია საქართველო არშემდგარ სახელმწიფოდ ცნოს (“failed state”), მაგრამ აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის აღიარებაზე შორს არ მიდის, თუმცა მეორე ჩვენი მეზობლის - თურქეთის ხელმძღვანელო­ბა 2008 წლის აგვისტოს შემდეგ მოსკოვში ჩავიდა, რათა კრემლისთვის ყარსის ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ გარანტორობაზე ვალდებულებების მოხსნა ეთხოვა და აჭარა გადაეცა, მაგრამ მაშინ თურქებს უარი უთხრეს (ამის მიუხედავად, თურქეთი, განსაკუთრებით აშშ-ის კონგრესის მიერ სომხეთის გენოციდის საკითხის განხილვასთან დაკავშირებული სკანდალის შემდეგ, კიდევ უფრო დაუახლოვდა რუსეთს; იმდენად, რომ მიმდინარე წლის 1 მაისიდან მასთან უვიზო რეჟიმი შემოიღო!).
არადა, საქართველოს “ბალკანიზირება” ძალიან ადვილია: თბილისსა და ქუთაისს გარდა, რომლებიც პოლიტიკური იდეების (დე)გენერატორები არიან, ყველა მოსაზღვრე რაიონი საზღვრის მიღმა “იყურება”: საიდუმლო არაა, რომ მეჩეთებით, თურქული სკოლებითა და ინსტიტუტებით აჭრელებული აჭარა (რაშიც საკმაო წვლილი პრეზდიენტის დედას - შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტის პროფესორს, აღმოსავლეთმცოდნე-თურქოლოგ გიული ალასანიას მიუძღვის) საფუძვლიანად ინტეგრირებულია თურქეთის ეკონომიკაში; ქვემო ქართლის კომპაქტურად დასახლებული რეგიონი აზერბაიჯანის ექსპორტ-იმპორტის ხარჯზე ცხოვრობს - სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტების, ფართო მოხმარების საგნების და აზერბაიჯანის გავლით დუბაიდან შემოტანილი სხვადასხვა პროდუქციის; იგივე შეიძლება ითქვას სომხებით დასახლებულ სამცხე-ჯავახეთის მაღალმთიან რეგიონზე, რომელიც სომხეთისგან, სხვაზე რომ აღარაფერი ვთქვათ, გაზეთებსა და სასკოლო სახელმძღვანელოებსაც იღებს; თანდათან აღდგება ტრადიციული კავშირები ყაზბეგის რაიონსა და სამხრეთ ოსეთს შორის, თუ გავითვალისწინებთ საზღვრის ორივე მხარეს არსებულ ნათესაურ კავშირებს, ისევე, როგორც გორის რაიონისა და ცხინვალის, სამეგრელოს რეგიონისა და აფხაზეთის შემთხვევებში.
მიშას ბედნიერებაა, რომ პუტინსა და მედვედევს არ სურთ საქართველოს შემდგომი დანაწევრება, რადგან იციან, იმპერატრიცა ელისაბედ II-სა და იმპერატორ ალექსანდრე I-ის დარად, ისევ მათ მოუწევთ მისი “ნაწილების” გამთლიანება...


P. S.
ასეთი რამ მხოლოდ საქართველოში ხდება - თბილისის ცენტრში, ცნობილი ქართველი მწერლის - ლეო ქიაჩელის სახელობის ქუჩის ბოლოში, უკვე მეორე ასწლეულია, გვერდიგვერდ დგას ორი მართლმადიდებლური ტაძარი: ქართული - წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ლურჯი მონასტერი და რუსული - წმიდა მოციქულისა და ევანგელისტის იოანე ოქროპირის სახელობის ეკლესია. მათკენ ერთი გზა მიემართება. ესაა ნამდვილი

ბედნიერება!

 

 

           

http://geworld.net/politics/731.html