"საქართველო და მსოფლიო" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი

Georgia & World

ŤКУДА УХОДИТ МИША?ť

16. 04. 2010

image

Куда уходит детство?
Куда ушло оно?
Наверно, в край чудесный,
Где каждый день – кино...

(
სიმღერა კინოფილმიდან ŤФантазии Веснухинаť)

როდის და სად წავა სააკაშვილი? იქნება თუ არა ხელისუფლების მორიგი ცვლა უსისხლო? დაუბრუნდება საქართველო რუსეთის ორბიტას თუ მეზობელები - თურქეთი, სომხეთი და აზერბაიჯანი ლუკმა-ლუკმა დაინაწი­ლებენ?

 - დღეს ეს კითხვები პირზე აკერია ყველას, მაგრამ, ხელისუფლების გარდა, მათზე პასუხის გაცემა არავის შეუძლია. მისი კი ქართველ ხალხს აღარ სჯერა: მოსმენით - უსმენს, მსჯელობით - მსჯელობს, მაგრამ... არ სჯერა!

ნათელია - საქართველოს უახლეს ისტორიაში მორიგი ეტაპი დასრულდა (ამჯერად - ექვსწლიანი) და ის კვლავ გზაგასაყარზეა... ამიტომ არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს, როდის და სად წავა სააკაშვილი; გაცილებით მნიშვნელოვანია - როგორი სამომავლო გეგმები გვაქვს? დასრულდა თუ არა ჩვენი პოლიტიკური ბავშვობა თუ უწინდებურად ფანტაზიებით ვიცხოვრებთ, როგორც კინოში? რა გვასწავლა ბოლო წლებმა და შეგვიძლია კი, ერთმანეთს მწარე სიმართ­ლე ვუთხრათ? თუ არა - ეს იმას ნიშნავს, რომ საქართველო მომავალში კვლავ აღმოჩნდება გზაგასაყარზე, რომ არჩევანის გაკეთებისას კიდევ არა ერთხელ შევცდებით (თუ ამას ჩვენ ნაცვლად სხვები არ გააკეთებენ!) და რომ მიშა არსადაც არ მიდის...

როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, მრჩევლებიც მაინცდამაინც არ გვივარგა: ტელეეკრანებსა და გაზეთის ფურცლებზე თავმომწონე ქართული პოლიტისტებლიშმენტის უმრავლესობა წესიერებითა და პატრიოტიზმით, ანალიტიკური და სახელმწიფოებრივი აზროვნებით, გამოცდილებითა და მაღალი ინტელექტით დიდად არ გამოირჩევა. არასოდეს დაფიქრებულხართ, რატომაა, რომ საქართველოში საჯარო გამოსვლებსა და ინტრვიუს მიცემაში ყველა ერთობ მარჯვეა, მაგრამ ამის იქით საქმე არ მიდის?! განა მრავლად დავასახელებთ თანამედროვე ქართველი პოლიტიკოსების, პოლიტოლოგების, ექსპერტების ისეთ სამეცნიერო პუბლიკაციებს, რომლებიც არსებული კრიტიკული ვითარების სერიოზულ ანალიზსა და მისგან გამოსვლის სამოქმედო პროგრამას, ქართული სახელმწიფოს პოლიტიკური და ეკონომიკური რეფორმირების რეალისტურ პროექტს შეიცავს? რაღაც არ მახსენდება...

აი, ნაირნაირ ეფექტურ ინტერვიუს კი (არაფრის  მომცემ სიტყვიერ პინგ-პონგს!) -  რამდენსაც გნებავთ, იმდენს იხილავთ: დღის საჭირბოროტო თემებზე გაკეთებული კომენტარისთვის ხომ შემდგომ პასუხსაც ვერ მოსთხოვ და ამგვარ “მიმდინარე საქმეებს” წიგნების თაროზეც ვერ შემოდებ... ამიტომ ქართული პოლიტისტებლიშმენტის წარმომადგენელთა უმეტესობას არ გააჩნია პუბლიკაციები, რეფერატები და სხვა სოლიდური ნაშრომები  - ჭკუა ჰყოფნის, რომ თავისი ანგაჟირებულობა, კონფორმიზმი და არაკომპეტენტურობა არ უჩვენოს.  (გამონაკლისს წარმოადგენს პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორის, გლობალიზაციის პრობლემების ცენტრის ხელმძღვანელის, “საქართველოს ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი განვითარების სტრატეგიების” ავტორის, პროფესორ ალექსანდრე ჭაჭიას პუბლიკაციებიჯერ კიდევ 15 წლის წინათ რომ შესთავაზა ქართულ პოლიტიკურ და ინტელექტუალურ ელიტას ამ ნაშრომზე მსჯელობა, მაგრამ უშედეგოდ. “შევარდნაძემ იცის, რა უნდა გააკეთოს საქართველოსთვის და აქ განსასჯელიც არაფერია

- ასეთი იყო ვერდიქტი. ვფიქრობ, საქართველოს რეინტეგრაციის პროექტსაც, რომელზეც ამჟამად ჭაჭია მუშაობს, იგივე ბედი ეწევა).

წინსვლისთვის კი სავსებით აუცილებელია, ვიცოდეთ - ჩამოყალიბდა კი ქართველ საზოგადოებაში ერთიანი ობიექტური აზრი ექვსი სხვადასხვა, თავისი მნიშვნელობით სრულებით განსხვავებული სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწის საქმიანობის შესახებ, რომელთაგან თითოეულმა თავ-თავის ეტაპზე საქართველოს ბედი განსაზღვრეს? სახელდობრ კი, როგორ ვაფასებთ საშინაო და საგარეო პოლიტიკას, სახელმწიფოებრივ, ეკონომიკურ, სასამართლო, სამხედრო და საეკლესიო რე­ფორმებს, რომლებიც გაატარეს:

საქართველოს მეფემ დავით IV აღმაშენებელმა;
ქართლ
-კახეთის მეფემ ერეკლე II-;
საბჭოთა
კაშირის გენერალისიმუსმა . . სტალინმა;
საქართველოს
პირველმა პრეზიდენტმა . . გამსახურდიამ;
საქართველოს
ექსპრეზიდენტმა . . შევარდნაძემ;
საქართველოს
მოქმედმა პრეზიდენტმა . . სააკაშვილმა.

(თუმცა ყველაზე იოლი სააკაშვილის პრეზიდენტობის პერიოდის შეფასებაა, რადგან ეს აწმყოში ხდება.)

მათი შეფასების ძირითადი კრიტერიუმი, ცხადია, საქართველო უნდა იყოს:

- ვისი მმართველობის პერიოდში აყვავდა საქართველო და ვისი მმართველობისას განიცადა დაღმავლობა;

- ვისი მმართველობისას გაფართოვდა საქართველოს საზღვრები და ვის დროს დაკარგა ტერიტორიები;

- ვისი მმართველობისას ჩამოდიოდნენ და სამუდამოდ სახლდებოდნენ საქართველოში სხვადასხვა ეროვნების წარმომადგენლები და ვისი მმართველობისას ემიგრირებდა მათი ასი ათასობით წარმომადგენელი ქართველების მსგავსად;

- ვის დროს იყო საქართველო ძლიერი და მეზობლებისთვის პატივსაცემი და ვისი მმართველობისას ომობდა მათთან და მარცხდებოდა.

ამ კითხვებზე ობიექტური პასუხის გაცემა ძნელი არაა, თუკი მიუკერძოებლად შეაჯერებ მრავალ უდავო ფაქტს. სამაგიეროდ, ქართველმა საზოგადოებამ უნდა მოიკრიბოს მოქალაქეობრივი გამბედაობა, რათა ტაბუ ახსნას ზოგიერთ ზემო­ჩამოთვლილ სახელს და პატიოსნად შეაფასოს მათი დამსახურება საქართველოს წინაშე - გამარჯვებაცა და დამარცხებაც.
ამის შემდეგ საქართელოში მიმდინარე პროცესები და უკლებლივ ყველა პოლიტიკოსის “მიშისტური” სასაცილო ფაცი-ფუცი გასაგები გახდება: ქართული პოლიტიკური ელიტა (რომელსაც ერთხელ “პოლიტბიუროს შვილები” ვუწოდე), ხელისუფლების შენარჩუნების მიზნით, ბოლო 15 წლის მანძილზე მესამედ “დაერია” ერთმანეთს, “შიდა გარჩევები” მოაწყო, რათა კვლავ “დაქსაქსულიყო” სხვადასხვა, ვითომდა ერთმანეთისგან განსხვავებულ პოლიტიკურ პარტიებად და კიდევ ერთხელ გაებითურებინა არჩევნებსა და მიტინგებზე მათი მხარდამჭერი ქართველი ხალხი, რომელმაც არ უნდა იეჭვოს, რომ ერთსა და იმავე გუნდს უჭერს მხარს!
პირველად ეს მაშინ მოხდა, როცა პრეზიდენტმა შევარდნაძემ, ქართული კომუნისტური ელიტის წარმომადგენელთა ხელში ძალაუფლების დასაკანონებლად, საქართველოს განსვენებული კომპარტიის ნაცვლად, ჩამოაყალიბა მმართველი პარტია “საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი”, რითაც ხელისუფლება მამებისგან შვილებს გადასცა.
მეორედ ეს მოხდა, როცა “მოქკავშირი” ვეღარ პასუხობდა ამერიკის მზარდ მოთხოვნებს და შევარდნაძემ ის რამდენიმე პარტიად დაშალა: სააკაშვილის “ნაცმოძრაობადჟვანიას “გაერთიანებულ დემოკრატებად გამყრელიძის “ახალ მემარჯვენეებად ბურჯანაძის “ბურჯანაძე და დემოკრატებად” და სხვ.
დღეს ჩვენ თვითმხილველები ვართ “მოქკავშირის” რეფორმირების მესამე მცდელობისა: ერთი და იგივე პირები - “მოქალაქეთა კაშირის” ყოფილი ლიდერები (სააკაშვილი, მერაბიშვილი, ადეიშვილი, გაბაშვილი, მაჭავარიანი, ბარამიძე, შაშკინი, ბურჯანაძე, ნოღაიდელი, გამყრელიძე, დავითაშვილი, გაჩეჩილაძე, თარგამაძე, ჭანტურია და სხვები) ლამობენ ხელისუფლების შენარჩუნებას, რისთვისაც არანაირ მეთოდებს არ ერიდებიან. მაგალითად, ბურჯანაძე და ნოღაიდელი საკუთარი მიზნების მისაღწევად რუსეთის გამოყენებას ცდილობენ, ხოლო წინა კვირას ნაციონალი სააკაშვილი, ნაციონალისტ ირაკლი წერეთლის პირით, აშკარად დაგვემუქრა ტერორით: “ყველა პრორუსულად განწყობილის სისხლს დავღვრით!” - განაცხადა ამ ფაშისტმა სამთავრობო ტელეარხ “რეალ-TV”-ზე. გასაკვირიც არაა: კრიტიკულ მომენტებში “მოქკაშირს” “მონკავშირად” გადაქცევის თვისება ახასიათებს, ხოლო ამ “ნაციონალური ნადირობის” თავისებურებანი არა ერთხელ ვიხილეთ...

თუმცა პოლიტიკაში სასწაულები არ ხდება - სანამ ხელისუფლების სათავეში “პოლიტბიუროს შვილებს” სრულებით ახალი ელიტა არ შეცვლის, რომელსაც შევარდნაძის მიერ გაწვრთნილი “მოქკავშირელებისგან” მთლიანად განსხვავებული აზროვნება ექნება (სწორედ ის “დაკარგული” თაობა, რომელიც შევარდნაძისთვის მეტისმეტად ახალგაზრდა იყო, სააკაშვილისთვის მეტისმეტად მოხუცი აღმოჩნდა!), სანამ მათ გარშემო არ გაერთიანდება საკუთარი განსაკუთრებულობის კომპლექსისა და უადგილო ამბიციებისგან გათავისუფლებული ქართველი საზოგადოება, საქართველოს მომავალი არ აქვს..

 

P.S.      И зимой и летом
             Небывалых ждать чудес,
             Будет детство где-то,
             Но не здесь...

 

 

http://geworld.net/society/709.html